[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Έπρεπε να δει κανείς στη Θεσσαλονίκη, το μεσημέρι της Κυριακής, λίγο μετά τη
συνέντευξη του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, τα κυβερνητικά στελέχη, καθώς και τα
στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Τα χαμόγελα έφταναν ως τα αυτιά και τα σχόλια
ήταν σε βαθμό υπερθετικό! Από το πόσο καταπληκτικός ήταν ο Πρωθυπουργός το
τριήμερο στη ΔΕΘ, μέχρι το πόσο αποτελεσματικά και γενναιόδωρα ήταν τα
οικονομικά μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για το επόμενο έτος. Και πως τα
μέτρα αυτά θα δώσουν άλλη μια τετραετία στο ΠΑΣΟΚ, όποτε και αν γίνουν οι
εκλογές, κατανικώντας τη Νέα Δημοκρατία και τον Κώστα Καραμανλή. Η ευφορία
ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους και όσοι τους έβλεπαν μακάριζαν την τύχη
τους. Διότι αυτά δεν ήταν μέτρα, η χαρά του κυβερνητικού παράγοντα ήταν…

Οι δείκτες της ζωής

Πόσο κρατάει η χαρά; Σχετικά λίγο, αναφέρουν οι στατιστικές που έχει συντάξει
η ζωή. Γιατί η ζωή δεν παίρνει υπόψη νούμερα και παροχές, αλλά τηρεί και
παρατηρεί άλλους δείκτες. Όπως τον πόνο, την πίκρα, την καταστροφή και τις
ανθρώπινες παραλείψεις. Έτσι άρκεσαν μόλις 10 δευτερόλεπτα, στις 3 παρά 4
λεπτά, το μεσημέρι της Τρίτης, για να πάνε όλα στράφι. Και η ευφορία των
κυβερνητικών παραγόντων και τα 470 δισ. που αποτιμώνται τα μέτρα που
ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός παραμονές της Διεθνούς Έκθεσης θεσσαλονίκης. Ποτέ
άλλοτε, σε τόσο λίγο χρόνο, δεν πήγε στράφι πολιτικά ένα τόσο μεγάλο ποσό.
Αλλά πήγε. Και μαζί του και τα πλατειά χαμόγελα. Που έδωσαν θέση στον
σκεπτικισμό και στο «τώρα τι κάνουμε;».

Ποια ψυχραιμία…

Η αλήθεια είναι ότι στο ερώτημα «και τώρα τι κάνουμε;» η κυβέρνηση κατάφερε να
απαντήσει ικανοποιητικά τα πρώτα δύο 24ωρα μετά τον σεισμό. Τότε δηλαδή που το
πράγμα ήταν ζεστό και οι εντυπώσεις ήταν στον δρόμο. Έτσι τις κέρδισε χωρίς
ιδιαίτερη προσπάθεια, γιατί έδειξε ότι και νεύρο είχε και ετοιμότητα και πολύ
καλά αντανακλαστικά. Μετά το πράγμα άρχισε να κάνει κοιλιά. Κάτι οι ανισότητες
στην κατανομή της βοήθειας, κάτι το ένστικτο της «βουλιμίας» που διακατέχει
μερικούς εξ ημών που πιστεύουμε ότι μπορεί και να μη μας φτάσουν όσα έχουμε,
άρα να πάρουμε κάτι ακόμη, το αποτέλεσμα ήταν να μπλοκάρει σε κάποιες
περιπτώσεις το σύστημα και να αρχίσουν τα όργανα στα «παράθυρα» των καναλιών.
Ψυχραιμία; Μια λέξη είναι η ψυχραιμία…

Όλα μούσκεψαν

Γιατί τι ψυχραιμία να δείξει εκείνος που ζει στα Λιόσια, Άνω και Νέα, στο
Μενίδι, στο Ζεφύρι ή σε κάποιον από τους 32 δήμους που χτυπήθηκαν συνολικά από
τον σεισμό και τώρα είναι άστεγος με την οικογένειά του; Και είναι κι αυτός ο
Σεπτέμβριος που θυμήθηκε πως είναι φθινόπωρο και ότι φέρνει τα πρωτοβρόχια.
Χρόνια είχαν να δουν οι Αθηναίοι πρωτοβρόχια τον Σεπτέμβριο – Δεκέμβριο, και
αν. Φέτος ήρθαν τον Σεπτέμβριο. Αρχές. Λες και πρόκειται να οργώσει κανείς σ΄
αυτή την αττική γη που είναι σπαρμένη αυθαίρετα. Αυτά τα ίδια αυθαίρετα που
θέρισε ο σεισμός σαν στάχυα το μεσημέρι της Τρίτης και τώρα χάσκουν ανοιχτά
και στο έλεος των στοιχείων της φύσης…

Τα αυθαίρετα

Όταν με το καλό πάρει τον δρόμο της αυτή η τεράστια επιχείρηση για την
επισκευή των ζημιών και το κράτος λειτουργήσει στοιχειωδώς, είναι απαραίτητο η
κυβέρνηση να ξαναδεί αυτό το θέμα των αυθαιρέτων, σε μια νέα βάση. Γιατί με το
να βάζει το κράτος πρόστιμα ή και να κατεδαφίζει ορισμένα και κατ’ επιλογήν
δεν λύνεται το πρόβλημα. Όπως φάνηκε από τον σεισμό, τα αυθαίρετα σκοτώνουν,
γιατί κατασκευάζονται νύχτα, υπό συνθήκες παρανομίας και με υλικά σαθρά και
λειψά. Και αν το κράτος-τιμωρός είχε μια άλλη πολιτική που να απέτρεπε την
κατασκευή αυθαιρέτων και να επέβλεπε την κατασκευή ασφαλών κατοικιών, πολλοί
συμπολίτες που χάθηκαν στην καταστροφή της Τρίτης σήμερα θα ζούσαν…

