ΜΑΤΙΕΣ Το «Σήμα»

Διάβασα ότι θα μαζέψουμε γύρω στα 100 δισεκατομμύρια από τα 3.000 προϊόντα που
θα φέρουν το «Σήμα» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Το δήλωσε η πρόεδρος της
ΟΕΟΑ κ. Νίκη Τζαβέλλα και δεν έχω κανένα λόγο να μην την πιστέψω: τη γνωρίζω ­
είναι σοβαρός άνθρωπος.

Είδα και το «Σήμα». Μου άρεσε πολύ. Όπως μου άρεσε και η μουσική του. Πάνω στη
μουσική, όμως, έχω να πω τούτο: δεν έχει καμιά σχέση με την Ελλάδα, όπου θα
διεξαχθούν οι Αγώνες. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με επιτυχία και για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες του Όσλο π.χ. ή της Κοπεγχάγης ή της Μελβούρνης. Γιατί
είναι μια μουσική «πασπαρτού». Μια μουσική «δυτική», χωρίς κανένα ιδιαίτερο
εθνικό χαρακτηριστικό.

Την έγραψε ο συμπατριώτης μας Βαγγέλης Παπαθανασίου. Θα την έγραφε, όμως, το
ίδιο καλά, ενδεχομένως και ο Μισέλ Ζαρ ή κάποιος άλλος ξένος συνθέτης, που
ασχολείται ­ και διαπρέπει ­ με τη μουσική αυτού του είδους. Και για να μην
παρεξηγηθώ: εκτιμώ και θαυμάζω τον Παπαθανασίου, όπως εκατομμύρια άνθρωποι
στην Ευρώπη, την Αμερική, παντού. Και τον αγαπώ κιόλας. Γιατί προσφέρεται και
γράφει μουσική, όποτε του το ζητάμε, αφιλοκερδώς και με μεγάλη προθυμία.

Η μουσική του «Σήματος», κατά τη γνώμη μου, αμέσως, με το πρώτο άκουσμα,
έπρεπε να θυμίζει Ελλάδα. Όπως Ελλάδα θυμίζει και το ίδιο το «Σήμα». Θυμίζει,
όμως, δυστυχώς, οτιδήποτε άλλο, εκτός από τη χώρα μας. Και είναι φυσικό: ο
Παπαθανασίου δεν έχει σχέση με την ελληνική μουσική. Και είχε την ειλικρίνεια
να δηλώσει, κάποτε, ότι το μόνο ελληνικό τραγούδι που γνωρίζει είναι το
«Χάρτινο το φεγγαράκι», αν η μνήμη μου δεν με απατά. Την Ελλάδα προβάλλουμε
στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ελλάδα πουλάμε. Την ιστορία της, την ομορφιά της,
τις χάρες της διαφημίζουμε. Γιατί, λοιπόν, από τη μουσική του «Σήματος» που θ’
ακούγεται συνεχώς σ’ όλο τον κόσμο αφήσαμε την Ελλάδα απ’ έξω; Δεν είναι ένα
σοβαρό λάθος, που βαρύνει εκείνους που πρότειναν ­ και επέβαλαν ­ τον Παπαθανασίου;

Τη μουσική του «Σήματος» έπρεπε να τη γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης. Είναι ο
μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας συνθέτης, «γεννάει» ελληνική μουσική ­ προχθές, τα
κορίτσια της γυμναστικής, με τον «Ζορμπά» του, διέπρεψαν στην Ιαπωνία ­ έχει
πάρει το βραβείο Λένιν και είναι υποψήφιος για το Νόμπελ. Και αν δεν δεχόταν ο
Μίκης ­ και γνωρίζω ότι δεν θα δεχόταν ­ υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι Έλληνες
συνθέτες, που θα έκαναν άψογα αυτή τη δουλειά. Ο Μαρκόπουλος, αίφνης. Ή, αν
θέλαμε κάτι άλλο, δεν θα ήταν υπέροχο να γίνει μια σύνθεση από τον Ξαρχάκο,
ίσως, με μελωδίες του Τσιτσάνη ή του Βαμβακάρη ή και των δύο μαζί;