ΡΙΠΕΣ Η σύγχυση

ΚΑΠΟΤΕ πρέπει να λήξει η σύγχυση για τη βουλευτική ασυλία…

ΚΑΙ να καταστεί σαφές ότι δεν αποτελεί «ελευθέρας» για τη διάπραξη
αξιόποινων πράξεων…

ΑΛΛΑ θωράκιση των βουλευτών έναντι διώξεων για ενέργειές τους που
συναρτώνται με την άσκηση της πολιτικής δραστηριότητάς τους…

ΩΣΤΕ να μην πέφτουν θύματα ­ και μάλιστα δολίως ­ εκείνων που
ενοχλούνται ή εκδικητικά επιθυμούν τον δικαστικό διασυρμό τους.

ΚΑΙ κάκιστα ο θεσμός αυτός εκλαμβάνεται ­ κάθε φορά που τίθεται θέμα ­
ως αρχή απαράβατη…

ΜΕ αποτέλεσμα σύσσωμοι οι βουλευτές ­ εις ένδειξιν συναδελφικής
αλληλεγγύης… ­ ν’ απορρίπτουν αδιακρίτως αιτήσεις άρσης της ασυλίας…

ΕΙΤΕ αυτές αφορούν πράγματι την προστασία βουλευτή από δίωξη για
πράξεις που εντάσσονται στην πολιτική δράση του…

ΕΙΤΕ ­ και αυτό είναι το σοβαρό λάθος ­ συνιστούν αδίκημα ολωσδιόλου
άσχετο με την ιδιότητά του…

ΟΠΩΣ, καλή ώρα, ο ξυλοδαρμός διαιτητή σε γήπεδο για λόγους…
φρονηματισμού του!

ΚΑΙ ορθότατα ο Πρόεδρος της Βουλής ­ με αφορμή τη συγκεκριμένη
περίπτωση ­ υπενθύμισε χθες…

ΟΤΙ η ελαφρά τη καρδία αντιμετώπιση του θέματος δεν βοηθά στην
αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου…

ΚΑΙ πως καλό θα ήταν οι ψηφοφορίες για την άρση ασυλιών να γίνονται φανερά…

ΩΣΤΕ ο καθένας να σταθμίσει τις ευθύνες του.

ΣΤΟ τέλος τέλος, η αλαζονική αντίληψη «βουλευτής είμαι, ό,τι θέλω κάνω
και κανείς δεν μπορεί να με πειράξει»…

ΕΡΧΕΤΑΙ σε αντίθεση με την αιτιολογική βάση του θεσμού ­ και φυσικά με
το κοινό αίσθημα.