ΜΑΤΙΕΣ Το πόρισμα

ΠΡΕΠΕΙ να το πω: Νιώθω την επιθυμία, έντονα, να σφίξω το χέρι του υπουργού
Μεταφορών, κ. Τάσου Μαντέλη. Που όχι μόνον «έστειλε πίσω», στην ΥΠΑ, ως
ανεπαρκές και απαράδεκτο, το πόρισμα για τα συμβάντα στο
αεροδρόμιο του Ελληνικού, την Τετάρτη, με το «Ντορνιέ» και τον «αφρό», αλλά
συγχρόνως «ξύρισε χωρίς αφρό», όπως με έκδηλη ικανοποίηση και χιούμορ έγραψαν
«ΤΑ ΝΕΑ», τέσσερα ανώτατα στελέχη της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας.

Σε τούτο τον τόπο, οι διάφοροι «αρμόδιοι» πέφτουν, πολύ συχνά, από
ανικανότητα, βλακεία ή επιπολαιότητα της στιγμής, σε χοντρά λάθη. Ποτέ, όμως,
δεν πληρώνουν το μάρμαρο! Μένουν, τσιμενταρισμένοι, στη θέση τους! Και
ξαναπέφτουν στη λούμπα! Αλλά και πάλι δεν τιμωρούνται! Φροντίζουν, γι’ αυτή
την ατιμωρησία, οι περίφημες Ένορκες Διοικητικές Εξετάσεις. Που συνηθίζουν να
μην καταλογίζουν ευθύνες στους «δικούς μας ανθρώπους»! Και να ρίχνουν το
μπαλάκι του φταιξίματος από ‘δω και από ‘κει ώστε, τελικά, να φταίνε από…
λίγο, πάρα πολλοί! Δηλαδή, κανένας!

Την περασμένη Τεράρτη, έγιναν φοβερά πράγματα στο Ελληνικό. Ένα «Ντορνιέ» με
17 επιβάτες, που ταξίδευαν στη Μήλο, έπαθε βλάβη και έπρεπε να κάνει
αναγκαστική προσγείωση. Αλλά, για να κάνει αναγκαστική προσγείωση, χρειαζόταν
να στρωθεί ο διάδρομος με ειδικό αφρό. Αφρός, όμως, ούτε για δείγμα! Κι αυτό,
γιατί το μηχάνημα που τον βγάζει, ήταν εκτός λειτουργίας!

Ο πιλότος ­ ευτυχώς, το αεροπλάνο είχε καύσιμα ­ άρχισε να ρωτάει πού να πάει
να προσγειωθεί. Κι εκεί έγινε το… σώσε! Άλλοι έλεγαν να πετάξει στην
Κέρκυρα, άλλοι στην Καλαμάτα, άλλοι στην Ελευσίνα! Τελικά, επελέγη το
αεροδρόμιο της Τανάγρας και πραγματοποιήθηκε ομαλά η προσγείωση.

Είπε, ο υπουργός, την άλλη ημέρα: Καλά, για όλο αυτό το αλαλούμ, κανένας δεν
φέρει ευθύνη; Και διέταξε, αμέσως, τη διενέργεια ανακρίσεων. Αποτέλεσμα;
Μηδέν! Το πόρισμα είναι κατά τέτοιον τρόπο συντεταγμένο, ώστε οι πάντες, κατά
τα ειωθότα, να βγαίνουν λάδι!

Θυμάμαι τον συγχωρεμένο Τόλη Γαρουφαλή. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, με
πορίσματα-μπουρμπουλήθρες, κουνούσε το κεφάλι του και έλεγε, με σοβαρό ύφος:
«Είναι ως φαίνεται, ποιος ξέρει, αλλιώς δεν εξηγείται…». Και η παρέα των
δημοσιογράφων, που τον άκουγε, έπεφτε κάτω, ξερή από τα γέλια…