ΜΑΤΙΕΣ Οι έφηβοι

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ χθες το πρωί, από την τηλεόραση, τις εργασίες της Γ’ Συνόδου της
Βουλής των Εφήβων. Και χάρηκα, πριν απ’ όλα, για το γεγονός ότι άκουσα πολύ
καλά ελληνικά από τα περισσότερα παιδιά που πήραν το λόγο. Ελληνικά που δεν τα
ακούω, αρκετές φορές, από πατέρες του έθνους, αλλά και από «αστέρες» του
ραδιοφώνου και της TV. Και, φυσικά, δεν τα διαβάζω σε μερίδα του Τύπου. Δυστυχώς.

Ήταν όμορφη η χθεσινή Βουλή. Με όλα τα έδρανά της κατειλημμένα. Με τα θεωρεία
γεμάτα. Με τους νέους και τις νέες, μέσα στη δόξα της ηλικίας τους, να
εναλλάσσονται στο βήμα, να χειροκροτούν θερμά, να κρατούν σημειώσεις, να
μιλάνε υπεύθυνα. Με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να παρακολουθεί με προσοχή. Με
τον πρόεδρο της Βουλής να μιλάει στους «συναδέλφους» του με γλυκό τρόπο.
Φιλικό. Πατρικό. Σωστό, με μια λέξη.

Με άγγιξαν, έτσι όπως ειπώθηκαν, καίρια και καθαρά, τρία θέματα. Το πρώτο: η
συρρίκνωση του πληθυσμού της Θράκης. Που προήλθε από την αδιαφορία του κράτους
των Αθηνών. Ένα σπίτι στην Κομοτηνή, μας είπε ο μαθητής από τη Ροδόπη,
κοστίζει όσο ένα σπίτι στο Κολωνάκι! Δάνεια για την πρώτη κατοικία ζήτησε ο
έφηβος βουλευτής. Και επιδοτήσεις σε κείνους που τις χρειάζονται. Όχι στους
αλεξιπτωτιστές, που τρώνε τα λεφτά και εξαφανίζονται.

Έθιξε και άλλο ένα ζήτημα ο νέος αυτός. Το ζήτημα των Ελληνοποντίων. Που τους
είδε, μόλις ήρθαν από την πρώην ΕΣΣΔ, να φιλάνε δακρυσμένοι το χώμα της
μητέρας – πατρίδας. Τους άκουσε να κάνουν όνειρα. Και σήμερα τους βλέπει να
υποφέρουν. Γιατί τους εγκατέλειψε η πολιτεία. Δεν φρόντισε για τη στέγασή
τους. Για την εργασία τους. Τους άφησε στην τύχη τους. Κι όμως, αυτός ο
υπέροχος κόσμος, ο δουλευταράς, ο ψυχωμένος, θα μπορούσε να ‘χει δώσει
καινούργια ζωή στη Θράκη, που μαραζώνει.

Δεύτερο θέμα. Το έθεσε ένα κορίτσι που ήρθε από το Βερολίνο. Ένα κορίτσι που
ταλαιπωρείται, χρόνια τώρα, όπως όλα τα παιδιά των μεταναστών, για να μάθει
γράμματα: το πρωί, υποχρεωτικό μάθημα σε γερμανικό σχολείο. Και το απόγευμα,
προαιρετικό, σε ελληνικό σχολείο. Με σχολικά εγχειρίδια ακατάλληλα. Και με
ελάχιστους Έλληνες δασκάλους. Εύλογη, νομίζω, η αγανάκτηση: «γιατί μάς
περιφρονεί η Ελλάδα; Δεν είμαστε Έλληνες εμείς;».

Τρίτο θέμα: δεν είναι μόνο τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που πρέπει να ζητάμε από
τους Άγγλους. Είναι και οι αρχαιολογικοί θησαυροί της Κύπρου. Στους οποίους
έχουν βάλει χέρι οι Βρετανοί, εδώ και 24 χρόνια! Απαιτείται κοινή δράση. Η
έκκληση ενός Κύπριου μαθητή. Ο οποίος χειροκροτήθηκε περισσότερο απ’ όλους
τους άλλους.

Τελειώνω μ’ αυτή την ευχή: μακάρι, εμείς οι μεγάλοι, εμείς που μπορούμε, ν’
αρχίσουμε να πραγματοποιούμε όσα ονειρεύονται τα παιδιά μας. Μακάρι.