ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ταυτότητες

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Γ. Κατσάνος, Ελευθερίας 19,
Ναύπακτος, γράφει:

«Πολύς θόρυβος γίνεται αυτές τις μέρες σχετικά με την αναγραφή ή μη του
θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες. Ανησυχητικοί και επικίνδυνοι μερικοί
τίτλοι των εφημερίδων, όπως: ”Διωγμός Ορθοδοξίας”, ”Διχασμός”, ”Σχίσμα”,
”Άνοιξαν οι ασκοί” κ.ά. Εξίσου ανησυχητικοί και επικίνδυνοι είναι και
κάποιοι χαρακτηρισμοί, που εκτοξεύονται με άνεση και μιλούν για ”ανένδοτο
αγώνα”, για ίδρυση κόμματος Εκκλησίας, για κατάθεση αμφίων, για άθεους κ.ά.
Γιατί τόσος μεγάλος θόρυβος; Γιατί τόσες μεγάλες διαμαρτυρίες; Μήπως
κινδυνεύει η πίστη μας; Μήπως κινδυνεύει η Εκκλησία μας; Μήπως κινδυνεύει η
Ορθοδοξία μας; Ασφαλώς τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει.

Αντικρουόμενες βέβαια είναι οι απόψεις και μεταξύ πολιτών και μεταξύ κληρικών.
Το κλίμα οξύνθηκε ιδιαίτερα και από τα ΜΜΕ που μέρα – νύχτα προκαλούν
συζητήσεις γύρω από τις ταυτότητες. Τώρα τα θυμήθηκαν όλα. Για το ότι τα
διαβατήρια και οι ταυτότητες των στρατιωτικών δεν αναγράφουν το θρήσκευμα
κανέναν δεν ενόχλησε. Ποιες άραγε σκοπιμότητες κρύβονται πίσω απ’ όλα αυτά;
Μήπως είναι άραγε άγρα ψήφων; Μήπως είναι παρέμβαση της Εκκλησίας στην κοσμική
εξουσία; Τι είναι;

Άλλοι θέλουν να φαίνεται το θρήσκευμα υποχρεωτικά και άλλοι προαιρετικά. Άλλοι
θεωρούν την αναγραφή ως παράνομη και αντισυνταγματική είτε γίνεται με τη
συγκατάθεση του πολίτη είτε όχι. Διαφωνίες υπάρχουν και μέσα στα κόμματα και
μέσα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας. Πού βρίσκεται το δίκαιο και πού το άδικο;

Είναι γεγονός ότι η αστυνομική ταυτότητα είναι ένα δημόσιο έγγραφο που
συντάσσεται από την Πολιτεία, για την αναγνώριση του εικονιζομένου από τις
αρχές. Δε χρειάζεται την άδεια ή τη συγκατάθεση κανενός.

Σ’ αυτό δεν χωράει καμιά αντίρρηση. Συνεπώς οφείλουν οι πάντες να την
αποδέχονται. Η άποψη για μη παραλαβή των νέων ταυτοτήτων, είναι και υπερβολική
και επικίνδυνη. Σημαίνει ανυπακοή στους νόμους της συντεταγμένης Πολιτείας,
σημαίνει ανταρσία, σημαίνει κατάργηση της έννοιας της Δημοκρατίας, σημαίνει
τέλος ”ξέφραγο αμπέλι”, όπως λέει κι ο λαός.

Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη. Το
θρήσκευμά μας είναι ένα από τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Είναι εσωτερικό
θέμα του κάθε πολίτη. Δεν είναι στοιχείο αναγνώρισης και συνεπώς δεν
χρειάζεται ν’ αναγράφεται, όπως δεν αναγράφεται και κάθε τι που αναφέρεται στα
δικαιώματα του καθενός. Όλα τα δικαιώματα του πολίτη πρέπει να προστατεύονται
χωρίς θρησκευτικές, πολιτικές και φυλετικές διακρίσεις (άρθρο 14 Ευρωπαϊκής
Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων).

Το προαιρετικό της αναγραφής του θρησκεύματος είναι χειρότερο από το
υποχρεωτικό, γιατί θα χωρίσει τους πολίτες σε ευσεβείς και αμφίβολης πίστης.
Ένα τέτοιος διαχωρισμός μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες στο μέλλον».