ΜΑΤΙΕΣ Ο ήλιος μας

Μου έλεγε, κάποτε, η γυναίκα μου, που έζησε πολλά χρόνια στη Γενεύη και το
Παρίσι: «Ο επόμενος πόλεμος θα γίνει ανάμεσα στη Βόρεια και τη Νότια Ευρώπη.
Οι βόρειοι, κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα, θα κινηθούν εναντίον μας, για να μας
υποτάξουν. Ο λόγος, μόνον ένας: ο ήλιος μας. Θα μας σκοτώσουν, για να αρπάξουν
τον ήλιο μας!..».

Βρυξέλλες, χρονογράφημα νούμερο δύο. Βαδίζω ολομόναχος σε μια κεντρική
λεωφόρο, το ξεροβόρι με δέρνει αλύπητα από παντού, θέλω να δραπετεύσω, να
γυρίσω στην Αθήνα, τα καφενεία είναι κλειστά, δέκα «παλιοί πολεμιστές»,
σκερβελέδες, με μια σημαία του Βελγίου, κάνουν παρέλαση, όπου να ‘ναι θ’
αρχίσει να βρέχει… Θυμάμαι τα λόγια της Άννας Διαμαντοπούλου, που είναι εδώ
Επίτροπος: «Ανοίγω το παράθυρο και όλα, εμπρός, δεξιά, αριστερά, είναι γκρίζα.
Ένα γκρίζο της βροχής. Και το σπίτι είναι γκρίζο. Και οι ταπετσαρίες. Και τα
παντζούρια…». Ο φίλος μου ο Γιάννης Μαρίνος, όμως, μάλλον «τη βρίσκει». Δεν
ξέρω αν «τη βρίσκει» με τις Βρυξέλλες, το ευρωβουλευτιλίκι ή και τα δύο μαζί.
Δουλεύει ­ όπως όλοι οι συνάδελφοί του ­ ακατάπαυστα. Και δεν παραπονιέται.
«Κάθε πότε κατεβαίνεις στην Ελλάδα;», τον ρωτάω. «Κάθε Παρασκευή», μου
απαντάει. «Και δεν σε ταλαιπωρεί αυτό το συνεχές πηγαινέλα με το αεροπλάνο;».
«Μπα… Συνηθίζει κανείς…».

Έτσι είναι. Και στην Κόλαση, που λέει ο λόγος, «συνηθίζει κανείς». Μήπως σ’
αυτό τον ονειρεμένο, κατά τα άλλα, τόπο, τον δικό μας, δεν μας σέρνουν από το
μανίκι ένα σωρό συνήθειες; Μια απ’ αυτές τις συνήθειες: σπάνια… δίνουμε βάση
στις «οδηγίες» των Βρυξελλών, που είναι νόμοι και για μας! Αποτέλεσμα, οι
Ευρωπαίοι μάς ρίχνουν αβέρτα «καμπάνες»! Αυτό τον καιρό, μάλιστα, πληρώνουμε 5
εκατομμύρια δραχμές τη μέρα! Και ξέρετε γιατί; Για μια… χωματερή στα
Χανιά!.. Το χρήμα… Στις Βρυξέλλες, στο Ευρωκοινοβούλιο μιλιούνται 11
γλώσσες. Οι Εγγλέζοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί θέλουν να τις περιορίσουν σε δυο
– τρεις. «Είναι τα έξοδα πολύ μεγάλα», λένε. Και όντως τα έξοδα είναι πολύ
μεγάλα: για διερμηνείς, χαρτί, δακτυλογράφους κ.λπ. δαπανώνται 100
δισεκατομμύρια τον χρόνο! Που βγαίνουν από τις τσέπες όλων των Ευρωπαίων
πολιτών. Αξίζει, όμως, η θυσία χάριν της «πολυφωνίας». Δεν αξίζει;

Κάτι που άκουσα από τη Μαριέττα Γιαννάκου και μου έκανε μεγάλη εντύπωση: το
μουσείο της Ευρώπης, ή όπως αλλιώς ονομάζεται, θα γινόταν στην Ελλάδα, αν δεν
ήμασταν χαβαλετζήδες και ωχαδερφιστές! Το 1986, συγκεκριμένα, ύστερα από
πρόταση της Γιαννάκου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε το μουσείο να
ιδρυθεί στη Θεσσαλονίκη! Καμιά, όμως, ελληνική κυβέρνηση, έκτοτε, δεν
προχώρησε στην υλοποίηση αυτής της απόφασης! Ώσπου ένα σωματείο των Βρυξελλών
μπήκε στη μέση, άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά και θα φτιάξει το μουσείο,
σε οικόπεδο που του πρόσφερε ο δήμος της βελγικής πρωτεύουσας! Και με λεφτά,
φυσικά, που θα τσοντάρουμε όλοι μας. Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ιταλοί,
Έλληνες κ.λπ. Αυτά, τα ωραία…