ΜΑΤΙΕΣ Τα ωραία

«Φοβήθηκε τις εκλογές ο Καραμανλής και γι’ αυτό αποφάσισε να ψηφίσει
Στεφανόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας», διαβάζω στις εφημερίδες. Είτε
φοβήθηκε, όμως, είτε δεν φοβήθηκε ο Καραμανλής, για μένα τούτο έχει σημασία:
Θα έχουμε, για 5 ολόκληρα χρόνια ακόμη, έναν ανώτατο άρχοντα, που εξετέλεσε
άψογα τα καθήκοντά του. Και έδειξε και τόλμη και ανθρωπιά και δεν παρασύρθηκε
από μικρότητες. Πάντα με τον ωραίο λόγο στα χείλη, γύρισε όλη την Ελλάδα,
έσφιξε εκατομμύρια χέρια, δεν προκάλεσε, δεν πίκρανε, δεν σνόμπαρε, δεν
διανοήθηκε να ξεπεράσει τις αρμοδιότητές του, δεν δημιούργησε πρόβλημα, δεν
κορδώθηκε, ήταν συνεχώς παρών, συνεχώς άγρυπνος, συνεπής, κύριος. Μακάρι η
θητεία του να ήταν ισόβια.

Με ικανοποίηση διαπίστωσα ότι δεν θα κάνουν γιορτές στο ύπαιθρο, χειμωνιάτικα,
οι περισσότεροι από τους συνανθρώπους μας, που χτυπήθηκαν από τον σεισμό της
7ης Σεπτεμβρίου. Η κυβέρνηση φαίνεται πως κέρδισε το στοίχημα, που είχε βάλει
με τον εαυτό της, για την αποκατάσταση των σεισμοπαθών έως το τέλος του
Δεκέμβρη. Σύμφωνα με αυτά που είπε η υπουργός Εσωτερικών Βάσω Παπανδρέου,
«6.950 οικογένειες έχουν εγκατασταθεί, ίσαμε σήμερα, σε προκατασκευασμένους
οικίσκους και τροχόσπιτα, ενώ 7.000 οικογένειες δέχτηκαν τη λύση της
επιδότησης ενοικίου και της συγκατοίκησης. Στους καταυλισμούς υπάρχουν μόνο
305 σκηνές και οι πιο πολλές απ’ αυτές χρησιμοποιούνται ως αποθήκες».
Συμπέρασμα: ελάχιστοι είναι πλέον εκείνοι που βασανίζονται. Αλλά και γι’
αυτούς τους ελάχιστους, πρέπει να παρθούν μέτρα, αμέσως. Οι βροχές, τα χιόνια,
η παγωνιά δεν αστειεύονται.

Στα ωραία των ημερών και τούτο: πήγα στο θέατρο «Καρέζη» και είδα μια
παράσταση που γέμισε την ψυχή μου. Πρωταγωνίστρια, η Μελίνα Μποτέλλη. Που
τραγούδησε, κινήθηκε, χόρεψε, απήγγειλε ποιήματα, ερμήνευσε ρόλους, μέσα σ’
ένα δίωρο, που ενθουσίασε ένα πολυπληθές και ιδιαίτερα απαιτητικό κοινό. Δίπλα
της ένας θαυμάσιος μουσικός, ο κιθαρίστας Μιχάλης Σουρβίνος. Συμπέρασμα: όταν
υπάρχει ταλέντο, όταν υπάρχει κείμενο ­ κι εδώ υπήρχαν σημαντικά κείμενα και
στίχοι του Λόρκα, του Ελύτη, του Καβάφη κ.λπ. ­ και με ελάχιστα μέσα, ακόμη,
μπορεί ένας σοβαρός καλλιτέχνης να κάνει θαύματα.

Στα ωραία επίσης και ένα λεύκωμα ­ θα ασχοληθώ με την πρώτη ευκαιρία και με
άλλα ­ που έφτιαξε ο φίλος μου και συνάδελφος («Καθημερινή») Μιχάλης
Κατσίγερας. Τίτλος, «Ελλάδα 20ός αιώνας, οι πρώτες σελίδες» (εκδόσεις
Ποταμός). Δύσκολη δουλειά, επίπονη! Ο Κατσίγερας σαν χαρτοπόντικας μπήκε σε
βιβλιοθήκες με αρχεία και διάλεξε τριακόσιες και πλέον «πρώτες σελίδες» από
όλες τις εφημερίδες που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα, του αιώνα μας. Τις σελίδες
αυτές τις παρουσιάζει ολόκληρες, όπως ήταν, ενώ ο ίδιος αρκείται σε ένα μικρό,
αλλά ουσιαστικό σχόλιο. Σημειώνει ο Τάκης Λαμπρίας, που προλογίζει το έργο:
«Καθώς τερματίζεται ο αιώνας μας, ο φοβερότερος όλων των εποχών, το λεύκωμα
αυτό, αντιπροσωπευτικών σελίδων του ελληνικού Τύπου, παρέχει την ευχέρεια ­
ακόμη και την πικρή έστω απόλαυση ­ στον αναγνώστη να δει σαν σ’ ένα πανόραμα
την ελληνική συμμετοχή επί 100 χρόνια στο παγκόσμιο δράμα».