ΜΑΤΙΕΣ Ακρόπολη

«Εφέτος άγρια μ’ έδειρεν η βαρυχειμωνιά / που μ’ έπιασε χωρίς φωτιά και μ’
ηύρε χωρίς νιάτα / κι ώρα την ώρα πρόσμενα να σωριαστώ βαρειά / στη χιονισμένη
στράτα / Μα, χτες, καθώς με θάρρεψε το γέλιο του Μαρτιού / και κίνησα να
ξαναβρώ τ’ αρχαία τα μονοπάτια / στο πρώτο μοσκοβόλημα ενός ρόδου μακρινού /
μου δάκρυσαν τα μάτια». Τους στίχους αυτούς, του Παλαμά, τους έχω στο νου μου,
κάθε μέρα, τον τελευταίο καιρό. Κάθε πρωί, πιο σωστά. Που βγαίνω από το σπίτι
μου και, περνώντας από την Πνύκα, κατηφορίζω προς το Θησείο. Για να συναντήσω,
μέσα από τ’ «αρχαία μονοπάτια», στο καταχείμωνο, το «γέλιο του Μαρτιού». Και
να χαρώ ­ επιτέλους ­ ύστερα από χρόνια και ζαμάνια, την Απ. Παύλου. Αυτό τον
ιστορικό, τον σπουδαίο δρόμο, που αγγίζει την Αγορά, χωρίς αυτοκίνητα.

Λέω υπερβολές. Τα αυτοκίνητα δεν έφυγαν από την Απ. Παύλου. Ούτε από την
προέκτασή της. Τη Ροβέρτου Γκάλλι. Περιορίσθηκαν, όμως. Αισθητά. Στο μισό,
περίπου. Κι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο κέρδος για την περιοχή. Που την
πολιορκούσαν τα καυσαέρια, η φασαρία και η μπόχα, όλους τους μήνες του χρόνου.
Και ιδίως τους καλοκαιρινούς. Με τους τουρίστες και τα λεωφορεία τους. Με το
Ηρώδειο και τους χιλιάδες Αθηναίους, που επέμεναν, σώνει και καλά, να φθάσουν
ώς το θέατρο με τα γιωταχί τους!

Στις 29 του Γενάρη, όσοι μένουμε κοντά στην Ακρόπολη, φλομωμένοι από τη
μόλυνση και την κυκλοφοριακή τρέλα, κάναμε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο
Κουκάκι. Ήρθε και μας μίλησε ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Α.Ε.
Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων Γιάννης Καλαντίδης. Μας είπε ότι, ώς το τέλος
του Φλεβάρη, Ρ. Γκάλλι και Απ. Παύλου θα κλείσουν για τ’ αυτοκίνητα, κατά το
ήμισυ. Και πρόσθεσε: «Με την ενοποίηση εξασφαλίζεται η ηρεμία των περιοχών,
που είναι όμορες με το έργο».

Γνωρίζω ότι είναι σοβαρός άνθρωπος και μετράει τις κουβέντες του. Όμως, δεν
τον είχα πιστέψει. Γιατί έχω μπουχτίσει από τα «θα» των αρμοδίων. Αλλά ο
Καλαντίδης ήταν ακριβής. Όσα υποσχέθηκε, πραγματοποιήθηκαν. Ήδη, η γειτονιά
μας άρχισε ν’ ανασαίνει. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα προβλήματα. Που πρέπει να
αντιμετωπισθούν πολύ γρήγορα. Και, πάντως, πριν από το καλοκαίρι.

Αναφέρομαι στα τουριστικά λεωφορεία που, σύμφωνα με τις επικρατούσες σκέψεις,
θα ανεβαίνουν τη Ρ. Γκάλλι, θα σταματούν για λίγο μπρος στον «Διόνυσο», θα
αποβιβάζουν τους τουρίστες και ύστερα από μία ώρα θα επιστρέφουν για να τους
παραλάβουν. Τα πούλμαν αυτά, όμως, δεν είναι ένα και δύο. Είναι δεκάδες. Αυτό
σημαίνει ότι η Ρ. Γκάλλι, από την άνοιξη ώς τον Οκτώβριο, θα είναι γεμάτη από
αυτοκίνητα και πάλι! Αυτοκίνητα, που θα μπαίνουν και στις παρόδους. Όχι για να
φύγουν προς τη Συγγρού. Αλλά για να κάνουν οι τουρίστες τα ψώνια τους! Που θα
πει, στάθμευση των λεωφορείων μπρος στα ­ πολλά ­ μαγαζιά με τουριστικά είδη,
τουλάχιστον για μισή ώρα, μπούκωμα της κυκλοφορίας, φασαρία και φοβερή βρώμα
από τα καυσαέρια!

Καταλαβαίνω ότι και οι λεωφορειούχοι πρέπει να ζήσουν και οι οδηγοί και οι
καταστηματάρχες που πουλάνε αγαλματάκια κ.λπ. στους τουρίστες. Εμείς, όμως,
που διαλέξαμε την περιοχή της Ακρόπολης για να φτιάξουμε τα σπίτια μας, πρέπει
να πεθάνουμε;