ΜΑΤΙΕΣ Οι λεγεώνες

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Πέμπτη παρακολουθούσα στην τηλεόραση τον αγώνα μπάσκετ
ΑΕΚ-Κίντερ για το Κύπελλο Ευρώπης. Και αγωνιούσα! Και χειροκροτούσα! Και
έβριζα! Και, τελικά, στενοχωρήθηκα, επειδή η ΑΕΚ, η ομάδα μου, ηττήθηκε! Μετά,
έκατσα και σκέφτηκα για ποιαν ΑΕΚ μελαγχολώ; Για την ΑΕΚ του Πρέλεβιτς, του
Αλεξάντερ, του Λάσα, τον Κολντεμπέλα, του Άντερσον, του Λάρσεν και του
Άντερσεν; Την ΑΕΚ, που έχει μόνο δύο Έλληνες παίκτες, τον Χατζή και τον
Κακιούζη (άντε και τον Τσακαλίδη) στις τάξεις της; Την ΑΕΚ, που μόνον η φανέλα
της με αφορά; ΑΕΚ είναι αυτή ή λεγεώνα των ξένων;

Ήμουνα στο Τελ Αβίβ, στο γήπεδο, το βράδυ εκείνο που ο Ολυμπιακός έχασε στον
τελικό από την Μπανταλόνα. Κι είχα γίνει έξω φρενών, θυμάμαι, με την αστοχία
των παικτών της ελληνικής ομάδας στο β’ ημίχρονο! Αντίθετα, είχα… παρελάσει
κι εγώ, στους δρόμους του Παρισιού, μαζί με εκατοντάδες άλλους Έλληνες, όταν ο
Παναθηναϊκός κατέκτησε στο Περσύ το Κύπελλο Ευρώπης. Και φώναζα «ζήτω»! Και
αισθανόμουν υπερήφανος! Αλλά, και ο Παναθηναϊκός που νίκησε και ο Ολυμπιακός
που ηττήθηκε, στις βασικές τους πεντάδες είχαν ξένους παίκτες! Και ο
Αμερικανός Ρίβερς ήταν εκείνος που με το σπουδαίο παιχνίδι του χάρισε πέρυσι
το τρόπαιο στην ομάδα του Πειραιά!

Τι θέλω να πω; Θέλω να πω ότι αγανακτώ, όταν συλλαμβάνω τον εαυτό μου, να
στενοχωριέται ή να χαίρεται, με τις αποτυχίες ή τις επιτυχίες ομάδων, που μόνο
κατ’ όνομα είναι ελληνικές και στην πραγματικότητα αποτελούν επιχειρήσεις
διαφόρων κεφαλαιούχων. Και αγανακτώ ακόμη περισσότερο, όταν συνειδητοποιώ ότι
παθιάζομαι γι’ αυτές τις επιχειρήσεις, αθλητικές ή θεάματος, αν θέλετε, που
επιπλέον, έχουν για κορυφαία στελέχη τους, Αμερικανούς, Γιουγκοσλάβους,
Δανούς, Ιταλούς, Γερμανούς και Λιθουανούς!

Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι αυτοί οι αδρά αμειβόμενοι ξένοι καλαθοσφαιριστές
ανεβασαν το επίπεδο του μπάσκετ που παίζεται στην Ελλάδα. Βλέπω, όμως,
συγχρόνως, ότι οι αλλοδαποί παίκτες, μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερες
θέσεις Ελλήνων καλαθοσφαιριστών παίρνουν. Και φοβάμαι ότι θά ‘ρθει η στιγμή,
που θα διεξάγεται ένα καταπληκτικό πρωτάθλημα μπάσκετ στη χώρα μας, αλλά μόνο
με ξένους μπασκετμπολίστες! Ενώ η εθνική ομάδα, που τόσες χαρές μάς έδωσε από
το 1987 και δώθε, θα σταματήσει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρώπη.

Αναρωτιέμαι: πώς τα καταφέρνουν οι Γιουγκοσλάβοι, Κροάτες, Σέρβοι κ.λπ. και
βγάζουν, συνεχώς, καινούργιους παίκτες, έχουν πανίσχυρες εθνικές ομάδες και…
εξάγουν καλαθοσφαιριστές, ακόμη και στις ΗΠΑ;