Νέες ιδιωτικοποιήσεις και αλλαγές στο ασφαλιστικό

Αποκρατικοποιήσεις, πάγωμα των δαπανών του Δημοσίου και ριζικές αλλαγές στο
ασφαλιστικό σύστημα συνθέτουν το στρατηγικό σχέδιο της κυβέρνησης για την
οικονομία στη μετά-ΟΝΕ εποχή. Στόχος ο μηδενισμός του ελλείμματος το 2002 και
η ικανοποίηση των όρων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης

Πακέτο μέτρων που θα εστιάζονται στη διεύρυνση των αποκρατικοποιήσεων, στη
συνεχή συμπίεση των δημοσίων δαπανών και στη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού
συστήματος περιλαμβάνει η δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης τα επόμενα
χρόνια, έτσι ώστε να ανταποκριθεί η οικονομία στους όρους του Συμφώνου
Σταθερότητας και Ανάπτυξης για μηδενισμό των ελλειμμάτων στη μετά-ΟΝΕ εποχή.

Δίνοντας το στίγμα και τις προτεραιότητες της οικονομικής πολιτικής σε
μακροπρόθεσμο ορίζοντα, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Γ.
Παπαντωνίου δήλωσε στην «ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ»: «Όλο το βάρος θα πέσει στον περιορισμό
του κράτους με μετοχοποιήσεις και αυστηρή πολιτική δαπανών, καθώς και στη
μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με στόχο να απαλλαγεί η οικονομία από
τα βαρίδια των δημόσιων ελλειμμάτων και να απελευθερωθούν πόροι για τον
ιδιωτικό τομέα και τις επενδύσεις».

Μάλιστα ο υπουργός επισημαίνει ότι η εμβάθυνση της δημοσιονομικής εξυγίανσης
θα οδηγήσει σε διαχρονική μείωση των φόρων και προαναγγέλλει νέα φορολογική
μεταρρύθμιση μετά την ένταξη στην ΟΝΕ.

Οι δαπάνες

Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς του οικονομικού επιτελείου στο επίκεντρο της
πολιτικής θα είναι το πάγωμα των πρωτογενών δαπανών του Δημοσίου, μέτρο το
οποίο θα τεθεί σε εφαρμογή από τον προϋπολογισμό του 2000, ο οποίος θα
προβλέπει αύξηση μέχρι 2% στις καταναλωτικές και λειτουργικές δαπάνες του
Δημοσίου, καθώς και στα κονδύλια για μισθοδοσία και προσλήψεις προσωπικού. Τα
επόμενα χρόνια ο στόχος είναι οι δημόσιες δαπάνες να κινούνται με μηδενικό
ρυθμό αύξησης και ορισμένες από αυτές να μειώνονται αισθητά. Για την επίτευξη
ενός τέτοιου στόχου η κυβέρνηση θα προχωρήσει στα ακόλουθα μέτρα:

* Κατάργηση και συγχώνευση δεκάδων οργανισμών και υπηρεσιών του Δημοσίου, οι
οποίοι δεν εξυπηρετούν καμιά ανάγκη και συνεπώς δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

* Δραστική συρρίκνωση των κονδυλίων για επιχορηγήσεις και επιδοτήσεις φορέων
του Δημοσίου και προοπτικά κατάργηση αυτών των δαπανών του προϋπολογισμού μέσω
της εξυγίανσης των οικονομικών των φορέων και οργανισμών και την αυτοδύναμη
λειτουργία τους.

* Οι προσλήψεις στο Δημόσιο θα περιορισθούν ακόμη περισσότερο και οι ανάγκες
σε προσωπικό θα καλύπτονται και με τη μετάθεση υπαλλήλων από υπηρεσίες και
φορείς, οι οποίοι έχουν πλεονάζον προσωπικό ή καταργούνται και συγχωνεύονται.

* Τα κονδύλια για μισθοδοσία θα σταθεροποιηθούν σε χαμηλά επίπεδα, καθώς λόγω
της οριακής μεταβολής του πληθωρισμού η εισοδηματική πολιτική δεν θα
επιβαρύνει σημαντικά τον προϋπολογισμό. Πέραν αυτού η σύνδεση των αμοιβών με
την παραγωγικότητα θα συμβάλει στην περαιτέρω εξοικονόμηση πόρων και στον
εξορθολογισμό των μισθολογικών δαπανών του Δημοσίου.

