Αντιπολίτευση

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση ανεβάζουν τους τόνους και υψώνουν τείχη προστασίας απέναντι σε νέα σχήματα

Δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Η φράση αυτή έχει γίνει πια από τα κοινότερα στερεότυπα στην πολιτική συζήτηση. Ολοι το λένε και η στήλη το έχει επισημάνει παλαιότερα και μάλιστα επανειλημμένως, είναι όμως λάθος. Είναι μια εσφαλμένη διαπίστωση, δεν ισχύει. Αντιθέτως, αν δώσουμε περισσότερη προσοχή στις αποχρώσεις και τις λεπτομέρειες, θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχει αντιπολίτευση. Δεν είναι […]

Η σημερινή αντιπολίτευση προσπαθεί με όλα τα προπαγανδιστικά μέσα που διαθέτει να πείσει τους Έλληνες ότι ζουν σε καθεστώς χωρίς διάκριση των εξουσιών· συχνά, η συνθήκη περιγράφεται ως «η χούντα του Μητσοτάκη». Αλλά, καθώς η αριστερά και η λαϊκή δεξιά δεν πιστεύουν στην ανεξαρτησία των εξουσιών και στην αυτόνομη λειτουργία των μη κυβερνητικών αρχών, το […]

Η πρώτη παρουσία του Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ ως αρχηγού της αντιπολίτευσης δεν τάραξε τις θάλασσες. Προσεκτικός και μετρημένος, κινήθηκε γενικά στο πλαίσιο του καλώς εννοούμενου πολιτικού ανταγωνισμού. Οι κορόνες, οι κοινοτοπίες, οι υποσχέσεις, ακόμη και οι αντιφάσεις του είναι άλλωστε μέσα στους θεμιτούς κανόνες του παιχνιδιού. Αντιπολίτευση είναι ο άνθρωπος. Οχι υπουργός του Μητσοτάκη. Παρ’ […]

Τώρα που βρήκανε ξυλόλιο και στο τελεφερίκ της Λισαβόνας να δείτε τι έχει να γίνει, ρε μαλακοφώσηδες. Κι όταν αποδειχτεί, σε λίγες μέρες, πως ο πορτογάλος μηχανοδηγός ήτανε πέμπτος μπατζανάκης του Μητσοτάκη, τότε θα ‘ρθει η αποθέωση. Η μεγάλη δικαίωση της τρενοβλάβειας. (Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, ρωτήστε, άμα θέλετε, και τον Φερνάντο Πεσόα). Αρα, κάθε πολιτικός, […]

Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες η ισορροπία του πολιτεύματος και η λειτουργία των θεσμικών αντισταθμισμάτων, που είναι αναγκαία σε κάθε κράτος δικαίου, συναρτώνται με τη δυνατότητα εναλλαγής στη διακυβέρνηση της χώρας διαφορετικών παρατάξεων, προερχόμενων από τις αντίπαλες ιδεολογικοπολιτικές οικογένειες. Η φθορά της κυβερνώσας παράταξης συνεπάγεται κατά κανόνα την ενίσχυση της αντιπολιτευόμενης, που προτείνει μια εναλλακτική προοπτική για […]

«Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι» λέει ο μεγάλος ποιητής μας. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Οι σταγόνες της βροχής αργούν και το καλοκαίρι δεν πεθαίνει ποτέ. Ασε που έχουμε και λειψυδρία. Λίγα λόγια λοιπόν για το πολιτικό παζλ και τα κομμάτια του. Πρώτον, το κυβερνητικό οικοδόμημα έχει αποδυναμωθεί από τη φθορά του […]

Κάτι ακόμη: αν όλοι ήταν πετυχημένοι σήμερα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ο Τσίπρας δεν θα είχε χώρο

H φθορά της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού προσωπικά είναι δεδομένη, αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις και οφείλεται σε πολλούς, και πολυσυζητημένους, λόγους. Εξίσου δεδομένη είναι η αδυναμία της αντιπολίτευσης να εκμεταλλευθεί αυτή τη φθορά: λείπει ένας πειστικός πολιτικός λόγος, λείπει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Το επιχείρημα «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν» απλώς στρώνει τον δρόμο για την επιστροφή σε ένα παρελθόν που κανείς δεν θέλει να αναβιώσει

Το ένα κόμμα της αντιπολίτευσης κατακεραύνωσε τον Πρωθυπουργό γιατί «αρνείται πεισματικά» να προβεί στη νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία και «να ακούσει τους ειδικούς οργανώνοντας ένα ουσιώδες πλαίσιο προστασίας και υποστήριξης των γυναικών». Το άλλο κάλεσε την κυβέρνηση να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες της γιατί έχασε «δύο χρυσές ευκαιρίες να καλύψει τα κενά του συστήματος […]

Είναι κατάντημα για την αντιπολίτευση, δεν χωράει κουβέντα. Το λέω γιατί, κανονικά, ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να ανήκει στο ηρωικό παρελθόν της Αριστεράς. Εντούτοις, η επιστροφή του ως επικεφαλής ενός νέου σχήματος – για να δανειστώ από τη γλώσσα του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ – παρουσιάζεται παραδόξως ως το μέλλον της Αριστεράς. Η αντιπολίτευση, με άλλα […]

Η εικόνα ήταν ενδεικτική: επτά βουλευτές της γαλάζιας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας είχαν μείνει στην αίθουσα της Ολομέλειας και παρακολουθούσαν σύσσωμη την αντιπολίτευση να αποχωρεί από τα δικά της έδρανα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη θεσμική ακροβασία που επιχειρήθηκε με τη μαζική αποστολή επιστολικών ψήφων από τη ΝΔ στην ψηφοφορία επί των προτάσεων σύστασης προανακριτικής επιτροπής για […]

Τοξικότητα Ποιος φταίει για την τοξικότητα; Η κυβερνητική πλευρά δείχνει με το δάχτυλο προς εκείνη της αντιπολίτευσης. Οταν ακόμη και τα σοβαρά κόμματά της κοπιάρουν το κωνσταντοπουλικό και το βελοπουλικό στυλ πολιτικής αντιπαράθεσης – όταν δηλαδή παρομοιάζουν τον αντίπαλό τους με Μαφία –, λέει, ρίχνουν το επίπεδο και στέλνουν ψηφοφόρους στην γκρίζα ζώνη των αναποφάσιστων. […]

Σκοπός της ίδρυσης και λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων είναι η άσκηση εξουσίας ή η επιρροή της. Με άλλα λόγια, η διακυβέρνηση μίας χώρας ή έστω η επίδραση της διακυβέρνησης αυτής. Κοιτώντας τα δεδομένα του ελληνικού πολιτικού συστήματος σήμερα, διαπιστώνεται η ύπαρξη ενός μόνου κυβερνητικού κόμματος και η απουσία εναλλακτικής λύσης. Αυτό προκύπτει από τις πρόσφατες […]