Δεν αλλάζω ψυχή

Τι γυρεύει ένας καλλιτέχνης στην πολιτική; Το ερώτημα έχει δύο πτυχές. Η πρώτη
προσωπική: γιατί μια ηθοποιός, η Ελένη Κούρκουλα, αποφασίζει να κατέβει στην
πολιτική; Η δεύτερη πτυχή έχει γενικότερη σημασία: αν ένας καλλιτέχνης, ένας
ηθοποιός μπορεί να συμβάλει θετικά στο πολιτικό γίγνεσθαι τουλάχιστον όσο ένας
δικηγόρος, ένας αγρότης ή ένας επιχειρηματίας. Με άλλα λόγια ποιο είναι το
επαγγελματικό προφίλ, τα επαγγελματικά προσόντα και οι εμπειρίες που
απαιτούνται στην πολιτική.

Πολιτική δεν είναι και δεν πρέπει να είναι τεχνοκρατία. Η εξειδικευμένη γνώση
είναι βέβαια απολύτως απαραίτητη για τη διαχείριση των πολύπλοκων προβλημάτων
της κοινωνίας. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε σύγχρονη Δημόσια Διοίκηση. Αλλά πολιτική
δεν είναι απλώς ορθολογική διαχείριση. Αν ήταν έτσι, θα αρκούσε να αναθέσουμε
την επίλυση κάθε προβλήματος στην πιο αξιόπιστη εταιρεία συμβούλων. Κάτι
τέτοιο θα ήταν όχι μόνο αντιδημοκρατικό αλλά, πιστεύω ακράδαντα, και
αναποτελεσματικό.

Ο κάθε πολίτης δυσκολεύεται σήμερα να παρακολουθήσει τις ραγδαίες εξελίξεις
που συντελούνται σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στην τεχνολογία με
συγκλονιστικές επιπτώσεις στην οικονομία, στην εκπαίδευση, στην καθημερινή
ζωή. Στη σημερινή μεταβατική εποχή μια τεχνοκρατική διολίσθηση της πολιτικής
θα διάβρωνε επικίνδυνα το πολιτικό μας σύστημα. Θα οδηγούσε σε ακόμη
μεγαλύτερη αποξένωση της κοινωνίας από την εξουσία.

Ο πολιτικός καλείται λοιπόν σήμερα να διαδραματίσει έναν κρίσιμο ρόλο: να
συγκεράσει την αδήριτη ανάγκη αλλαγών και μεταρρυθμίσεων με τις επιθυμίες, τις
επιδιώξεις, τα προβλήματα και τους φόβους του κάθε πολίτη.

Πρέπει λοιπόν ο πολιτικός πριν και πέρα από κάθε άλλη εμπειρία να έχει την
ικανότητα να αφουγκρασθεί τα προβλήματα των συμπολιτών του. Κανένα μέτρο, όσο
σοφό και αν είναι, δεν πετυχαίνει χωρίς τη συναίνεση της κοινωνίας.

Δεν πρέπει όμως να μετατραπεί σε ουραγό των δημοσκοπήσεων. Ο πολιτικός πρέπει
να είναι σε θέση να βλέπει πιο μακριά και να αντιλαμβάνεται τις προκλήσεις του
μέλλοντος. Αλλιώς θα καταντήσει γραφικό απολίθωμα περασμένων εποχών.

Πρέπει να έχει το ηθικό σθένος, αν χρειαστεί, να πει πικρές αλήθειες. Ο
περίφημος μύθος του «πολιτικού κόστους» που στάθηκε συχνά εμπόδιο σε
επιβαλλόμενα μέτρα καταρρίφθηκε ­ ελπίζω οριστικά ­ από τον Κώστα Σημίτη.

Χρησιμοποιούμε συχνά τη στερεότυπη φράση: «Η πολιτική είναι η τέχνη του
εφικτού». Σκεφθείτε όμως πόσες κατακτήσεις της ανθρωπότητας ή της ελληνικής
κοινωνίας δεν θα είχαν γίνει πραγματικότητα, αν ορισμένοι οραματιστές
πολιτικοί δεν επεδίωκαν το ανέφικτο.

Αυτοί είναι οι βασικοί άξονες που με είχαν από νωρίς ωθήσει να είμαι ενεργός
πολίτης και που σήμερα με οδηγούν στην απόφασή μου να εμπλακώ στην πολιτική.

Φιλοδοξία μου είναι να συμβάλω ώστε η πολιτική να αποκτήσει περισσότερη
ανθρώπινη ευαισθησία, περισσότερη φαντασία, να γίνει λιγότερο στεγνή ή κυνική.
Η εικόνα της Μελίνας Μερκούρη να εμψυχώνει τους σεισμοπαθείς της Καλαμάτας
διατηρείται έντονη στη μνήμη μου. Και ήταν μια πράξη έντονα πολιτική και όχι
ένα πυροτέχνημα δημόσιων σχέσεων.

Σε μια δημοκρατική κοινωνία, όπως η ελληνική, οι πολιτικοί δεν είναι ούτε
αλλιώτικοι ούτε υπεράνω των πολιτών. Είναι κομμάτι τους. Δεν θέλουμε
πολιτικούς που να μιλάνε άλλη γλώσσα, να έχουν άλλη ζωή, άλλα ή καθόλου
προβλήματα, άλλο ή καθόλου χιούμορ, τελικά άλλη ψυχή.

Ακούω συχνά στις προεκλογικές μου εξορμήσεις των τελευταίων ημερών το ερώτημα:
Ελένη, τι δουλειά έχεις εσύ με «αυτούς»; Υποθέτω πως «αυτοί» είναι κάποιοι
πολιτικοί που μιλάνε μια άλλη γλώσσα, ξένη και απόμακρη για τους πολίτες. Βάζω
στοίχημα με τον εαυτό μου ότι δεν θα γίνω ένα ακόμα καλούπι πολιτικού που
κυκλοφορεί στους διαδρόμους της εξουσίας. Θα κρατήσω την ευαισθησία μου, τη
διαφορετικότητά μου, δεν θα αλλάξω ψυχή.

Η Ελένη Κούρκουλα είναι ηθοποιός, υποψήφια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθήνας.