Ο κόσμος χαίρεται την Ερμού του 2000

Έγινε πεζόδρομος. Η Ερμού απέκτησε γρανίτη και μάρμαρο και οι βιτρίνες έγιναν πιο όμορφες και αστραφτερές εν όψει και των εορτών

Η ΟΔΟΣ Ερμού πεζοδρομήθηκε και τα εγκαίνια της ίσως γίνουν μέχρι το τέλος του
χρόνου. Γρανίτης και μάρμαρο, σε μήκος 700 μέτρων, η Ερμού του 2000 συναντά
τον εφηβικό εαυτό της, εκείνον του Μεσοπολέμου. Πάνω – κάτω με τα πόδια,
αστραφτερές βιτρίνες δεξιά κι αριστερά, ζεστό χρήμα και τσάντες ­ ιλουστρασιόν
πια ­ από χέρι σε χέρι.

Μέσα στο πέρασμα του χρόνου, η Ερμού διατήρησε το πιο αυθεντικό στοιχείο της
φυσιογνωμίας της, που δεν είναι άλλο από τον εμπορικό της χαρακτήρα. Έστω κι
αν τα τελευταία 25 χρόνια, «το προνόμιο» αυτό, όπως κάποιοι το ονομάζουν,
έδειξε προς στιγμήν να… ταράζεται. Όχι βέβαια από κάποιον άλλο δρόμο που
θέλησε να την ανταγωνιστεί, αλλά από τον τρόπο ζωής που επέβαλαν οι περιστάσεις.

Αυτοκίνητα και μηχανάκια αλώνιζαν εκεί που κάποτε «οι γούνες των κυριών
σκούπιζαν το οδόστρωμα». Ο κόσμος, που συνέχιζε να επισκέπτεται από κάθε μέρος
της Ελλάδας τη «μητρόπολη της αγοράς», στριμωχνόταν στα πεζοδρόμια. Ήταν
άγνωστη σε όλους η αλλοτινή άνεση, του να «χαζεύεις αμέριμνα τις πολύχρωμες
πραμάτειες». Και όταν πρόσφατα οι καταστηματάρχες είδαν την αλλαγή που
ερχόταν, άρχισαν και οι ίδιοι να καλοφτιάχνουν τους χώρους τους, για να
μαγνητίζουν τα βλέμματα όσων περισσότερων περαστικών γινόταν.

Και ο κόσμος άρχισε να κατεβαίνει ακόμη πιο πολύ στην Ερμού. Ευκαιρία για τους
εμπόρους και τις μεγάλες μάρκες του εξωτερικού να αποκτήσουν και σ’ αυτό το
μέρος τη δική τους γωνιά. Ένιωσαν και οι ίδιοι την αλλαγή σαν θέλησαν να
μοιραστούν μαζί με τους ήδη υπάρχοντες συναδέλφους τους μια θέση στον «κήπο
της Εδέμ». Όπου για ένα κατάστημα θα πρέπει πλέον να πληρώσουν ακόμη και πάνω
από 5 εκατομμύρια δραχμές το τ.μ, όταν πριν και από δύο χρόνια, το ποσό αυτό
ήταν σχεδόν 3 εκατομμύρια δραχμές. Κόστος υψηλό και για τα νοίκια. Ένα
εκατομμύριο δραχμές τα 25 τετραγωνικά… παρέα με 30 εκατομμύρια «αέρα»
ζητήθηκε λίγο καιρό πιο πριν, σε έναν από αυτούς.

Η δεκαετία του ’50, αλλά και εκείνη του ’60 σήμανε για την Ερμού την πιο
μεγάλη άνθηση. «Οι βιτρίνες γέμισαν από αμερικάνικα ρετάλια, οι έμποροι έκαναν
περιουσίες, άρχισαν να ταξιδεύουν στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία τη
Γερμανία και έφερναν υφάσματα για να ραφτούν οι νέες τουαλέτες». Ο συνομιλητής
μας είναι στην Ερμού από το τέλος του Πολέμου. Είδε στη Μεταπολίτευση να
έρχονται «οι παπουτσάδες, πρώτα ο ένας, ύστερα ο άλλος και πάει λέγοντας»,
είδε τον κόσμο να «παύει πλέον να κυκλοφορεί», είδε «τους παλιούς εκείνους
υφασματάδες, σαν τον Παπαγιάννη, τον Σινάνη, τον Κατσικόπουλο που έφερε και το
πρώτο σπορ αμάξι στην Αθήνα, τον Μαγκιώρο με τα υπέροχα εκείνα παιχνίδια, να
φεύγουν ο ένας πίσω από τον άλλο».

Κράτησε στη μνήμη του «τις 500 και βάλε οικογένειες που έμεναν σε συνοικίες
όπως του Ψυρή, την Πλατεία Αιγύπτου, την Πλατεία Βάθης ή την Πλάκα, και που
ψώνιζαν πάντα από την Ερμού, και κατέληγαν μετά σε κάποιο από τα τραπεζάκια
του Παπασπύρου».

Σήμερα οι έμποροι θέλουν και τα καφέ, θέλουν και τα ζαχαροπλαστεία.
Περισσότερο θέλουν τον κόσμο να περπατάει. Να χαζεύει και να αγοράζει με την
ίδια άνεση όπως και τότε. Το νέο πρόσωπο της Ερμού έφτασε σε κόστος το 1,2
δισ. Και συνεχίζει να αλλάζει…