Η πρόσφατη σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα έδειξε ότι η χώρα μας εξακολουθεί να κινείται σε λάθος δρόμο.
- Πρώτο, η Τουρκία αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά το χαϊδεμένο παιδί των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Επί προεδρίας Τραμπ ο ρόλος αυτός αναβαθμίζεται παραπέρα σε βάρος προφανώς της Ελλάδας. Η τυφλή πρόσδεση της κυβέρνησης στο άρμα των ΗΠΑ προκαλεί έναν παράλογο και επικίνδυνο εφησυχασμό. Επιπλέον, η Τουρκία αναπτύσσει αμυντικές συμφωνίες με την ΕΕ αλλά και με διάφορες χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και βέβαια η Βρετανία. Η Ελλάδα αφήνεται ολοένα και περισσότερο εκτεθειμένη από τους «συμμάχους».
- Δεύτερο, η συμμετοχή της Ελλάδας στα νέα, πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ προφανώς δεν σχετίζεται με τις αμυντικές της δαπάνες αλλά με την αναζωογόνηση της βιομηχανίας των ΗΠΑ, των ισχυρών βιομηχανικών κρατών της ΕΕ καθώς και με τις γεωπολιτικές τους επιδιώξεις. Ομως ο πόλεμος στο Ιράν απέδειξε ξανά ότι η αμυντική θωράκιση των ασθενέστερων κρατών πρέπει να βασίζεται στην υιοθέτηση μεθόδων ασύμμετρου λαϊκού πολέμου, στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία, σε ευκίνητα και φθηνότερα οπλικά συστήματα που βασίζονται στον βληματοκεντρικό τύπο πολέμου και όχι στις πανάκριβες εξοπλιστικές πλατφόρμες.
- Τρίτο, η κυβέρνηση εξακολουθεί να συμμετέχει με διάφορους τρόπους στον πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν. Παρά το γεγονός ότι η υπερδύναμη είναι ο μέχρι τώρα ηττημένος του πολέμου, η κυβέρνηση Τραμπ εξακολουθεί να εναλλάσσει τον πόλεμο με τη διπλωματία. Είναι εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση όπου από τη μια δεν έχει πετύχει τον στόχο της, την εγκαθίδρυση δηλαδή μιας φιλοαμερικανικής κυβέρνησης στο Ιράν και από την άλλη, δεν μπορεί να αποδεχθεί την αποτυχία της καθώς αυτό θα έχει μεγάλο πολιτικό κόστος τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στο κύρος τους σε διεθνές επίπεδο.
- Τέταρτο, η Ελλάδα εξακολουθεί, όπως είναι γνωστό, να συμμετέχει στην πολεμική προσπάθεια των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία. Η σύγκρουση αυτή μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξελιχθεί σε γενικευμένη αντιπαράθεση στο ευρωπαϊκό έδαφος με ολέθριες συνέπειες.
- Πέμπτο, η πρόσδεση της Ελλάδας στο Ισραήλ εκθέτει ηθικά τη χώρα μας με τη συνεργασία με ένα κράτος που διεξάγει μια βάρβαρη γενοκτονία. Επιπλέον, η συνεργασία αυτή μας εντάσσει στον περιφερειακό ανταγωνισμό Ισραήλ – Τουρκίας με κίνδυνο να καταστεί η Ελλάδα ο «χρήσιμος ηλίθιος» σε μια πιθανή σύγκρουση των δύο περιφερειακών δυνάμεων.
Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα συμφωνεί με παραλλαγές στις παραπάνω λαθεμένες επιλογές. Γι’ αυτό είναι δύσκολο να ανοίξει δημόσια συζήτηση περί μιας άλλης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Η ανάγκη, ωστόσο, για μια τέτοια συζήτηση και στροφή είναι μεγάλη. Οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι και τα οικονομικά βάρη που θα πέσουν στις πλάτες των εργαζομένων δυσβάσταχτα.
Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Πρόσφατο βιβλίο του: «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία», εκδ. Τόπος
