ΜΑΤΙΕΣ Μπρέγκοβιτς κ.λπ.

ΜΕ ΤΟ ένα και με το άλλο, τούτες τις μέρες τις άγιες, κόντευα να ξεχάσω αυτά
που συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη κατά την τελετή «λήξης» της «πολιτιστικής
πρωτεύουσας». Μου τα θύμισε, ευτυχώς, η Ζωή Λάσκαρη. Που σε γράμμα της ­
δημοσιεύθηκε προχθές στις εφημερίδες ­ αφού καταγγέλλει τους υπεύθυνους της
«πολιτιστικής» για προσβλητική συμπεριφορά απέναντί της (την κάλεσαν να λάβει
μέρος στην εκδήλωση, είπε «ναι» και, μάλιστα, χωρίς αμοιβή, την «έστησαν», δυο
φορές, στις πρόβες και τελικά την αγνόησαν!) τονίζει:

«… Γιατί ανέθεσε αποκλειστικά στη γιουγκοσλαβική ομάδα να οργανώσει για τη
λήξη της “πολιτιστικής” το πολυθέαμα “Η σιωπή των Βαλκανίων”, που, όπως όλοι
διαπιστώσαμε, δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με την Ελλάδα και τον πολιτισμό
της; Πώς δέχθηκε, μαζί με τους άλλους συνυπεύθυνους, να κλείσει το έτος της
“πολιτιστικής πρωτεύουσας” με μια εκδήλωση από την οποία ήταν ουσιαστικά
απούσα η Ελλάδα; Η παρουσία του Γιώργου Νταλάρα, με τα τρία τραγούδια, ασφαλώς
δεν δίνει άλλοθι στον κ. Θεοδωρίδη…».

Τον αποκλεισμό των Ελλήνων καλλιτεχνών από την εκδήλωση στηλίτευσαν, με
κείμενά τους, ο Γιάννης Λιάπης («Ελευθεροτυπία»), η Βίκυ Χαρισοπούλου («ΤΑ
ΝΕΑ») και πολλοί άλλοι συνάδελφοι. Μόνον η φίλη μου Μαρία Παπαδοπούλου δεν
παρατήρησε αυτή τη «λεπτομέρεια». Και τούτο, προφανώς, γιατί είχε μαγευτεί,
όπως έγραψε στα «ΝΕΑ», από το πολυθέαμα («οπτικοακουστική μαγεία», «εξαίσιες
μουσικές συνθέσεις», «θεατές με το στόμα ανοιχτό» κ.λπ.)

Θέλω να πω τα εξής: στον τόπο μας ζουν και δουλεύουν πολλοί σπουδαίοι Έλληνες
καλλιτέχνες, μερικοί από τους οποίους έχουν μεγάλο όνομα και στο εξωτερικό.
Δίπλα μας βρίσκονται ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μαρκόπουλος, ο Ξαρχάκος, ο
Κουγιουμτζής, ο Σαββόπουλος, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος, ο Ευαγγελάτος, η
Παπά, ο Φωτόπουλος, ο Βολανάκης και τόσοι άλλοι. Γιατί, λοιπόν, δεν εκλήθη ­
δεν παρεκλήθη, πιο σωστά ­ έστω και ένας απ’ αυτούς να λάβει μέρος στην
εκδήλωση για τη «λήξη»;

Γιατί πληρώθηκαν 250 εκατομμύρια (ο Γιάννης Λιάπης μιλάει για 800 εκατομμύρια,
σύμφωνα με φήμες) στην παρέα του κ. Μπρέγκοβιτς; Είναι καλύτερος ο Μπρέγκοβιτς
από τον Θεοδωράκη; Αλλά και καλύτερος να ήταν, πού ακούστηκε σε τελετή για τη
Θεσσαλονίκη – πολιτιστική πρωτεύουσα και όχι για τα Σκόπια, το Βελιγράδι ή το
Ζάγκρεμπ, να οργανώνουν το πρόγραμμα, να κάνουν κουμάντο, να πρωταγωνιστούν
και να παίρνουν τα λεφτά μόνο Γιουγκοσλάβοι καλλιτέχνες;

Αυτά μοναχά στην Ελλάδα συμβαίνουν. Στην Ελλάδα του Μπάγιεβιτς, τον Ίβκοβιτς
και, τελευταία, του Μπρέγκοβιτς. Έως πού θα πάει αυτή η κατάσταση, αλήθεια;