ΜΑΤΙΕΣ Μάνατζερ

Ότι υπάρχουν μάνατζερ στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, το γνωρίζω. Και καλώς
υπάρχουν. Γιατί, σήμερα, οι δουλειές «έχουν ανοίξει». Οι ταλαντούχοι Έλληνες
παίκτες, που είναι και φτηνοί, έχουν πέραση στο εξωτερικό (Γεωργάτος, Μαχλάς,
Τσάρτας, Νταμπίζας, Ζαγοράκης κ.ά.). Αλλ’ αυτό το πάρε – δώσε με τη Βρετανία,
την Ισπανία, τη Γερμανία, την Ιταλία κ.λπ., δεν μπορεί να γίνει χωρίς τους
μάνατζερ. Αυτοί ξέρουν από ανάγκες και τιμές, αυτοί «τρέχουν», αυτοί
παζαρεύουν. Με το αζημίωτο, φυσικά.

Δεν φανταζόμουν, όμως, ότι υπάρχουν μάνατζερ και στο ελληνικό τραγούδι.
Εντάξει ο Θεοδωράκης, ο Νταλάρας, η Φαραντούρη και ένας – δύο, ακόμη, που
δραστηριοποιούνται και στην Ευρώπη και την Αμερική και αλλού. Αλλά, οι άλλοι;
Τι να τους έκανε τους μάνατζερ ο Τσιτσάνης, ας πούμε, που όπως μου ‘λεγαν,
πήγαινε στο «Χάραμα», συμφωνούσε το μεροκάματό του με το «αφεντικό» και, την
άλλη μέρα, το συναντούσε, έπαιρνε το χρήμα όλης της σεζόν προκαταβολή, σε
χιλιάρικα, το ‘ριχνε σ’ ένα τσουβάλι, πετούσε το τσουβάλι, στο πορτ-μπαγκάζ
του αυτοκινήτου του και έφευγε;

Την ύπαρξη μάνατζερ στο ελληνικό τραγούδι την πληροφορήθηκα το Σαββατόβραδο,
που μας πέρασε. Σε ένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων. Όπου εμφανίσθηκε ο μάνατζερ
του Δημήτρη Κόκκοτα. Του τραγουδιστή (σοβαρός και σεμνός, δείχνει), που
βρέθηκε, ξαφνικά, χωρίς να φταίει σε τίποτα, στο κέντρο μιας άθλιας ιστορίας,
με ανδρική πορνεία και ναρκωτικά.

Μίλησε, λοιπόν, ο μάνατζερ, για τον πελάτη του και εξήγησε στον παρουσιαστή
του δελτίου ότι ο Κόκκοτας είναι τεράστιο «όνομα» στη νύχτα, είναι σταρ και
γι’ αυτό πολλοί είναι εκείνοι, που από φθόνο ή οικονομικό συμφέρον, θα ‘θελαν
να τον «κατεδαφίσουν». Είπε και άλλα ο μάνατζερ. Πολλά και ωραία. (Γι’ αυτό
και ο Κόκκοτας, πιστεύω, οφείλει «να τον έχει από κοντά»). Εκείνο, όμως, που
μου έκανε ξεχωριστή εντύπωση, είναι τούτο: κάθε φορά, που χρησιμοποιούσε τη
λέξη «σταρ», την τόνιζε ιδιαιτέρως. Βάζοντας ένα πολύ δυνατό και παχύ αρχικό
«σίγμα». «Σσσταρ»! Δηλαδή, αχτύπητος! Μπράβο του και άξιος ο μισθός του!
Κυριολεκτικά.

Τον Δ. Κόκκοτα, δεν τον γνωρίζω. Έχω ακούσει ότι είναι καλός τραγουδιστής.
Αλλά, όταν γίνεται λόγος για «σταρ», το δικό μου το μυαλό, γυρίζει προς τα
πίσω. (Παλιός είμαι ­ τι να κάνω;). Σκέφτομαι τον Σταμάτη Κόκκοτα, που όταν
τραγουδούσε, στη δεκαετία του ’60, του έριχναν, αντί για λουλούδια, ακόμη και
χρυσά ρολόγια! Σκέφτομαι, τον Στέλιο Καζαντζίδη, που έτσι και αποφασίσει να
τραγουδήσει, για μια νύχτα, θα γεμίσει ένα αεροδρόμιο! Σκέφτομαι τον
Μπιθικώτση του «Άξιον Εστί» και του «Επιτάφιου», με τις εκπληκτικές συναυλίες
του Μίκη στο «Καραϊσκάκη». Σκέφτομαι τον Νταλάρα, που πλημμύρισε το Ολυμπιακό
Στάδιο, δύο φορές, σε μια εβδομάδα! Σκέφτομαι τη Χαρούλα, τη Μοσχολιού, τη
Μαρινέλλα, τον Μητσιά, τον Μητροπάνο, τον Πάριο και, βέβαια, τον Διονύση
Σαββόπουλο και τον Β. Παπακωνσταντίνου. Και λέω: μακάρι, όλοι οι καλοί νέοι
τραγουδιστές, ν’ ανεβούν, κάποτε, τόσο ψηλά. Με μάνατζερ ή χωρίς.