ΜΑΤΙΕΣ Φιλοπάππου

ΣΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ, εκεί που κάνω τη βόλτα μου, κάθε μέρα, σχεδόν, με τον Μίκη
Θεοδωράκη, ακριβώς πάνω από το εστιατόριο «Διόνυσος» υπάρχει ένα πλάτωμα, με
μπόλικα παγκάκια, μια ωραία βρύση και ένα υπέροχο ξύλινο κιόσκι. Την Κυριακή
που μας πέρασε, βρέθηκαν σ’ αυτό το πλάτωμα μερικοί μαθητές Γυμνασίου, όπως
πληροφορήθηκα. Κουβέντιασαν, είπανε ανέκδοτα, άρχισαν τις πλάκες. Αλλά δεν
χόρτασαν με όλ’ αυτά. Ήθελαν και κάτι παραπάνω. Και όρμησαν στο κιόσκι!

Πέρασα προχθές το πρωί από το πλάτωμα. Το κιόσκι ήταν χτυπημένο σε τέσσερις
μεριές και τα ξύλα που το στήριζαν είχαν σπάσει! Και μιλάω για χοντρά ξύλα.
Δοκάρια, με διάμετρο 25 εκατοστών και βάλε! Πώς πέτυχαν αυτό το θαύμα, να
σπάσουν τα τέσσερα δοκάρια, σαν αγγούρια, οι λεβέντες μας, δεν το ξέρω. Εκείνο
που ξέρω είναι πως πρέπει να φοβόμαστε αυτούς τους νέους, που εμείς
μεγαλώνουμε κι εμείς τους μάθαμε να μη σέβονται τίποτα.

Το κιόσκι ήταν έτοιμο να πέσει. Και χθες ο δήμος έστειλε κάποιο συνεργείο και
το ξήλωσε. Γιατί, θα έπεφτε και θα σκότωνε κανέν’ άνθρωπο. Ας κάνει όμως ο
δήμος και κάτι άλλο: έχει, δόξα τω Θεώ, αρκετούς άντρες στην Αστυνομία του.
Ποια είναι η δουλειά αυτών των αντρών; Κλήσεις μόνο κόβουν; Ας διατεθούν
μερικοί και για τη φύλαξη των κήπων και των αλσυλλίων της πρωτεύουσας, όπου
κυκλοφορεί, ως γνωστόν, κάθε καρυδιάς καρύδι.

Βεβαίως, στου Φιλοπάππου, 50 μέτρα από τον Λουμπαρδιάρη, βρίσκεται συχνά ένα
λεωφορείο της Αστυνομίας γεμάτο αστυφύλακες. Αλλά αυτοί οι αστυφύλακες δεν
φαίνεται να αστυνομεύουν την περιοχή. Κουβεντιάζουν, ακούνε μουσική, λένε
καλαμπούρια, τρώνε σάντουιτς κι όταν ο καιρός είναι καλός, παίζουν και κανά
τάβλι. Οπότε, ο λόφος μένει στο έλεος των κλεφτών, των μπανιστηριτζήδων και
των βανδάλων.

Και αναφέρθηκα στους κλέφτες, πρώτα πρώτα, γιατί δεν θα ξεχάσω ένα
περιστατικό, που συνέβη πέρυσι: τρεις αληταράδες εντόπισαν ένα ζευγαράκι, μια
Αγγλιδούλα με τον φίλο της, χτύπησαν το νέο, άρπαξαν την τσάντα της κοπέλας
και έγιναν καπνός! Κατηφόρισε το ζευγαράκι προς τον περιφερειακό ­ θα ήταν 5 η
ώρα, απόγευμα. Το κορίτσι έκλαιγε απαρηγόρητο. Το αγόρι ήταν γδαρμένο και
ματωμένο. «Πού είναι η Αστυνομία;» ρώτησε τη Μίνα, που έβγαινε από την ταβέρνα
της. Η Μίνα τού ‘γραψε σ’ ένα χαρτί τη διεύθυνση του αστυνομικού τμήματος. Κι
ένας περαστικός σχολίασε: «Αν η Αστυνομία πιάσει ποτέ τους κλέφτες του
Φιλοπάππου, εγώ θα κάνω στριπτίζ στην Πλατεία Συντάγματος…».