Ο Γ. Παπαντωνίου

«Στόχος μας είναι να απαλλάξουμε την οικονομία από τα βάρη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων», δηλώνει ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ. Γ. Παπαντωνίου

Το όχημα για την εξυγίανση του ευρύτερου δημόσιου τομέα, που θα απαλλάξει τον
προϋπολογισμό από προσθετές χρηματοδοτήσεις και ανάληψη χρεών, είναι οι
ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων. Όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο υπουργός
Εθνικής Οικονομίας κ. Γιάννος Παπαντωνίου, οι αποκρατικοποιήσεις θα
συνεχισθούν και θα αγκαλιάσουν σταδιακά όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις, πράγμα
το οποίο αφενός θα περιορίσει τα βάρη του Δημοσίου στην οικονομία και τον
προϋπολογισμό και θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων αυτών.

Επίσης οι μετοχοποιήσεις θα έχουν αποτέλεσμα να εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία
εκατοντάδες δισεκατομμύρια δραχμές, τα οποία θα μειώσουν ισόποσα το δημόσιο
χρέος που αποτελεί την πληγή της ελληνικής οικονομίας. Επισημαίνεται ότι η
Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ότι η επιτάχυνση και διεύρυνση των
ιδιωτικοποιήσεων θα συμβάλει αποφασιστικά στη συρρίκνωση του δημόσιου χρέους
και στον περιορισμό του στο 60% του ΑΕΠ, όπως ορίζει η Συνθήκη του Μάαστριχτ
μέχρι το 2007.

Το οικονομικό επιτελείο σχεδιάζει μετά το 2000, σταδιακά, να εισαχθούν στο
Χρηματιστήριο όλες οι ΔΕΚΟ και να διατεθεί σε ιδιώτες ποσοστό μέχρι και 49%
του μετοχικού τους κεφαλαίου, ενώ θα θεσπιστούν καθαρά ιδιωτικο-οικονομικά
κριτήρια στη λειτουργία τους και στην πολιτική προσωπικού.

Το ασφαλιστικό

«Βάζουμε πλώρη για μηδενισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων μέχρι το 2002,
αλλά για να επιτύχουμε έναν τέτοιο στόχο πρέπει απαραίτητα, πέραν των άλλων
παρεμβάσεων, να προχωρήσουμε στην εξυγίανση των Οργανισμών Κοινωνικής
Ασφάλισης που με τα τεράστια συσσωρευμένα χρέη τους αποτελούν τροχοπέδη στη
δημοσιονομική σταθερότητα», έλεγε χαρακτηριστικά στέλεχος του υπουργείου
Εθνικής Οικονομίας. Τα σχέδια της κυβέρνησης προβλέπουν ότι η δεύτερη φάση της
ασφαλιστικής μεταρρύθμισης θα αρχίσει μετά την άνοιξη του 2000, με στόχο να
ληφθούν σε συνεννόηση με τους κοινωνικούς φορείς μέτρα τα οποία θα
αντιστρέψουν την κατηφορική πορεία των ασφαλιστικών ταμείων και θα
διασφαλίσουν μακροπρόθεσμα τη βιωσιμότητα του συστήματος. Κεντρική κατεύθυνση
των μέτρων θα είναι η ανεύρεση πόρων για τη χρηματοδότηση των αναγκών των
Ταμείων και η ενοποίηση των παροχών, χωρίς όμως να θιγούν ώριμα συνταξιοδοτικά
δικαιώματα. Επίσης θα γίνουν αλλαγές στο καθεστώς διαχείρισης των διαθεσίμων
των ασφαλιστικών οργανισμών έτσι ώστε να έχουν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων
στις επιλογές τοποθέτησης των διαθεσίμων τους και αποδοτικότερης αξιοποίησής
τους. Οι παράγοντες του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας τονίζουν ότι η
δημοσιονομική προσαρμογή θα βασιστεί στη μείωση των τρεχουσών δαπανών του
Δημοσίου και στην προώθηση ριζικών διαρθρωτικών αλλαγών στον δημόσιο τομέα και
την αγορά εργασίας και δευτερευόντως στην αύξηση των εσόδων από την άμεση
φορολογία. Βέβαια υπογραμμίζουν ότι η πολιτική δαπανών και εσόδων δεν θα
παραβλέπει και την προώθηση άλλων στόχων πολιτικής, όπως η ενίσχυση της
οικονομικής δραστηριότητας, η αύξηση της απασχόλησης, η κοινωνική προστασία
και η δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών. Μάλιστα, όπως αναφέρουν, οι
κοινωνικές δαπάνες θα αυξάνονται στο μέτρο που εξοικονομούνται πόροι από τον
περιορισμό των πληρωμών για τόκους (εκτιμάται ότι θα πέσουν στο 6% του ΑΕΠ το
2002 από 8,5% που είναι σήμερα) και των καταναλωτικών και λειτουργικών δαπανών
του Δημοσίου. Όσον αφορά τη συμβολή των φορολογικών εσόδων στην ικανοποίηση
των όρων του Συμφώνου Σταθερότητας για ισοσκελισμένο ή πλεονασματικό
προϋπολογισμό μετά την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, η αύξησή τους προβλέπεται να
προέλθει όχι από την επιβολή νέων φορολογιών, αλλά από την αποτελεσματικότερη
διαχείριση του ισχύοντος φορολογικού συστήματος και τον περιορισμό της
φοροδιαφυγής, ενώ και με τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στη φορολογία εισοδήματος
θα βελτιωθεί η σχέση των άμεσων προς τους έμμεσους φόρους.

