Παλιά το τηλεοπτικό τοπίο είχε τις καλτ φυσιογνωμίες του. Θυμάμαι ακόμη το γέλιο του μακαρίτη Χρήστου Βακαλόπουλου όταν τσιτάριζε Ευάγγελο Γιαννόπουλο ή Βασίλη Λεβέντη από την εκπομπή της παραμονής. Ο πρώτος δεν υπάρχει πια, ο δεύτερος συνταξιοδοτήθηκε από το ίδιο το τοπίο που ανέδειξε το ταλέντο του. Οταν όλη η πολιτική τάξη σκέφτεται και συμπεριφέρεται σαν τον Βασίλη Λεβέντη που άναβε και κόρωνε με τα ίδια του τα λεγόμενα, όταν η πολιτική Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν την Ενωση Κεντρώων του, ο ίδιος δεν έχει πια λόγο ύπαρξης. Θυμάμαι ακόμη την κορυφαία του στιγμή: σε μια επαναληπτική εκλογή για μια έδρα στη Β' Αθηνών που τον είχε υποστηρίξει η ΝΔ και τα γκάλοπ τού έδιναν ποσοστά ονειρικά, είχε δηλώσει πως δεν «επιθυμεί άλλους ψηφοφόρους». Του έφταναν αυτοί που ήδη είχε μαζέψει. Δεν εξελέγη αλλά δεν έχει σημασία. Θα μείνει στην ιστορία ως ο κωμικός πρωτοπόρος του κωμικοτραγικού έργου που παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες.

Αυτά μου ήρθαν στο μυαλό παρακολουθώντας τον περίφημο καβγά ανάμεσα στον Πέτρο Τατσόπουλο του ΣΥΡΙΖΑ και τον Στέλιο Σταυρίδη της Δράσης στην εκπομπή του Focus WebTV. Τον παρακολούθησα αναγκαστικά διότι η σκηνή όπου σχεδόν ήρθαν στα χέρια περιφέρεται εδώ και δύο ημέρες στο Διαδίκτυο. Οπως και το «άντε γα…» που πετάει ο Τατσόπουλος τη στιγμή που αποχωρεί εν εξάλλω καταστάσει από το στούντιο. Προσβλήθηκε γιατί ο συνομιλητής του τον είπε ανεπάγγελτο. Ανεπάγγελτος δεν είναι. Ο κ. Σταυρίδης την επομένη τού ζήτησε συγγνώμη από το Διαδίκτυο.

Και στο σημείο αυτό αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι ο Πέτρος Τατσόπουλος, που εξελέγη στην Β' Αθηνών, δεν είναι ούτε παιδί του κομματικού σωλήνα ούτε επαγγελματίας της κομματικής καμαρίλας. Εχει γράψει βιβλία και σενάρια και υποθέτω ότι πολλοί από τους ψηφοφόρους του θα είναι και αναγνώστες του. Υποθέτω δε ότι τον προτίμησαν από τους συνυποψηφίους του γιατί θεώρησαν πως θα έφερνε στην Βουλή το ύφος της καλλιεργημένης αντιπαράθεσης που λείπει από τους κυνικούς επαγγελματίες. Είναι λοιπόν τουλάχιστον δυσάρεστο, και σίγουρα απογοητευτικό για όλους μας, να διαπιστώνεις ότι το αξίωμα του βουλευτή έχει τέτοια δύναμη ώστε να μπορεί να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις και να μεταλλάξει όποιον το αποκτά σε ενεργούμενο της κωμικοτραγικής πολιτικής σκηνής.

Εκτός πια κι αν όλοι έχουμε παραδοθεί στη γενική αρχή ότι η καλλιέργεια και η ευφυΐα δεν είναι τίποτε παραπάνω από την έξυπνη ατάκα και την αδίστακτη φωνή τού «δεν μασάω». Διότι η ευθύνη του συγγραφέα απέναντι στη δημόσια ζωή δεν περιορίζεται στην κατάθεση ωραίων λογοτεχνικών μεταφορών όπως η παρομοίωση της Αριστεράς με τον καλό νέγρο μπαρμπα-Θωμά που κατέθεσε ο Τατσόπουλος στην εν λόγω εκπομπή. Ή να αναπαράγει τον ακαλλιέργητο θυμό ή την αγανάκτηση που, δόξα τω Θεώ, είναι δημοκρατικά μοιρασμένα αγαθά. Αυτά μας τα είπαν κι άλλοι. Η ευθύνη είναι ηθική, ειδικά όταν μια ολόκληρη κοινωνία είναι έτοιμη να κηρύξει τον πόλεμο όλων εναντίον όλων.

- Το ίδιο θέμα προσεγγίζει και η Πόπη Διαμαντάκου στη στήλη της, στους ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ, ΣΕΛ. 7