Οταν κάτι επαναλαμβάνεται, ασφαλώς και δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση. Σε αυτό το Μουντιάλ η Ισπανία κατάφερε κάτι μοναδικό: οι αντίπαλοί της «εξαφανίζονταν» από τον αγωνιστικό χώρο!
Πάει να πει πως αδυνατούσαν να αντιδράσουν, να «πουν» το παραμικρό ως απάντηση στην πίεση της Φούρια Ρόχα, να δείξουν πως ήθελαν να έχουν και αυτοί λόγο στο παιχνίδι.
Συνέβη με την Πορτογαλία, που όμως το πάλεψε έως το φινάλε. Ηττήθηκε στο ντέρμπι της Ιβηρικής και όλοι είπαν ότι «έως εκεί μπορούσε ο Ρονάλντο». Δεν ήταν ολότελα ακριβής η συγκεκριμένη προσέγγιση.
Φάνηκε και στα επόμενα ραντεβού. Το Βέλγιο είναι αλήθεια πως δυσκόλεψε περισσότερο από κάθε άλλη ομάδα την Ισπανία και αν δεν έβγαινε τραυματίας ο Κουρτουά, τότε μπορεί να φτάναμε και έως τα πέναλτι. Τα «αν» όμως δεν μετρούν στο ποδόσφαιρο. Η ουσία έχει σημασία.
Το στυλ της Γαλλίας με τους πολλούς επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές, εντελώς ακυρώθηκε στο ραντεβού με την αρμάδα του Ντε λα Φουέντε. Δεν είναι κακοί ως παίκτες οι Γάλλοι – αλίμονο.
Απλά, δεν διάβασαν σωστά ή δεν μπόρεσαν να σταθούν απέναντι σε ένα στυλ τόσο γνώριμο αλλά πάντα δύσκολο να το έχεις απέναντί σου. Οι Ισπανοί, μάστορες της πάσας, έχουν πολύ χρόνο την μπάλα στην κατοχή τους.
Ο αντίπαλος παλεύει να την πάρει. Κουράζεται. Εξαντλείται, εν τέλει. Και όσο δεν έχεις την μπάλα, τόσο δυσκολότερο είναι να βρεις ρυθμό και να μπεις στο ματς.
Κι αν με τη Γαλλία είχαμε αυτό το σκηνικό, κάτι ανάλογο συνέβη και στον τελικό της Κυριακής. Η Αργεντινή δεν φάνηκε καν στο χορτάρι. Η εικόνα της έμοιαζε με αυτή της… Παραγουάης απέναντι στους Πετεινούς.
Χωρίς, βέβαια, αντιαθλητικά μαρκαρίσματα. Και όταν έμεινε με 10 παίκτες η Αργεντινή, τότε οι πάσες που άλλαζαν οι Ισπανοί και πώς «έσφιγγαν τη θηλιά» στην άμυνα του Σκαλόνι, ήταν λες και παρακολουθούσαμε ματς πόλο!
Δίχως να υπάρχει… φουνταριστός, γιατί η Ισπανία στερείται του κλασικού φορ που θα πάρει την μπάλα και θα φτάσει στην ευκαιρία και το γκολ.
Γιατί τα βρήκαν τόσο σκούρα οι Γάλλοι και οι Αργεντινοί; Για έναν απλούστατο λόγο: όπως οι περισσότερες ομάδες και ειδικά οι Μπλε, θέλουν χώρο για να δράσουν.
Να ξεδιπλώσουν το όπλο της ταχύτητας. Με τον Ρόδρι μπροστά από τα κεντρικά μπακ, την μπάλα να μη χάνεται από τους Ισπανούς και τη βεντάλια να απλώνεται στο χορτάρι και να κλείνει άμεσα όταν κάποιος θελήσει να σκεφθεί τη λέξη «αντεπίθεση», πώς να υπάρξει χώρος;
Και πώς να προκύψει επικίνδυνη κατάσταση όταν τα τετραγωνικά μέτρα είναι… λιγότερα;
Ιδού, λοιπόν, η εξήγηση για τον θρίαμβο της εθνικής Ισπανίας. Ενα φαινομενικά απλοϊκό ποδόσφαιρο, που όμως δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση να το νικήσεις.