Πάντως το «πνεύμα» της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλει το
Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης έχει «διαποτίσει» τον προϋπολογισμό του
2000, στον οποίο για πρώτη φορά τίθεται οροφή στις δαπάνες των υπουργείων και
οργανισμών και μάλιστα θεσπίζονται και κίνητρα για την εξοικονόμηση δαπανών.

Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Άμστερνταμ τον Ιούνιο του 1997 εγκρίθηκε το
Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που περιλαμβάνει ένα πλαίσιο διατάξεων και
κατευθυντήριων αρχών με στόχο την ενδυνάμωση της δημοσιονομικής συνεργασίας
ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. και την άσκηση αυστηρής δημοσιονομικής
πειθαρχίας μετά την έναρξη του τρίτου σταδίου της ΟΝΕ. Με βάση το σύμφωνο όλα
τα κράτη-μέλη δεσμεύονται ότι θα συνεχίσουν την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική
και μετά την ένταξή τους στην ΟΝΕ έτσι ώστε σταδιακά ο κρατικός προϋπολογισμός
τους να είναι ισοσκελισμένος ή πλεονασματικός. Τα κράτη αναλαμβάνουν τη
δέσμευση να προχωρούν σε διορθωτικές δημοσιονομικές κινήσεις κάθε φορά που θα
παρουσιάζονται ή θα αναμένονται σημαντικές αποκλίσεις από τον δημοσιονομικό
στόχο. Θα πρέπει να διορθώνουν το αργότερο μέσα σε ένα χρόνο την υπέρβαση στο
έλλειμμα εκτός κι αν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις, όπως για παράδειγμα η
εμφάνιση σοβαρής ύφεσης. Αν το κράτος δεν προχωρήσει σε διόρθωση των
ελλειμμάτων του, τότε το Συμβούλιο υποδεικνύει τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν
για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Σε περίπτωση που το κράτος δεν
συμμορφωθεί με την απόφαση του Συμβουλίου, τότε αυτό μπορεί να εφαρμόσει ή να
εντείνει ένα ή περισσότερα από τα εξής μέτρα:

Να απαιτήσει τη δημοσίευση από το κράτος πρόσθετων πληροφοριών, που τις ορίζει
το Συμβούλιο προτού εκδώσει ομολογίες ή χρεόγραφα.

Να καλέσει την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να αναθεωρήσει την πολιτική
δανεισμού της έναντι του συγκεκριμένου κράτους.

Να απαιτήσει από το κράτος να καταθέσει ατόκως στην Κοινότητα ποσό μέχρι 0,5%
του ΑΕΠ έως ότου διορθωθεί το υπερβολικό έλλειμμα.

Να επιβάλλει χρηματικά πρόστιμα εύλογου ύψους.