ΜΑΤΙΕΣ Αμερικάνοι…

Του τη στήνω κάθε βράδυ, καθισμένος σε μια γωνιά, απέναντι από την τηλεόραση,
και λέω, «θα βγει. Δεν μπορεί να μη βγει κι απόψε, για να μας ρίξει το
καθιερωμένο του διάγγελμα…». Και βγαίνει, βέβαια. Για να «εξηγήσει» στον
αμερικανικό λαό την «αναγκαιότητα συνέχισης των βομβαρδισμών». Και να
απειλήσει τον Μιλόσεβιτς ­ και τους Σέρβους ­ με εξόντωση.

Ο Χίτλερ ούρλιαζε και χειρονομούσε σαν παράφρων πίσω από τα μικρόφωνα. Ο
Μουσολίνι φούσκωνε, χοροπηδούσε, έκανε γκριμάτσες. Αυτός μιλάει απαλά. Σχεδόν,
γλυκά. Με μια μικρή δόση Λεξοτανίλ στον τόνο της φωνής του. Κανένας μυς του
προσώπου του δεν συσπάται. Χαλαρός, φρεσκοξυρισμένος, καλοχτενισμένος, με
ωραίο κοστούμι, με ωραία γραβάτα, λέει δέκα κουβέντες και αποσύρεται.

Δεν χρειάζεται να πει πολλά λόγια. Δεν έχει ανάγκη να πείσει. Ποιον να πείσει
από το ακροατήριό του για το αυτονόητο; Και αυτονόητο για τον Αμερικανό πολίτη
είναι τούτο: η Αμερική μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει, όποτε γουστάρει, χωρίς
να δίνει λογαριασμό. Επιπλέον, για τον Αμερικανό πολίτη ο πόλεμος δεν είναι
φωτιά, αίμα, θάνατος. Η φωτιά, το αίμα και ο θάνατος αφορούν άλλους. Οι ΗΠΑ,
απλώς, διατάζουν. Και πατάνε κουμπιά.

Πολλοί Αμερικανοί του έχουν κολλήσει το παρατσούκλι «ο φερμουαράκιας»,
εξαιτίας της «ανάρμοστης συμπεριφοράς» του με τη Μόνικα Λεβίνσκι. Είτε τον
παίρνουν στο ψιλό, όμως, είτε όχι, τον ακούνε. Κι όταν πλαγιάζουν στα κρεβάτια
τους, κοιμούνται ήσυχοι. Το είπαμε: οι άνθρωποι δεν ξέρουν από βόμβες. Ποτέ
δεν βομβαρδίστηκε η Αμερική. Αν είχε πέσει έστω και ένας πύραυλος στο
Μανχάταν, ας πούμε, αν είχε σημάνει δύο φορές συναγερμός και ο κόσμος έτρεχε
για να σωθεί στα καταφύγια, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Η «κοινή γνώμη»
θα έπαιρνε μια ιδέα για το έγκλημα που συντελείται στα Βαλκάνια. Και θα αντιδρούσε.

Τώρα, αντιδρά μόνο στη θέα των Αμερικανών αιχμαλώτων. Φοβάται για τη ζωή τους.
Και προσεύχεται, για να μη τους συμβεί κακό. Και, ασφαλώς, θα αντιδράσει πιο
έντονα και πιο μαζικά όταν αρχίσουν να στέλνονται τα φέρετρα με τους νεκρούς
στρατιώτες στις ΗΠΑ. Γιατί ένας στρατιώτης «δικός μας» νεκρός, είναι
συνταρακτικό γεγονός. Ενώ, χίλιοι νεκροί Σέρβοι στρατιώτες, είναι ένα τίποτα.
Μια λεπτομέρεια ενός πολεμικού επεισοδίου…

Μεγάλη Δευτέρα, σήμερα. Θα ‘θελα να γράψω για το υπέροχο «Πάσχα των Ελλήνων»,
που περιμένει στην άκρη της εβδομάδας. Κι όμως, γράφω για τον «φερμουαράκια»
τον Κλίντον και για νεκρούς στρατιώτες, που θα αφυπνίσουν τον αμερικανικό λαό.
Αχ, να υπήρχαν δύο – τρεις μεγάλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, σαν τον Αντενάουερ, σαν
τον Ντε Γκωλ, ακόμη και σαν τον Κολ, να χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι και να
κάνουν τον χασάπη του Λευκού Οίκου να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος του σ’
αυτό τον πλανήτη…