Non paper

Θυμάμαι, τις ημέρες που θα ψηφιζόταν το νομοσχέδιο για την ισότητα στον γάμο, ένας φίλος, ταγμένος στο ΚΚΕ το «ορθόδοξο», το δογματικό, το αμετακίνητο (που, να θυμίσω ότι δεν υπερψήφισε το νομοσχέδιο) μου έλεγε, για να εκφράσει τη διαφωνία του, ότι δεν πρέπει να μπερδεύουμε την επιθυμία με το δικαίωμα. Ο φίλος, στην προκειμένη περίπτωση, […]

Πρώτα απ’ όλα, ας προσπαθήσουμε να ορίσουμε τι είναι το φαινόμενο, αν και πρόκειται για κάπως ρευστή έννοια. Πάντως οπωσδήποτε, είναι κάτι που ξεφεύγει από τα μέτρα του κανονικού, κάτι το ασυνήθιστο, το εκπληκτικό. Και στην ελληνική μουσική σκηνή, το πιο φαινόμενο από τα φαινόμενα του τελευταίου καιρού είναι το «φαινόμενο ΛΕΞ». Ο σαραντάχρονος μουσικός […]

Υπάρχει μια περιρρέουσα άποψη για εμάς τους δημοσιογράφους (πέραν αυτής που μας φορτώνει τα γνωστά «κοσμητικά» επίθετα) ότι γνωρίζουμε τα πάντα. Μιλάω για εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, κάτι ανάμεσα σε «Φωτεινό παντογνώστη» (επιτραπέζιο που «τα ‘σπαγε» τη δεκαετία του 1970) και Σούπερ Αγόρι στο τηλεοπτικό Chase. Μου έχει τύχει, σε πτήση για την Αυστραλία, ο κύριος που […]

Τις τελευταίες ημέρες, όλοι στην παρέα μιλάνε για τον Πάπα. Πόσο καλός ήταν ο Φραγκίσκος, ποιων τα πόδια έπλυνε, ποιων τα πόδια φίλησε, γιατί όμως στην τάδε περίπτωση έκανε τα στραβά μάτια, ποιους κάλυψε, ποιους αποκάλυψε, ποιος θα τον διαδεχθεί, ποιος πρέπει να τον διαδεχθεί, πώς θα επηρεάσει αυτό το διεθνές πολιτικό τοπίο, τι θα […]

Αναφορά πρώτη. Πολιτικοφιλοσοφική κουβέντα μεταξύ φίλων (με mood βαρυστομαχιάς από φρικασέ στο οποίο αξιοποιήθηκαν τα υπολείμματα από το αρνί του Πάσχα). Τι είναι «αριστερό» και «δεξιό» στην Ελλάδα; Τι είναι ή τι θεωρείται; Το «αριστερό» ταυτίζεται οπωσδήποτε με το προοδευτικό και το «δεξιό» με το συντηρητικό. Και τι, ακριβώς, εννοούμε ως προοδευτικό και συντηρητικό. Εχει […]

Είναι το Ντουμπάι η νέα Μύκονος; Για να απαντήσει κάποιος θα πρέπει πρώτα να προσδιορίσει τι υπήρξε και, κυρίως, τι συμβολοποίησε η Μύκονος για πολλά χρόνια. Ενας τόπος, στον αντίποδα της «Ιθάκης» του Καβάφη, όπου σημασία δεν έχει το ταξίδι αλλά μόνο ο προορισμός. Και ο προορισμός, στην προκειμένη περίπτωση, ήταν μια Ντίσνεϊλαντ για ενηλίκους […]

Αντε, τον αναστήσαμε και φέτος. Αντάμα ορθόδοξοι και καθολικοί και… διαμαρτυρόμενοι. Κυρίως διαμαρτυρόμενοι. Αυτός ο αέρας διαμαρτυρίας και καταγγελτικότητας που σαρώνει, τελευταία, την πολιτική ζωή πήρε αμπάριζα και το Πάσχα. Οχι ότι δεν φυσούσε και παλαιότερα, αλλά φέτος μας πήρε και μας σήκωσε. Πολύ θυμός, βρε παιδί μου, μεγάλη αντάρα, σαν να συστάθηκε ένα κοινό […]

Ανήκω σε μια γενιά που, ειδικά στην εφηβεία και την πρώτη νιότη μου, οι ΗΠΑ (που θα τις λέμε Αμερική για να συνεννοούμαστε) ήταν αναφορά διχασμού. Για να το περιγράψω πιο παραστατικά, από τη μια ξεφαντώναμε τραγουδώντας με τη Μαρινέλλα «Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα κι εσύ περνάς στους δρόμους με το μπουφάν στους […]

