ΜΑΤΙΕΣ Ωραίες ιδέες

ΕΙΜΑΙ βέβαιος ότι οι περισσότεροι Αθηναίοι ­ κι ακόμα πιο πολύ οι «Αθηναίοι» ­
ζήτημα είναι αν έχουν πάει μια φορά, έστω, στον Παρθενώνα, στην Πνύκα, στο
θέατρο του Διονύσου, στην Αρχαία και τη Ρωμαϊκή Αγορά, στο Εθνικό Αρχαιολογικό
και τα άλλα μουσεία της πρωτεύουσας. Γι’ αυτό και χαίρομαι ιδιαίτερα, που ο
υπουργός Εργασίας κ. Μιλτ. Παπαϊωάννου και η συνεργάτις του, πρόεδρος του
Οργανισμού Εργατικής Εστίας, κ. Δήμητρα Σπηλιοπούλου, αποφάσισαν να
οργανώσουν, το 1998, εκατοντάδες πολιτιστικές εκδρομές μιας ημέρας σε όλους
τους ιστορικούς, αρχαιολογικούς κ.λπ. χώρους του Λεκανοπεδίου.

Για να πετύχει, όμως, αυτό το σπουδαίο, κατά την άποψή μου, πρόγραμμα, θα
πρέπει η Εργατική Εστία να βάλει τα δυνατά της: να πείσει, πρώτ’ απ’ όλα, τους
εργαζομένους και τους συνταξιούχους, να το ακολουθήσουν. Κι αυτό, χρειάζεται
δουλειά. Γιατί ο Αθηναίος ή ο επαρχιώτης που ζει στην Αθήνα, προτιμάει το
καφενείο και την τηλεόραση από τον αρχαιολογικό χώρο. Έτσι τον μάθανε. Επίσης,
η Εργατική Εστία, γι’ αυτές τις επισκέψεις, θα πρέπει να συνεργασθεί με ομάδα
ειδικών (αρχαιολόγων, πρωτίστως), που θα εξηγούν στον κόσμο, επιτόπου, τι
βλέπει και γιατί το βλέπει. Και όχι με νούμερα και κουραστικές λεπτομέρειες.
Αλλά με γλαφυρό τρόπο, σαν να πρόκειται για παραμύθι.

Πολύ ωραία ιδέα είναι και το «πρόγραμμα πολιτιστικού τουρισμού», με τις
τριήμερες και τις επταήμερες εκδρομές. Γιατί Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα.
Στη χώρα μας, παντού υπάρχουν περιοχές με τεράστιο ιστορικό, αρχαιολογικό,
θρησκευτικό και πολιτιστικό, γενικώς, ενδιαφέρον. Περιοχές, που δεν μπορεί
κανείς, εύκολα, να τις επισκεφθεί. Και όταν επισκέπτεται κάποιες απ’ αυτές,
μένει με χίλιες δύο απορίες, αν δεν έχει κοντά του έναν άνθρωπο, που ξέρει τα πράγματα.

Τέλος: δεν χωράει συζήτηση, ότι καλά κάνει η Εργατική Εστία και δίνει 540
εκατομμύρια στους εργαζομένους και τους συνταξιούχους, για ν’ αγοράσουν
βιβλία. Πολλοί, όμως, από τους 150.000 δικαιούχους ­ τόσα δελτία μοιράζονται ­
όπως μου κατήγγειλε γνωστός εκδότης, μπαίνουν σ’ ένα βιβλιοχαρτοπωλείο κι αντί
με τα δελτία τους να πάρουν βιβλία, παίρνουν… χαρτικά ­ τετράδια, κόλλες,
φακέλους, μπλοκ, ημερολόγια κ.λπ. ­ για τους ίδιους και τα παιδιά τους! Οπότε,
η ωραία πρωτοβουλία του Οργανισμού, να φέρει τον εργαζόμενο κοντά στο βιβλίο,
πάει στον βρόντο! Κάτι πρέπει να γίνει, λοιπόν, μ’ αυτή την υπόθεση.