ΜΑΤΙΕΣ Η τσικουδιά

ΕΙΜΑΙ ένα… «ατίθασον στοιχείον, ξεκοκίνητον», όπως έγραφε ο μακαρίτης
Αντώνης Ζαχαρόπουλος σ’ ένα υπέροχο ποίημά του. Γιατί; Διότι αν βρεθώ στην
Κρήτη μπροστά σε μια μπουκάλα τσικουδιά, θα κατεβάσω τουλάχιστον τρία
ποτηράκια μέσα σε μια ώρα! Κι ας λέει η κρητική παροιμία ότι «με την πρώτη
τσικουδιά γίνεσαι βασιλιάς, με τη δεύτερη βεζίρης και με την τρίτη ρεζίλης…».

Τη θυμήθηκα την τσικουδιά γιατί μπήκε κι αυτή στα κιτάπια της Ευρωπαϊκής
Ένωσης. Η δε φορολογία της εναρμονίζεται με την ευρωπαϊκή φορολογία
οινοπνεύματος. Και τούτες τις μέρες, που ανάβουν τα ρακοκάζανα, αρχίζουν και
τα τρεχάματα των παραγωγών για άδειες, υπεύθυνες δηλώσεις και πολλές άλλες
μπελαλίδικες διατυπώσεις.

Πάντως, για να ξέρετε, όποιος βγάζει τσικουδιά θα πληρώσει για φόρο εφέτος 100
δρχ. το κιλό, του χρόνου 150, του παραχρόνου 200 και μετά βλέπουμε… «Και για
λόγους πρόληψης και προφύλαξης από πιθανές καταστρατηγήσεις», όπως σημειώνει
το υπουργείο Οικονομικών, «θα πρέπει οι ενδιαφερόμενοι να πληροφορηθούν ότι
από την τρέχουσα φορολογική περίοδο το Σώμα Δίωξης Φορολογικού Εγκλήματος θα
πραγματοποιεί συστηματικούς ελέγχους και στα πιο απόμακρα και ορεινά σημεία,
για τον εντοπισμό ατόμων που χρησιμοποιούν παράνομα άμβυκες…»!

Ο φίλος μου ο Χατζηδάκης, ο πρόεδρος του Βάμου Αποκόρωνα, που μου δίνει αυτές
τις πληροφορίες, φοβάται ότι θα γίνουν φασαρίες στην Κρήτη, εξαιτίας των
παραπάνω μέτρων. Κι αφού μου εξηγεί ότι άμβυκες είναι τα ρακοκάζανα, μανιακός
κι αυτός της τσικουδιάς, βάζει μία, στο σπίτι μου, την πίνει μονορούφι, βάζει
δεύτερη κι ύστερα, με μισόκλειστα από ευδαιμονία μάτια, μου λέει:

«Δεν είσαι οργανωμένος… Δεν ξέρεις κιόλας… Η τσικουδιά θέλει μεζέ. Ο
καλύτερος είναι το κουκί. Ρίχνεις αποβραδίς ξερά κουκιά στο νερό, τα αλατίζεις
και την άλλη μέρα έτοιμος ο μεζές… Άλλος μεζές ωραίος είναι η ελιά, η
θρούμπα. Της βγάζει το κουκούτσι, την πιπιλάς σαν καραμέλα και της ρουφάς όλη
τη γλύκα κι όλη την πίκρα… Τρίτος μεζές, πολύ καλός, παξιμάδι στρουμπηχτό.
Του δίνεις μια, σπάει και τσιμπολογάς τα κομματάκια… Τέταρτος μεζές, μια
μικρή ντομάτα. Την κόβεις, της ρίχνεις αλατάκι, ει δυνατόν του αρόλιθα και
γίνεται λουκούμι…». «Και ποιος είναι ο αρόλιθας, μωρέ Χατζηδάκη;». «Τράβα
στην παραλία. Στο κοίλωμα ενός βράχου, όχι βαθύ, πέφτει θαλασσονέρι και
γίνεται αλάτι. Ε, αυτό το αλάτι είναι ο αρόλιθας. Το βάζεις στο κουκί ή στην
ντομάτα και ευωδιάζει! Πάρε μια χούφτα τέτοιο αλάτι, ρίχτο στο φαΐ και θα
ευφρανθεί η ψυχή σου…».