ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μονόδρομος

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες: Ο συγγραφέας Κίμων Χλαπανίδης, Άγρας 9, Αθήνα, γράφει:

«Αφού δεν μπήκαμε στην ΕΟΚ προ του 1960, μετά το κλίμα και τα ευεργετικά
αποτελέσματα από την πολιτική Παπάγου – Μαρκεζίνη και αφού μετά το 1974
διαπράττονται λάθη επί σωρείαν λαθών προ, κατά και μετά την εισδοχή της χώρας
εις την ΕΟΚ, σήμερα μετά το νέο εθνικό γεγονός της 13ης Μαρτίου 1998, οι
υπερκομματικά σκεπτόμενοι Έλληνες βλέπουμε με απορία να εκτοξεύονται
αντιπολιτευτικοί μύδροι.

Εξάλλου, από της επομένης της προ 15ετίας υποτίμησης, με δημοσιευθείσα
επιστολή ζητούσαμε να ληφθούν σύντονα και δραστικά μέτρα ώστε να
αποκρατικοποιηθεί το 70% της οικονομίας, να γίνει περιορισμός των δημοσίων
δαπανών, αύξηση της παραγωγικότητας, αποπληθωρισμός, κ.λπ., κ.λπ. Εντούτοις,
όχι μόνο δεν έγινε τίποτα, αλλά ηυξήθη το δημόσιο χρέος, ο πληθωρισμός,
απέτυχαν οι δύο υποτιμήσεις, διεσκορπίσθη το πρώτο πακέτο Ντελόρ σε
αντιπαραγωγικά έργα, χάθηκαν τόσα χρόνια και μόνον από το 1992 και από διετίας
πλέον προσπαθεί η χώρα να προλάβει να μπει εις την ΟΝΕ.

Ακριβώς τον Οργανισμό Νομισματικής Ένωσης, όπου χώρες (Ισπανία, πολλώ μάλλον η
Πορτογαλία), των οποίων η Οικονομία ήτο πολύ πιο κάτω από την Ελληνική,
κατέφεραν όχι απλώς να προφθάσουν αλλά και να εδραιώσουν τη θέση των.

Εμείς δε που υπερκομματικά παρακολουθούμε και μελετούμε τα διεθνή και ελληνικά
πράγματα για να εξηγήσουμε τρόπον τινά “το φαινόμενο Ισπανία, Πορτογαλία”
πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν, ότι το βράδυ που ανηγγέλθη η εισδοχή της Ισπανίας
εις την ΕΟΚ, νομίζω το 1985, όλοι οι πολιτικοί, όλα τα κόμματα και όλος ο λαός
(φασίστες, κομμουνισταί, αριστεροκεντροδεξιοί) βγήκαν στους δρόμους από την
πρωτεύουσα μέχρι το τελευταίο χωριό της χώρας, αγκαλιασμένοι και στήσαν
πανηγύρι πίνοντας εις την υγεία της ΕΟΚικής πλέον Ισπανίας, μέχρι πρωίας!

Γιατί, λοιπόν, κανείς δεν λέει την αλήθεια, ότι η πορεία της χώρας προς την
ΟΝΕ είναι μονόδρομος, ότι η χώρα πρέπει σύντομα να επιτύχει τις διαρθρωτικές
αλλαγές και να λάβει τα αναγκαία Μέτρα; Ελπίζουμε όμως ότι ο Πρωθυπουργός και
όλη η πολιτική ηγεσία της χώρας, με την πίκρα εκ του καταχρεωμένου δημοσίου
τομέως της Οικονομίας του παρελθόντος, θα επιμείνουν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Εντούτοις διερωτώμεθα: τι θα κάνουν οι δικοί μας ακριβοπληρωμένοι
συνδικαλισταί, δημοσιολόγοι, φορείς κ.ά.; Θα σκεφθούν υπερκομματικά και θα
εξαρθούν εις το ύψος των περιστάσεων;».