Το Μουντιάλ πέρασε στην Ιστορία, αλλά δεν ξέρω αν θα μείνει στην Ιστορία.
Τι θα θυμόμαστε με λίγα λόγια; Οτι στον τελικό κέρδισε η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο που (παρεμπιπτόντως) έδειξε σε όλο το τουρνουά πως μπορεί να αμύνεσαι χωρίς να παίζεις άμυνα.
Οτι είδαμε τον «τελευταίο χορό» μιας φουρνιάς χαρισματικών ποδοσφαιριστών, όπως ο Ρονάλντο και ο Μέσι.
Οτι τη θέση τους πήραν ευδοκίμως η Μαντόνα και η Σακίρα, απλώς δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό ήταν το ζητούμενο.
Οτι το τουρνουά ήταν γενικά χαοτικό και πολλή αμερικανιά για όσους απλώς αγαπούν την μπάλα.
Τέλος. Δεν περιγράφω άλλο. Διότι δεν έχω και τίποτα άλλο να περιγράψω. Ραντεβού το 2030.
Τουλάχιστον θα μας μείνει λίγος χρόνος για τις εκλογές.
Το θυμίζω διότι δεν ξέρω αν έχουν όλοι προεξοφλήσει το αποτέλεσμα, αλλά πρώτη φορά πηγαίνουμε σε εκλογές κι ακούω πολλούς να συζητούν όχι ποιος θα κερδίσει αλλά τι θα γίνει μετά.
Παρόλο που υποψιάζομαι ότι κι αυτό το ξέρουν, αλλά κουβέντα να γίνεται.
Φυσικά υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να κάνει την έκπληξη ο ΣΥΡΙΖΑ και να καταλήξουμε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας Ρένας, Ζωής και Θεοδώρας Τζάκρη.
Δεν χρειάζεται να διευκρινίσω πως ένα τέτοιο σχήμα θα ήταν η κυβέρνηση των ονείρων μου, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ελάχιστοι ψηφοφόροι συμφωνούν μαζί μου.
Αυτό είναι το πρόβλημα με τους ψηφοφόρους. Οτι κάνουν αυτό που θέλουν ή αυτό που πιστεύουν ότι χρειάζεται ο τόπος κι όχι ό,τι τους ανεβοκατεβάζουν οι νταραβεριτζήδες.
Κάπως έτσι μάλιστα κλείνουμε πενήντα δύο χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας κι ανακαλύπτουμε ότι αυτό είναι η δημοκρατία.
Οπου όλοι έχουν την ευκαιρία τους. Και οι προηγούμενοι νικητές, και οι πρώην χαμένοι, και οι αναιτίως φιλόδοξοι, και οι αντιπαθητικοί φωνακλάδες. Αλλά κερδίζουν μόνο οι νικητές που βγαίνουν από την κάλπη. Τόσο απλό.
Οι υπόλοιποι μπορούν να διηγούνται τον πόνο τους και «διηγώντας τα να κλαις».
Αν μάλιστα οι περισσότεροι προεξοφλούν το αποτέλεσμα, δεν μένουν και πολλά να διηγηθούν. Δεν ξέρω αν θα μείνει στην Ιστορία το Μουντιάλ που τελείωσε, αλλά έχω κάτι αμφιβολίες και για το κόμμα Καρυστιανού ή το κόμμα Σαμαρά.
Διότι κι η πολιτική είναι σαν το ποδόσφαιρο. Ολοι μπαίνουν στο γήπεδο με ελπίδες και σχέδια, αλλά τελικά κερδίζουν οι καλύτεροι.
Μην έχετε λοιπόν αυταπάτες για ό,τι θα δούμε. Απλώς, όπως απέδειξε κι ο τελικός του Μουντιάλ, δεν αρκεί να είσαι ο καλύτερος στο γήπεδο.
Πρέπει να βάλεις και κανένα γκολ.
