ΡΙΠΕΣ Με φοβέρες…

* ΟΣΟ εύλογες ήταν οι αντιδράσεις του κοινού για τις απεργιακές
κινητοποιήσεις στα νοσοκομεία…

* ΟΣΟ ο τρόπος που ­ ορισμένοι τουλάχιστον ­ γιατροί επέλεξαν για να
διεκδικήσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα…

ΝΑ συγκρούεται με την αντίληψη που επικρατεί στην κοινή γνώμη για τη
δεοντολογία που διέπει το ιατρικό επάγγελμα και τις σχέσεις των γιατρών με
τους ασθενείς…

* ΚΑΙ όσο πρέπει να προβληματίσει τη συνδικαλιστική ηγεσία των γιατρών
η προσφυγή σε όπλα που απολήγουν…

ΕΙΤΕ στη διακοπή της θεραπείας καρκινοπαθών είτε και στη γενικευμένη
ταλαιπωρία ασθενών, οι οποίοι μάλιστα προέρχονται ­ κατά τεκμήριο ­ από τα
ασθενέστερα τμήματα του πληθυσμού…

ΑΥΤΑ όλα αποτελούν τη μία μόνο όψη του προβλήματος.

ΓΙΑΤΙ τι θα έπρεπε τότε να πει κανείς και για το υπουργείο Υγείας…

ΠΟΥ περίμενε πρώτα να προκληθεί η αναταραχή αυτή και να βρει ­ μόνο
μετά και ω του θαύματος ­ τα απαραίτητα κονδύλια για τις εφημερίες.

ΚΑΙ δεν θα έπρεπε η πολιτική του ηγεσία πρώτα τον εαυτό της να μέμφεται
για τις απεργιακές κινητοποιήσεις και για το αδιέξοδο που δημιουργείται στην υγεία…

ΟΤΑΝ για να πράξει και αυτά ακόμα τα αυτονόητα, χρειάσθηκε πρώτα ­ και
δυστυχώς ­ η «φοβέρα»;

ΓΙΑ να μην πούμε για όσα άλλα χρονίζουν, για τις τεράστιες δηλαδή
ελλείψεις στα νοσοκομεία, οι οποίες κάθε χρόνο που περνά γίνονται όλο και πιο επείγουσες…

ΥΠΟΒΑΘΜΙΖΟΝΤΑΣ όλο και περισσότερο την περίθαλψη που παρέχεται στους πολίτες.