ΜΑΤΙΕΣ Η επίθεση

ΑΥΡΙΟ, αρχίζει το Ραμαζάνι. Σε μια εβδομάδα, έχουμε Χριστούγεννα. Όλος ο
κόσμος, σκύβει στον εαυτό του, μαλακώνει, γλυκαίνει. Όλος ο κόσμος, εκτός από
τον Κλίντον και τον Μπλερ. Που αποφάσισαν να χτυπήσουν, από κοινού,
αιφνιδιαστικά και χωρίς να ενημερώσουν κανένα σύμμαχό τους, τα μεσάνυχτα της
Πέμπτης (χθες), τη Βαγδάτη. Με πυραύλους και βόμβες. Που θα καταστρέφουν μεν,
αλλά δεν θα σκοτώνουν… αμάχους! Έχει ληφθεί… ειδική μέριμνα γι’ αυτό!

Δεν αστειεύομαι. Το είπε ο ίδιος ο Βρετανός πρωθυπουργός. Τόνισε, λίγα λεπτά
μετά την επίθεση: «το Ιράκ θα πρέπει να “γονατίσει” με τη χρήση της
στρατιωτικής βίας. Εξαντλήθηκαν όλοι οι άλλοι δρόμοι. Ο Σαντάμ Χουσεΐν
ψεύδεται, υπεκφεύγει και δεν τηρεί τα συμφωνηθέντα». Και πρόσθεσε: «δεν
υπάρχει καμία διαμάχη με τον ιρακινό λαό. Και έχει ληφθεί μέριμνα, ώστε να
μη σκοτωθούν άμαχοι»!

Ως την ώρα αυτή, όμως, που γράφω, έχουν σκοτωθεί δεκάδες άμαχοι. Και μόλις
πριν από λίγο, είδα στην τηλεόραση τον Ιρακινό επιτετραμμένο στην Αθήνα.
Έλεγε, και ήταν απολύτως πειστικός, ότι σύμφωνα με τα τηλεγραφήματα ξένων
πρακτορείων, οι νεκροί όλο και πληθαίνουν. Και σημείωνε, με πικρή ειρωνεία,
αλλά και απόγνωση: «οι πύραυλοι δεν ξεχωρίζουν τους στρατιώτες, από τους
γέρους, τα παιδιά και τις γυναίκες. Δεν ξεχωρίζουν τις στρατιωτικές βάσεις,
από τα σχολεία και τα νοσοκομεία…».

Δεν διάβασα πουθενά, πώς αντέδρασαν οι Άγγλοι για τη στρατιωτική επέμβαση. Ο
αμερικανικός λαός, όμως, άρχισε ήδη να χειροκροτεί την ενέργεια του «σερίφη».
«Μετά την επίθεση», υπογραμμίζει η τηλεόραση, «έγινε δημοσκόπηση, που ανέβασε
στο 74% τη δημοτικότητα του Κλίντον». Αλλά, τι, παίζουμε; Ο πόλεμος γίνεται
αλλού. Εκατομμύρια μίλια μακριά. Και είναι ένας πόλεμος, εκ των προτέρων
κερδισμένος, από εμάς, τους Αμερικανούς, τα αφεντικά του πλανήτη… Που
βλέπουμε τους βομβαρδισμούς από το CNN, αραγμένοι στις πολυθρόνες μας, πίνουμε
το ουισκάκι μας και, κάθε τόσο, λέμε με θαυμασμό: τι ωραίο θέαμα! Πόλεμος,
λοιπόν! Από τη μια στιγμή, στην άλλη. Ή μάλλον, μια μέρα πριν διεξαχθεί η
συζήτηση και η ψηφοφορία για την καθαίρεση του Κλίντον από το προεδρικό
αξίωμα. Η συζήτηση, φυσικά, αναβλήθηκε. Ο κατηγορούμενος κερδίζει χρόνο, για
να προετοιμάσει την άμυνά του. Και, επιπλέον, σε 13 ημέρες, αλλάζει η σύνθεση
της Γερουσίας. Ο πόλεμος, άρα, βολεύει… «Είναι μια θλιβερή μέρα. Η σκέψη μου
είναι στον ιρακινό λαό», δήλωσε ο Γ.Γ. του ΟΗΕ. Τα γνωστά. Στο μεταξύ, 200
αεροπλάνα, 20 πολεμικά πλοία και 15 βαριά βομβαρδιστικά των ΗΠΑ και της
Αγγλίας, κάνουν τη δουλειά τους: «τιμωρούν» τον Σαντάμ. Αλλά, κυρίως, τον
άμαχο πληθυσμό του Ιράκ. Ο Θεός να βάλει το χέρι του..