ΜΑΤΙΕΣ Οι νίκες

Ποιος να το φανταζόταν… Ποιος να φανταζόταν, ότι στο τέλος του εικοστού
αιώνα η Ελλάδα των «χαμαντράκηδων» και των σκερβελέδων, η Ελλάδα των ­ άλλοτε
­ πειναλέων, αγύμναστων, αχαμνών και χαβαλετζήδων, θα κατακτούσε, επί δύο
χρόνια συνεχώς, την πρώτη θέση στον κόσμο, στην άρση βαρών, βγάζοντας από τη
μέση θεριά ανήμερα ­ την πρώην Σοβιετική Ένωση, τη Βουλγαρία, την Τουρκία!

Φαίνεται απίστευτο, αλλά είναι η αλήθεια: η χώρα μας λογαριάζεται ως η
μεγαλύτερη δύναμη, παγκοσμίως, στην άρση βαρών! Ενώ, πριν από μία δεκαετία,
βρισκόταν στα «αζήτητα»! Και η κυριαρχία αυτή θα έχει συνέχεια! Θα πάει πολύ
μακριά! Γιατί, πια, υπάρχουν πολλοί νέοι αθλητές με ταλέντο. Υπάρχουν
προπονητές, που, όπως λέει ο Ιακώβου, ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Και υπάρχει
και η Πολιτεία, που ενισχύει με δισεκατομμύρια, διά του ΠΡΟ-ΠΟ, το άθλημα.

Αλλά, πάνω απ’ όλ’ αυτά, υπάρχει ενθουσιασμός. Οι νίκες ανάβουν τις ψυχές.
Ακόμα και τις γονατισμένες. Τα παιδιά, που βλέπουν τους πρωταθλητές στο βάθρο,
αρχίζουν να ονειρεύονται. Ο κόσμος, που παρακολουθεί, συγκινείται και
ζητωκραυγάζει. Και γεμίζει τα στάδια. Και κρατάει την ανάσα του, όταν ο Δήμας,
ο Καχιασβίλι, ο Σαμπάνης, σκύβουν για να σηκώσουν την μπάρα.

Έτσι δεν έγινε και με το μπάσκετ; Μπήκε μπροστά ο μέγας Νίκος Γκάλης. Και το
τοπίο με μιας άλλαξε. Ήρθαν οι νίκες. Ήρθε ο ενθουσιασμός. Κατακτήθηκε το
«Πανευρωπαϊκό», το 1987, στην Αθήνα! Και αμέσως χιλιάδες Ελληνόπουλα, όπως
πολύ σωστά έλεγε ο Γ. Βασιλακόπουλος, βγήκαν από τα καφενεία και έτρεξαν στα
γήπεδα. Όχι ως φίλαθλοι, αλλά ως αθλητές. Το κέρδος τεράστιο για τη χώρα μας.

Εδώ, στην άρση βαρών, την αρχή την έκανε ο Πύρρος Δήμας. Αυτός ο γίγαντας με
τα τρυφερά μάτια, που, κάποτε, σ’ ένα τραπέζι με τον. Γ. Λιάνη, μου είχε
εξομολογηθεί: «Πριν πάρω το πρώτο μου χρυσό μετάλλιο, με στρίμωχναν στο
λεωφορείο, μ’ έλεγαν “Αλβανό” και κοιτούσαν τα χέρια μου, μην αρπάξω κάνα
πορτοφόλι! Τώρα, είμαι ο κύριος Δήμας! Έλληνας πρωταθλητής. Πρόσωπο
αξιοσέβαστο και, φυσικά, υπεράνω πάσης υποψίας…».

Ναι. Την αρχή την έκανε ο Δήμας. Και ακολούθησαν και άλλοι Μεγάλοι, επίσης.
Και πολλοί. Και όλοι, με την καθοδήγηση του προπονητή-πατέρα, του Χρ. Ιακώβου,
συγκρότησαν αυτή την ονειρεμένη ομάδα, που όποιο εμπόδιο βρει μπροστά της, το
σαρώνει! Μια ομάδα που δουλεύει σκληρά, χωρίς σταματημό, για να σηκώσει ψηλά
τη σημαία μας και τις καρδιές μας..

Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Πριν από μια εβδομάδα τελείωσαν οι αγώνες και να,
από σήμερα κιόλας, από αύριο, αρχίζει η καινούργια προσπάθεια, ακόμα πιο
σκληρή, για τους Ολυμπιακούς. Τι να πω; Καλή δύναμη! Και μπράβο στον Ανδρέα
Φούρα και τον Γιάννη Σγουρό, που βρίσκονται συνεχώς δίπλα σ’ αυτά τα σπουδαία,
τα ακριβά μας παιδιά. Που πραγματικά «δεν παίζονται»!