ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καθαριότητα

Ο λόγος στους αναγνώστες. Η Μαρία Τσινή, Μανουσογιαννάκη 9, Θεσ/νίκη, γράφει:
«Ζω στη Θεσσαλονίκη, όπου σπουδάζω εδώ και 5 χρόνια. Όμορφη και ανθρώπινη
πόλη, που όμως την παραμελούν οι ίδιοι οι κάτοικοί της, όπως συμβαίνει και με
τη Λάρισα, απ’ όπου προέρχομαι.

Είναι πραγματικά λυπηρό το γεγονός ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι των πόλεων δεν
ενδιαφέρονται για το μέρος όπου ζουν μόνιμα και μελλοντικά θα ζήσουν τα παιδιά
τους. Το βασικότερο σημείο και σημαντικότερο είναι η καθαριότητα. Η κατάσταση
είναι τραγική κι αυτό γιατί, ενώ οι κατά τόπους δήμοι έχουν την υπηρεσία
καθαριότητας, που λειτουργεί με κάποια προβλήματα, εμείς οι ίδιοι οι κάτοικοι
δεν σεβόμαστε ούτε καν τον εαυτό μας.

Για να γίνω σαφής θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Προ τριών ετών
ήθελα να πετάξω κάποια παλιά έπιπλα τα οποία πλέον δεν χρειαζόμουν.

Η αδελφή μου μού είπε ότι υπήρχε ειδική υπηρεσία στον Δήμο Θεσσαλονίκης που
μάζευε το συνεργείο της τέτοιου είδους αντικείμενα. Έμενε μόνο να βρω το
τηλεφωνικό νούμερο, πράγμα πανεύκολο, γιατί υπήρχε στον τηλεφωνικό κατάλογο.
Αφού ενημέρωσα σχετικώς τον αρμόδιο υπάλληλο που απάντησε στο τηλεφώνημά μου,
πολύ νωρίς το πρωί κατέβασα τα “σκουπίδια” μου, όπως ο ίδιος μου είχε ζητήσει.
Πράγματι, το συνεργείο πέρασε και τα μάζεψε. Σας πληροφορώ δε ότι δεν μου
χρέωσε ο δήμος απολύτως τίποτε, ούτε δραχμή. Το μόνο που πλήρωσα ήταν το τηλεφώνημα.

Λίγους μήνες μετά, σε συζήτηση με γνωστό μου, ο οποίος είναι ντόπιος
Θεσσαλονικιός και επιστήμων, φίλος συγγενικού μου ζεύγους, διαπίστωσα ότι δεν
είχε ιδέα για την ύπαρξη της σχετικής υπηρεσίας και μάλιστα ουδείς εκ του
περιβάλλοντός του τη γνώριζε.

Σε ερώτησή μου πώς αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με το δικό μου, μου
απάντησε ότι πολύ απλά τα κατεβάζουν όλοι στην είσοδο της οικοδομής τους και
κάποια στιγμή κάποιος του δήμου τα μαζεύει. Όλο αυτό το διάστημα όμως
παραμένουν στο δρόμο ασχημαίνοντας το χώρο, προκαλώντας ίσως και κάποια
μικροατυχήματα. Για να μην πω ότι μπορεί να είναι ακόμη και εστίες μόλυνσης.

Νομίζω ότι γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο ότι φταίμε κι εμείς για όλα τα στραβά και
ανάποδα. Και φταίμε πολύ. Δυστυχώς, όμως, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, πολύ
λίγοι άνθρωποι σέβονται τέτοια πράγματα. Κι αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο».