ΜΑΤΙΕΣ Υποψήφιοι

ΠΑΛΙΑ, όποτε πηγαίναμε να ψηφίσουμε στην Ένωση Συντακτών για να βγάλουμε
πρόεδρο κ.λπ., πολλοί υποψήφιοι πιάνανε την είσοδο και τη σκάλα του κτιρίου ­
σκαλί και υποψήφιος ­ και με χαμόγελα, χαιρετούρες και μπλαμπλά, μάς
στριμώχνανε έναν έναν κι αρχίζανε το ψηστήρι: «Χαθήκαμε… Τι κάνει η
οικογένεια; Η υγεία σου πάει καλά, ε; Είμαι σίγουρος, βέβαια, ότι θα μου
βάλεις ένα σταυρό, αλλά στο υπενθυμίζω, μη τυχόν και με ξεχάσεις…».

Είχαμε αηδιάσει όλοι απ’ αυτή την κατάσταση. Και πιο πολύ απ’ όλους, ο
Πηλιχός. Ο οποίος, κάποια μέρα αρχαιρεσιών, εμφανίστηκε στην ΕΣΗΕΑ με δύο
ταμπέλες. Τη μια την είχε κρεμάσει μπρος του και την άλλη στην πλάτη του. Η
πρώτη έγραφε: «Δεν θέλω χαιρετούρες! Κάτω τα βρωμόχερά σας!». Και η δεύτερη:
«Όποιος με πλησιάσει, θα φάει μαύρο…». Οι υποψήφιοι πάγωσαν, κι από τότε
έπαψαν να μας τη στήνουν για ψηστήρι.

Την Κυριακή, έχουμε εκλογές. Και τουλάχιστον 30 υποψήφιοι μού έχουν στείλει
ιδιόχειρες επιστολές, γεμάτες… ενδιαφέρον για την υγεία μου, την πρόοδο των
παιδιών μου κ.λπ.! Όλοι, φυσικά, θυμούνται… τις ωραίες μέρες που περάσαμε
μαζί στο παρελθόν, «πρέπει ν’ ανταμώσουμε», τονίζουν, «για ένα κρασί» και
καταλήγουν: «Βάζω υποψηφιότητα, όπως βλέπεις στο ψηφοδέλτιο που σου στέλνω.
Είμαι βέβαιος ότι θα με τιμήσεις με την ψήφο σου…».

Ένας απ’ αυτούς που μου ‘γραψαν, είναι και ο, ας πούμε, Βασίλης. Ένας άνθρωπος
που τον έχω συναντήσει τρεις τέσσερις φορές στη ζωή μου όλες κι όλες και δεν
έχουμε πει παραπάνω από δέκα κουβέντες! Το γράμμα του, μου το ‘φερε η γυναίκα
του, στο σπίτι. Σας διαβάζω μερικές αράδες: «Λευτέρη μου, αδελφέ μου, γεια
σου. Η Νέα Ιωνία, η Κοκκινιά, το Περιστέρι, το Πέραμα, το Κερατσίνι, η
Δραπετσώνα ­ θυμάσαι πόσα έκανες για να βοηθήσεις αυτές τις “επαρχίες της
Αθήνας”; ­ ξεπέρασαν και την Αθήνα και τον Πειραιά σε πρόοδο. Μήπως πρέπει να
κάνουμε κάτι και για τον Πειραιά; Νομίζω ότι το οφείλουμε στη μνήμη της
Μελίνας! Εγώ και πολλοί άλλοι φίλοι, μπήκαμε μπροστά και τρέχουμε, απ’ το πρωί
ως το βράδυ, για να σώσουμε την πόλη. Τώρα είναι η ευκαιρία! Εσύ, τι θα
κάνεις; Θα μείνεις πίσω; Όχι, βέβαια. Πάντα ήσουνα πρωτοπόρος σε θέματα που
αφορούν τις γειτονιές των μεγαλουπόλεων. Περιμένω να γράψεις, να κινηθείς, να
με βοηθήσεις να εκλεγώ. Πιστεύω πολύ σε σένα!».

Τι του λες;