ΡΙΠΕΣ Διάλογος;

ΚΑΙ ο μεν πρόεδρος της Βουλής ορθότατα ζήτησε, στη χθεσινή συνέντευξή
του στα «ΝΕΑ», να χαμηλώσουν οι τόνοι της αντιπαράθεσης μεταξύ Εκκλησίας και
Πολιτείας…

ΓΙΑΤΙ ασφαλώς η ένταση δεν βοηθά στην επίλυση προβλημάτων που απαιτούν
νηφάλια συζήτηση.

ΠΟΣΟ νηφάλια όμως μπορεί να είναι μια τέτοια συζήτηση όταν ο
Προκαθήμενος της Εκκλησίας προχωρεί σε τόσο οξείες επιθέσεις και σε τόσο
βαρείς χαρακτηρισμούς εναντίον όσων δεν ασπάζονται τις δικές του απόψεις…

ΟΤΑΝ, είτε στα κηρύγματά του σε ναούς είτε στις συχνές ραδιοτηλεοπτικές
δηλώσεις και εμφανίσεις του, κάνει λόγο για «σκυλιά λυσσασμένα που προσπαθούν
να καταξεσκίσουν τις σάρκες της Εκκλησίας της Ελλάδος»…

ΟΤΑΝ «αποκαλύπτει» πως πίσω από τις αναφορές στα ανθρώπινα δικαιώματα
και την προστασία τους «κρύβεται η ενδόμυχη επιθυμία να γίνει η Ελλάδα ένα
λαϊκό κράτος που δεν θα έχει θρήσκευμα»…

ΟΤΑΝ ώς και στην εποχή του Διαφωτισμού ανατρέχει για να εντοπίσει ­
εκεί! ­ τη ρίζα των «εχθρών της Εκκλησίας»…

ΚΑΙ όταν ­ όχι που θα παρέλειπε ­ στον όρο «ευρωλιγούρηδες» προσφεύγει
για να στηρίξει την πεποίθησή του πως «όλα ξεπουλιούνται».

ΚΑΙ ασφαλώς ο Αρχιεπίσκοπος όχι μόνο δικαίωμα αλλά και καθήκον έχει και
θέσεις να παίρνει και τις θέσεις του αυτές με σθένος να υποστηρίζει…

ΜΗΠΩΣ όμως θα έπρεπε να αναρωτηθεί αν, με τέτοιους αφορισμούς, προωθεί
τον ψύχραιμο διάλογο;