Η υπόθεση Δαμασκόπουλου

Από τον κ. Γιάννη Παντ. Δαμασκόπουλο πήραμε την ακόλουθη επιστολή:

«Διάβασα για την τραγωδία του Καραγιώργη και σε διπλανό σχόλιο του συνεργάτη
σας κ. Θ.Π., για τις “πρώτες τραγωδίες” ανωτέρων στελεχών του ΚΚΕ, μεταξύ των
οποίων και του πατέρα μου Παντελή Δαμασκόπουλου, παλιού συνδικαλιστή ηγέτη των
Δ.Υ. (1924-1938), γεν. γραμματέα της Κεντρ. Πανυπαλληλικής Επιτροπής και Αν.
Μέλους του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ (6ο Συνέδριο – Δεκ. 1935). Αν ενδιαφέρεται
κανείς, για το τι ακριβώς συνέβη σ’ αυτόν τον αγνό ιδεολόγο, που θυσίασε
εθελοντικά ανώτατες σπουδές, κοινωνική θέση, οικογένεια, στα ιδανικά που
πίστευε, με ανταμοιβή μια αισχρή συκοφαντία (Φεβρ. 1939), έναν 6χρονο ηθικό
γολγοθά και μ’ ένα φρικτό τέλος έξω από το Καρπενήσι τον Αύγουστο 1944, είμαι
απόλυτα έτοιμος… Η περίπτωση του Δαμασκόπουλου, όπως κι άλλων αγωνιστών (Γ.
Κωνσταντινίδης, Γρ. Σκαφίδας, Παν. Τζινιέρης, Στ. Γάκης, Θαν. Καπένης, Βαγγ.
Σταμουτάτος, Βασ. Μαυροειδής κ.λπ.), είναι εξίσου τραγική με κείνη του μεγάλου
αγωνιστή Καραγιώργη, κι ο αγώνας που δίνουμε από το 1945, για την πλήρη
δικαίωσή του, δεν θα σταματήσει μέχρις ότου και το ΚΚΕ αναγνωρίσει κι αυτό το
“λάθος” και καταδικάσει την άνανδρη δολοφονία του.

Το ΚΚΕ τελικά, αποκατέστησε μίζερα τον Παντελή Δαμασκόπουλο (“Ριζοσπάστης”
24-12-89) χωρίς όμως και να καταδικάσει την δολοφονία. Γιατί άραγε, δεν αρκεί
μισός αιώνας; Αυτή την, έστω μίζερη, αποκατάσταση, το ΚΚΕ έκρινε σωστό να μη
δημοσιεύσει επί 11 χρόνια!!, με αποτέλεσμα η χιλιοπικραμένη γυναίκα του και
δύο αδέλφια του, που υπέφεραν τα πάνδεινα, να πεθάνουν μ’ αυτό τον καημό.
Τέτοια ευαισθησία!!! Ας μην απορούν λοιπόν οι “σκληροί”, γιατί ο κόσμος
απομακρύνεται…

Η απόκρυψη των θλιβερών γεγονότων και οι μισές αλήθειες δεν περνάνε πια, κι η
πικρή αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί για πάντα…».