Επίγειος πόλεμος ίσον απώλειες

Δεν νομίζω πως το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να εμπλακεί σε έναν επίγειο πόλεμο στο
Κοσσυφοπέδιο και δεν το θεωρώ πιθανόν. Οι στρατιωτικές δυσκολίες θα είναι
τεράστιες, η κατάληξη αβέβαιη και οι απώλειες του ΝΑΤΟ θα είναι βαριές, όπως
των Αμερικανών στο Βιετνάμ και των Ρώσων στο Αφγανιστάν.

Ένας βαλκανικός πόλεμος θα απαιτούσε περισσότερη ενότητα απ’ όση το ΝΑΤΟ
μπορεί να επιδείξει.

Δεν πρόκειται απλά για έναν αμερικανικό πόλεμο, ούτε καν για έναν
αγγλοαμερικανικό. Πρόκειται για έναν πόλεμο του ΝΑΤΟ. Η βάση της λαϊκής
υποστήριξης πρέπει να είναι ευρωπαϊκή. Ερευνώντας όμως την ευρωπαϊκή κοινή
γνώμη, διαπιστώνει κανείς πως η ενότητα εξαντλείται στη στήριξη της
αεροπορικής εκστρατείας.

Δύο από τις χώρες του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα και η Ουγγαρία, είναι πολιτικά αδύνατο να
παράσχουν στο ΝΑΤΟ διευκολύνσεις για την εισβολή. Η ανησυχία για την τύχη της
μειονότητας στην περιοχή της Βοϊβοντίνα καθιστά κάτι τέτοιο απαγορευτικό για
τους Ούγγρους.

Η Ελλάδα έχει μια παράδοση φιλίας με τους Σέρβους και προβλήματα με την
Αλβανία και την ΠΓΔΜ. Το τελευταίο πράγμα που επιθυμούν οι Έλληνες είναι μια
μεγάλη Αλβανία.

Η Ελλάδα και η Ουγγαρία είναι σημαντικές γιατί είναι κοντά στο πεδίο των
επιχειρήσεων, αλλά η Ιταλία, η Γαλλία και η Γερμανία είναι προφανώς
σημαντικότερες. Οι Ιταλοί δέχτηκαν να υποστηρίξουν την αεροπορική εκστρατεία,
ακόμα και αυτό όμως προκάλεσε αρκετές δυσκολίες. Όπως οι Έλληνες, έτσι και οι
Ιταλοί τάσσονται υπέρ μιας πολιτικής λύσης το ταχύτερο. Δεν θέλουν έναν
χερσαίο πόλεμο.

Γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα για τις διαφορετικές απόψεις μέσα στη γαλλική
κυβέρνηση. Η γερμανική κυβέρνηση έφθασε κοντά στο να σπάσει την ενότητα του
ΝΑΤΟ με το σχέδιο ειρήνης που βασιζόταν στον ΟΗΕ και στη μεσιτεία των Ρώσων.
Αναμφίβολα, οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας ανησυχούν για τη
στάση της Ρωσίας. Θέλουν τη Ρωσία ως διπλωματικό σύμμαχο και όχι σαν
προμηθευτή όπλων της Σερβίας καταμεσής του πολέμου.

Ένα από τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται τώρα υπέρ της χερσαίας εισβολής
είναι πως πρέπει να φανεί ότι η Συμμαχία νίκησε. Όμως, θα ήταν ακόμα πιο
καταστροφικό αν το ΝΑΤΟ διαλυόταν. Μια συμφωνία, που ίσως οδηγούσε στη
διαίρεση του Κοσσυφοπεδίου, δεν θα κατέστρεφε το ΝΑΤΟ.

Ο Μπιλ Κλίντον φάνηκε να επαναδιατυπώνει τους στόχους του ΝΑΤΟ δηλώνοντας πως
«η υλοποίηση του οράματός μας απαιτεί τον δημοκρατικό μετασχηματισμό της
Σερβίας, καθώς η περιοχή δεν μπορεί να είναι σίγουρη όσο υπάρχει ο πολεμοχαρής
τύραννος». Αυτό θα μπορούσε να εξασφαλιστεί μόνο με μια μαζική εισβολή στη
Γιουγκοσλαβία, τη βιαία απομάκρυνση του Μιλόσεβιτς από την εξουσία και την
επιβολή ενός νέου Συντάγματος. Το ΝΑΤΟ όμως πρέπει να διαπραγματευτεί με τον
Μιλόσεβιτς, γιατί αλλιώς δεν θα έχει κανέναν να διαπραγματευτεί. Προς το
παρόν, η βρετανική και η αμερικανική κοινή γνώμη φαίνεται να ευνοούν την
εισβολή. Αυτό δεν συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και αμφιβάλλω αν η κοινή
γνώμη στη Βρετανία και τις ΗΠΑ θα εξακολουθήσει να υποστηρίζει την εισβολή, αν
οι χερσαίες δυνάμεις χρησιμοποιηθούν στην πραγματικότητα.

Ο λόρδος William Rees-Moog είναι συγγραφέας.