Για να χρησιμοποιήσω την τηλεοπτική ειδησεογραφική γλώσσα, είμαστε στην τελική ευθεία για το Πάσχα. Με ρεπορτάζ για τις τιμές των αβγών, των αρνιών και των συκωταριών, τόσο πήγε η σοκολάτα, άλλο τόσο το τσουρέκι, λαμπάδες με σούπερ ήρωες ή σε σχήμα πιτόγυρου, τόσοι θα φύγουν από τα λιμάνια, τόσοι πέρασαν από τα διόδια, «με αεροπλάνα […]

Εγραφα το περασμένο Σάββατο στα «ΝΕΑ» για το αρχείο του Ιάσονα Τρανταφυλλίδη που, λίγους μήνες μετά τον θάνατό του, βρέθηκε να πουλιέται φύλλο και φτερό στο Μοναστηράκι. Μια θλιβερή κατάληξη ενός «θησαυρού» ο οποίος μαζεύτηκε κομμάτι κομμάτι από έναν άνθρωπο που η αφοσίωσή του στον ελληνικό κινηματογράφο είχε, θα έλεγα, τα χαρακτηριστικά της θρησκευτικής πίστης, […]

Εμείς οι δημοσιογράφοι πάντα ήμασταν στο στόχαστρο. Για τον απλό, απλούστατο λόγο ότι κάνουμε ένα επάγγελμα που οι περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν καλύτερα από εμάς. Πώς γράφουν οι ίδιοι καθημερινά στα σόσιαλ; Ε, πιστεύουν ότι είναι ακριβώς το ίδιο να γράφεις κάθε μέρα στην εφημερίδα, να έχεις την αρχισυνταξία ή να συμμετέχεις […]

Οι άνθρωποι, στις μεγάλες κρίσεις της ζωής τους, στους μεγάλους πόνους αλλά και στις μεγάλες χαρές τους, στις κατακρημνίσεις και στις εκτοξεύσεις τους, βγάζουν προς τα έξω βασικά χαρακτηριστικά και ένστικτα που, σε κανονικές συνθήκες, μπορούν να κρύβουν ή, τέλος πάντων, βρίσκονται σε καταστολή. Ετσι με έχει μάθει η εμπειρία των χρόνων μου. Οι εριστικοί […]

Ιαπωνία, 15ος αιώνας. Στην πύλη της πόλης Ρασομόν βρίσκουν καταφύγιο από τη βροχή ένας ιερέας και ένας ξυλοκόπος. Σε έναν τρίτο άνδρα που προστίθεται στην «παρέα» διηγούνται μια τρομερή ιστορία στην οποία υπήρξαν μάρτυρες. Για έναν σαμουράι που βρέθηκε στο δάσος με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην καρδιά, για έναν ληστή που μαγεύτηκε από την ομορφιά […]

Είναι τιμή για τη χώρα να διαπρέπουν Ελληνες στο εξωτερικό. Και είναι κάτι στο οποίο, σε σχέση με τον πληθυσμό μας, έχουμε πολύ καλές επιδόσεις. Η υπέρτατη ντίβα Μαρία Κάλλας, δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας, ο Σεφέρης και ο Ελύτης, μια όχι μόνο ηθοποιός αλλά προσωπικότητα διεθνούς επιπέδου, η Μελίνα, μια τραγουδίστρια με πωλήσεις δεκάδες εκατομμύρια δίσκους […]

Στην αρχή ψιλοαδιαφόρησα. Δεν έχω παιδιά και η βία των εφήβων είναι μεν για εμένα ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό θέμα, αλλά οι προσλαμβάνουσες που έχω είναι μέσω της ειδησεογραφίας. Οπότε μια τηλεοπτική σειρά με αυτό το θέμα δεν ήταν στις προτεραιότητές μου. Οταν όμως άρχισε να φουντώνει η συζήτηση για το «Adolescence» αποφάσισα να το […]

Στα σημερινά πιτσιρίκια, τα φλιπεράκια της δικής μας εποχής θα φαίνονται σαν αρχαιολογικά μνημεία. Πολύ περισσότερο τα «ανθυποφλιπεράκια», που είχαν μεν τον ίδιο όγκο αλλά πιο απλοϊκά παιχνίδια, και βρίσκονταν ακόμη και σε πλατείες της περιφέρειας, δίπλα στα ηλεκτρικά «αλογάκια». Θυμάμαι λοιπόν ένα τέτοιο «ανθυποφλιπεράκι» στην πλατεία της Ερμούπολης πριν από πάρα πολλά χρόνια. Το […]

Είναι η εποχή της Αθήνας. Μια πόλη φτιαγμένη, λες, από ανοιξιάτικα υλικά. Που όσο κι αν έχουμε προπονηθεί στο να «αγαπάμε να τη μισούμε», αυτή την περίοδο του χρόνου μοιάζει να κερδίζει το παιχνίδι της σαγήνης. Οχι που τη νοιάζει δηλαδή. Τόσα χρόνια έχει βαρεθεί την γκρίνια μας. Αλλά επιμένει, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, σαν […]