ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Εκπαιδευτικοί

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Χρήστος Τσέρης, Ολυμπιάδος 8, Ιωάννινα, γράφει:

«Με αφορμή την επιστολή-σχόλιο του συνταξιούχου δασκάλου κ. Γ. Τζιμογιάννη στη
στήλη σας της 17-10-98, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες απόψεις μου σχετικές με
τον διαγωνισμό των εκπαιδευτικών, με την ελπίδα ότι θα προσεχθούν για μια
μελλοντική τροποποίηση του Νόμου.

α) Η πρωτοβουλία του υπουργείου Παιδείας για λήψη μέτρων προς
αναβάθμιση της παρεχόμενης παιδείας στα Ελληνόπουλα είναι επαινετή και έρχεται
με καθυστέρηση. β) Η θέση των ομοσπονδιών των εκπαιδευτικών (ΔΟΕ και
ΟΛΜΕ) δεν ήταν εποικοδομητική. Επέμειναν σε μια στείρα άρνηση και “δυναμική”
θέση για καθαρά συνδικαλιστικούς λόγους και εδραίωση της θέσης και της
καρέκλας τους.

γ) Η επιμονή του υπουργείου Παδείας στην καθιέρωση του διαγωνισμού ως
του μόνου μέσου επιλογής των άξιων εκπαιδευτικών κάθε άλλο παρά αξιολογική
αντιμετώπιση αποτελεί. Η επιτυχία ή αποτυχία σε ένα διαγωνισμό μπορεί να είναι
συμπτωματική και καμιά εγγύηση ποιότητας δεν παρέχει. Είναι αναγκαία η
καθιέρωση, πέραν από τον διαγωνισμό, και άλλων κριτηρίων, ώστε ο τελικός
βαθμός να αποτελεί τον μέσον όρον πολλών παραγόντων. Κατά την κρίση μου μερικά
από τα κριτήρια αυτά θα μπορούσαν να είναι τα εξής:

α) Ο βαθμός πτυχίου. β) Ο χρόνος λήψης του πτυχίου (μερική χρήση
της επετηρίδας και άμβλυνση της όξυνσης με τους εκπαιδευτικούς). γ) Η
αξιολόγηση και άλλων πτυχίων ή μεταπτυχιακών σπουδών. δ) Η διδακτική
εμπειρία για όσους εργάστηκαν ως αναπληρωτές ή σε ιδιωτικά σχολεία (με αποφυγή
της σύγκρουσης με τους αναπληρωτές). ε) Ο βαθμός από τον διαγωνισμό με
κάποια ιδιαίτερη ίσως βαρύτητα.

Όλα τα κριτήρια αυτά, και άλλα που μπορεί να αναζητηθούν, στοχεύουν στην
αναβάθμιση των σπουδών και της εκπαίδευσης. Γνωρίζοντας ο φοιτητής ότι ο
βαθμός πτυχίου θα αξιολογηθεί για τον διορισμό του, θα επιδείξει ενδιαφέρον
για την κατάρτισή του και δεν θα επαναπαύεται στην επετηρίδα! Η επετηρίδα αυτό
το κακό έκανε. Έδινε μια σιγουριά στον εκπαιδευτικό αλλά καμιά εγγύηση για την
ποιοτική εκπαίδευση».

Ο Χαρ. Γιαμαλάκης, Δοξαπατρή 32, Αθήνα, γράφει: «Διάβασα στις
“Ματιές” για το γνωστό και αιώνιο πρόβλημα, με εκείνους που περιφέρουν συνεχώς
θεατρικά έργα, λογοτεχνικά κείμενα και κυρίως ποιήματα, στα διάφορα
δημοσιογραφικά γραφεία, ελπίζοντας ότι θα δημοσιευθούν. Θέλω να σας συστήσω
ένα παλιό βιβλίο, σπαρταριστό και δυσεύρετο, του Μπάμπη Άννινου. Έχει τίτλο “Ο
σύλλογος των Εισαγγελέων” και ασχολείται με τον κάλαθο των αχρήστων των δημοσιογράφων».