Οι αναίσθητοι

Ζουν όμως και κυκλοφορούν ανάμεσά μας τόσο οι εργολάβοι που κατασκεύασαν τα
κτίρια-φονιάδες. Κοιμούνται τη νύχτα; Μπορεί και να κοιμούνται. Τώρα είναι
στην αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης να τους αποκαλύψει και να τους επιβάλει τις
ποινές που πρέπει. Όπως και στους αρμόδιους κρατικούς λειτουργούς που
επέτρεψαν τη λειτουργία εργοστασιακών μονάδων, όπως αυτό το φέρετρο της
Ρικομέξ, το οποίο ήταν χτισμένο ολόκληρο πάνω σε μια μπαζωμένη όχθη. Θα τους
φτάσει η ανάκριση; Το παρελθόν δεν προοιωνίζεται ελπιδοφόρο μέλλον. Στο Αίγιο
και στην Καλαμάτα τη γλίτωσαν…

Δίωξη με μέτρο

«Δεν πρόκειται να γλιτώσει κανείς» υποστηρίζει η κυβέρνηση διά του υπουργού
Δικαιοσύνης Ευάγγελου Γιαννόπουλου, ο οποίος παρήγγειλε, ύστερα από εντολή του
Πρωθυπουργού, την άσκηση ποινικής δίωξης κατά παντός υπεύθυνου εργολάβου,
κατασκευαστή, ιδιοκτήτη που ευθύνεται για τους νεκρούς από τον σεισμό. Πολλοί
ελπίζουν ότι η πολιτεία αυτή τη φορά θα τηρήσει τον λόγο της και δεν θα αφήσει
τη λήθη να λειτουργήσει και πάλι, για μιαν υπόθεση που μας πλήγωσε πολύ και ως
χώρα και ως πολίτες αυτής της πόλης. Μόνο που στη σπουδή που επιδεικνύει η
κυβέρνηση, φαίνεται ότι γίνονται και «αγριότητες»: όπως η άσκηση ποινικής
δίωξης κατ’ ενός επιστήμονα, επειδή προέβλεψε νέο μεγάλο σεισμό. Εντάξει,
καμία αντίρρηση, να περιοριστούν οι πηγές «έντασης» που μπορεί να πανικοβάλουν
τον λαό. Αλλά δίωξη κατά επιστημόνων; Δηλαδή υπάρχει αντίθετη επιστημονική
άποψη; Ή ο εισαγγελέας μπορεί να βεβαιώσει ότι ΔΕΝ θα γίνει άλλος σεισμός; Και
τι άλλο χειρότερο υπάρχει από την ποινικοποίηση της επιστημονικής έρευνας;

Εν αναμονή…

Ο πολιτικός κόσμος έδειξε, ως τώρα τουλάχιστον, υγιή αντανακλαστικά απέναντι
στον σεισμό και στην καταστροφή που προξένησε. Ήπιοι τόνοι, υποδείξεις
περισσότερο παρά κριτική και στάση αναμονής, κυρίως για να διαπιστωθεί αν
υπάρχουν κενά στις κυβερνητικές δράσεις για την αποκατάσταση των σεισμοπαθών.
Η στάση αυτή είναι εμφανής από τις δηλώσεις των περισσοτέρων στελεχών της
αντιπολίτευσης και πρέπει να επισημανθεί ότι έγινε δεκτή με ικανοποίηση από
την κυβέρνηση. Ωστόσο και η κυβέρνηση γνωρίζει και οι δημοσιογράφοι που
παρακολουθούν τις εξελίξεις ότι η περίοδος χάριτος τελειώνει σύντομα. Η
αντιπολίτευση αναμένει το τι θα γίνει με την παροχή βοήθειας και αφού καρπωθεί
την γκρίνια των σεισμοπαθών από τα τηλεοπτικά κανάλια, θα βγει για να
επιδοκιμάσει. Την κριτική των πληγέντων φυσικά. Για τις κυβερνητικές
παραλείψεις. Έτσι είναι το παιχνίδι και με αυτούς τους όρους παίζεται
δεκαετίες τώρα. Όχι μόνο εδώ, αλλά παντού…

Οι ομοιότητες

Ξεχάσατε τι συνέβη στην Τουρκία; Η αντιπολίτευση χύθηκε να φάει την κυβέρνηση,
διότι δεν βοήθησε έγκαιρα και αποτελεσματικά τους σεισμοπαθείς. Όμως με
200.000 αστέγους και περισσότερους από 13.000 νεκρούς τι μπορεί να κάνει μια
κυβέρνηση; Αυτό ήταν ακόμη ένα πεδίο από το οποίο πολλοί κατάλαβαν ότι
μοιάζουμε με την Τουρκία. Το άλλο ήταν το φανερό: η αλληλεγγύη, η συμπάθεια, ο
καλός ο λόγος, το «περαστικά, γείτονα» που τιτλοφόρησαν τις ανταποκρίσεις, από
την Αθήνα, οι τουρκικές εφημερίδες…