ΜΑΤΙΕΣ Ο μακελάρης

ΔΗΛΑΔΗ, από τώρα και στο εξής, όποια ώρα γουστάρει ο ερωτύλος πλανητάρχης θα
πατάει ένα κουμπί και με τις ρουκέτες του, τις βόμβες του, τους πυραύλους του,
θα κάνει γης μαδιάμ τη χώρα που θα του μπαίνει ­ ή θα ισχυρίζεται ότι του
μπαίνει ­ στο ρουθούνι; Κι εμείς οι άλλοι, τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που
ζουν εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, θα παρακολουθούμε την τρομοκρατική, την
εγκληματική δραστηριότητά του, χωρίς να βγάζουμε άχνα ή ψελλίζοντας διάφορα
«ναι μεν, αλλά»;

Δηλαδή από τώρα και στο εξής, όλος ο πολιτισμένος κόσμος, με τις αρχές του,
τους νόμους του, την ιστορία του, τους θεσμούς του, τα επιστημονικά και
καλλιτεχνικά του επιτεύγματα, ένας κόσμος που κτίστηκε πετραδάκι – πετραδάκι,
με τη σοφία αιώνων, ο κόσμος της Ευρώπης, πρωτίστως, θα παριστάνει την…
κότα, κάθε φορά που ο σύγχρονος Νέρων θα βάζει φωτιά στην όποια Ρώμη,
περιφρονώντας διεθνείς οργανισμούς, κανόνες δικαίου, ανθρώπινα δικαιώματα,
συμμάχους, υπογραφές και συνθήκες;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, εδώ και χρόνια, μόνο για την τρομοκρατία μιλάνε, τους
τρομοκράτες κυνηγούν, αντιτρομοκρατικά μέτρα παίρνουν, αντιτρομοκρατικές
συμφωνίες συνάπτουν. Και δεν λένε ούτε μια λέξη για τον αρχιτρομοκράτη
Κλίντον, που για να σβήσει τον λεκέ από το φουστάνι της Μόνικας βομβαρδίζει
αμάχους, γκρεμίζει νοσοκομεία, σκοτώνει γυναίκες και καίει μικρά παιδιά!

Το χειρότερο είναι ότι δεν λένε λέξη γι’ αυτή την γκανγκστερική δραστηριότητα
του αρχιμαφιόζου της Ουάσιγκτον, χώρες με δύναμη, με όπλα, με λεφτά, με
απήχηση, με διασυνδέσεις, με γροθιά που μπορεί να σπάσει το τραπέζι. Και δεν
αναφέρομαι στους Άγγλους, φυσικά, που ο ευφυής γελοιογράφος της εφημερίδας
«Γκάρντιαν» τους έχει χώσει στο τσεπάκι του Κλίντον. Αναφέρομαι σε ολόκληρη
την υπόλοιπη Ευρώπη, που θα έπρεπε να έχει ξεσηκωθεί από την
περασμένη Πέμπτη. Από την πρώτη στιγμή που οι Αμερικανοί, γράφοντας στα
παλιά τους παπούτσια τους πάντες και τα πάντα, χωρίς κανένα πρόσχημα, άρχισαν
να ξεκοιλιάζουν τα γυναικόπαιδα του Ιράκ!

Και οι μεν ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών (που αν ήθελαν, μέσα σε μια μέρα, θα
ανάγκαζαν, όλοι μαζί, τον «εραστή» του Λευκού Οίκου να κάτσει φρόνιμα στη
γωνία του) λένε «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε». Αλλά οι διανοούμενοι; Οι
Ευρωπαίοι οι συγγραφείς, οι φιλόσοφοι, οι καλλιτέχνες, οι επιστήμονες, γιατί
δεν διαμαρτύρονται; Γιατί δεν καταγγέλλουν; Γιατί δεν ορθώνουν το ανάστημά
τους μπροστά στον μακελάρη που έχει αυτοδιορισθεί χωροφύλακας του κόσμου; Τι
έχουν να φοβηθούν;

Αυτές τις σκέψεις μου διατύπωσα, προχθές, στον Μίκη Θεοδωράκη. Ήταν και δικές
του σκέψεις. Είμαι βέβαιος ότι με τον ίδιο τρόπο σκέπτονται εκατομμύρια
άνθρωποι, στην Ευρώπη κι αλλού. Μια σπίθα χρειάζεται για ν’ ανάψει η φωτιά.