ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Κοκτέιλ

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Κ. Παπανδρέου, Φαρές Πατρών, γράφει: «Υπάρχει ένα
ποσοστό Ελλήνων, οι οποίοι αδυνατούν να καταλάβουν ή δεν θέλουν να
παραδεχτούν, ότι ο Σημίτης θα είναι Πρωθυπουργός για πολλά χρόνια (εγώ, δεν
τον ψηφίζω) και θα είναι Πρωθυπουργός διότι έχουν πλέον εκλείψει οι δύο
ανεπανάληπτοι μονομάχοι της πολιτικής σκηνής (Κ. Καραμανλής, Α. Παπανδρέου),
των οποίων οι παρατάξεις φανατίζονταν εξαιτίας των μεταξύ τους σκληρών
αντιπαραθέσεων, με αποτέλεσμα πολλές φορές να επικρατεί σύγχυση εις βάρος του
κλίματος ηρεμίας του τόπου.

Δεύτερον και κατά κύριο λόγο, διότι ο Σημίτης «παίρνει» λίγο από σοσιαλισμό
και Αριστερά, λίγο από φιλελευθερισμό αρκούντως δεξιόστροφο και κάτι από
κομμουνισμό, επιδιώκοντας προφανώς τη σύσταση ενός μοντέλου πολιτικής τύπου
κοκτέιλ, που να ικανοποιεί λίγο πολύ όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Αντίθετα
από την πολιτική τακτική των άλλοτε μονομάχων, οι οποίοι, κατά γενική
ομολογία, ενδιαφέρονταν αποκλειστικά για την ικανοποίηση των παρατάξεων που εκπροσωπούσαν.

Άρα, λοιπόν, το ύφος της πολιτικής Σημίτη, για του οποίου την ειλικρίνεια τηρώ
επιφυλάξεις, αφήνει να εννοηθεί, αν δεν απατώμαι, πως επιθυμεί την αποφυγή στο
μέλλον εμφάνισης παρόμοιων μονομάχων, τάχα για να μην υποστούμε πάλι τις
έντονες αντιπαραθέσεις τους και να επικρατεί πλέον κλίμα χαμηλών τόνων σύμφωνα
με τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Ίσως θα έλεγε κανείς, πως υπάρχει ακόμα εν ζωή ένας από τους παλιούς
μονομάχους, ο Μητσοτάκης. Αυτός όμως δεν συγκαταλέγεται στο ίδιο επίπεδο με
τους προαναφερθέντες ώστε να μπορεί να δημιουργήσει λαϊκό ρεύμα. Αυτός πάντα
υπήρξε καιροσκόπος άθλιων συγκυριών.

Και μια και ο λόγος για τον Μητσοτάκη: στις 28/9, παρακολούθησα στο Mega μια
εκπομπή, στην οποία κεντρικός προσκεκλημένος ήταν ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Δ.
Αβραμόπουλος που για το πρόσωπό του, ως εκείνη την ημέρα, έτρεφα απεριόριστη
εκτίμηση. Αλλά όταν είδα να δέχεται από ένα Μητσοτάκη, Εφιάλτη της
Δημοκρατίας, να λέει γι’ αυτόν, παρεμβαίνοντας στην εκπομπή, ότι υπήρξε
πνευματικό του παιδί, κατέρρευσε μέσα μου κάθε στοιχείο εξιδανίκευσής του.

Φυσικά, δεν ήταν ευγενικό ο κ. Αβραμόπουλος να τον διακόψει απότομα. Θα
μπορούσε όμως, με τη διπλωματική ευστροφία που διαθέτει, να πει ότι δεν είναι
πνευματικό παιδί του Μητσοτάκη. Κι αυτό, γιατί φρονώ, ότι επιτρέπεται κανείς
να δέχεται επαίνους για τον εαυτό του μόνον από ανθρώπους που αξίζουν και το
έχουν αποδείξει με πράξεις και με συμπεριφορές».