Αντονι Χόροβιτς στα «ΝΕΑ»: «Οι ελληνικοί μύθοι είναι οι σπουδαιότερες ιστορίες που ειπώθηκαν ποτέ»
Ο βρετανός συγγραφέας υπογράφει το σενάριο της σειράς «Magpie Murders season 3: Marble Hall Murders», μεταφέροντας το δικό του βιβλίο και τοποθετώντας την αστυνομική δράση στην Κέρκυρα

Ένα καλό αστυνομικό μυστήριο έχει τους δικούς του απαράβατους κανόνες: έναν φόνο, μια χούφτα υπόπτους, κίνητρα που δεν είναι ποτέ τόσο προφανή όσο μοιάζουν κι έναν εμπνευστή της ιστορίας που γνωρίζει την αλήθεια αλλά απολαμβάνει να την κρατά για τον εαυτό του.
Ο Άντονι Χόροβιτς, ωστόσο, έχει τον τρόπο να κάνει κάτι ακόμα πιο συναρπαστικό, μετατρέποντας την ίδια τη λογοτεχνία σε σκηνή εγκλήματος.
Ο Βρετανός συγγραφέας, μετά τα βιβλία «Magpie Murders» και «Moonflower Murders» που μεταφέρθηκαν στη μικρή οθόνη από τη Sony, επιστρέφει με το νέο του έργο «Marble Hall Murders» που βρήκε τον δρόμο του για την τηλεόραση και τον ίδιο να υπογράφει το σενάριο.
Το «Magpie Murders season 3: Marble Hall Murders», όπως ονομάζεται η αστυνομική σειρά μυστηρίου, η οποία στη χώρα μας προβάλλεται μέσα από τα κανάλια της Nova TV, αποτελεί το τρίτο κεφάλαιο της ιστορίας της Σούζαν Ράιλαντ, πρώην εκδότριας κι ερασιτέχνη ντετέκτιβ.
Όταν πείθεται να επιμεληθεί ένα ακόμα μυθιστόρημα για τον διάσημο ντετέκτιβ Ατικους Ποντ, σύντομα συνειδητοποιεί πως μπλέκει ξανά σε μια επικίνδυνη υπόθεση μυστηρίου.
Αυτή τη φορά, η δράση στα έξι επεισόδια με πρωταγωνιστές τους Τιμ Μακμούλαν και Λέσλι Μάνβιλ, μεταφέρεται από τον κόσμο των εκδόσεων σ’ ένα φαινομενικά ειδυλλιακό σκηνικό στην Κέρκυρα του 1955, όπου τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται κι η μυθοπλασία εξακολουθεί ν’ αποτελεί την πιο επικίνδυνη κρυψώνα της αλήθειας.
Για όλα αυτά, ο Άντονι Χόροβιτς μίλησε στα «Πρόσωπα».
Τι συμβαίνει με εσάς και την Ελλάδα; Έχετε κάποια ιδιαίτερη σχέση με τη χώρα μας;
Έρχομαι στην Ελλάδα από τότε που ήμουν πολύ μικρό παιδί. Οι γονείς μου με έπαιρναν σε κρουαζιέρες στα νησιά κι έτσι έμαθα πολλά για την ελληνική μυθολογία. Οι ελληνικοί μύθοι έχουν επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το έργο μου. Λάτρευα όλες τις ιστορίες του Οδυσσέα, του Ηρακλή και των 12 θεών του Ολύμπου.
Όλα αυτά αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για μένα. Οι μύθοι εξακολουθούν να είναι οι σπουδαιότερες ιστορίες που ειπώθηκαν ποτέ.
Κάθε φορά που κοιτάζω αυτή την εκπληκτική θέα που απλώνεται μπροστά μου, το Αιγαίον Πέλαγος, μπορώ σχεδόν να φανταστώ τον Απόλλωνα να οδηγεί το πρωί το χρυσό του άρμα για να ανεβάσει τον ήλιο στον ουρανό.
Καταλαβαίνω πώς αυτοί οι μύθοι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου στον οποίο βρίσκομαι. Εδώ έκανα πρόταση γάμου στη σύζυγό μου, στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Πριν από περίπου 12 χρόνια αγοράσαμε ένα σπίτι στην Ελλάδα και πλέον έχω την ελληνική υπηκοότητα. Αυτός είναι και ο λόγος που προσπάθησα να μάθω τη γλώσσα.
Η Κέρκυρα γίνεται το σκηνικό της τελευταίας υπόθεσης του Ατικους. Τι σας προσείλκυσε στο νησί και τι πιστεύετε ότι προσφέρει το μεσογειακό τοπίο σε μια κλασική αγγλικού τύπου αστυνομική ιστορία μυστηρίου;
Αυτό που ήθελα για την τρίτη σεζόν, προκειμένου να τη διαφοροποιήσω από τις δύο προηγούμενες, ήταν να δημιουργήσω εκείνη την υπέροχη αισθητική της δεκαετίας του ’50, την οποία μπορείς να συναντήσεις στα υπέροχα κτίρια της Κέρκυρας. Υπάρχουν τόσα πολλά κτίρια που χρονολογούνται από παλαιότερες εποχές. Η παλιά πόλη της Κέρκυρας είναι πανέμορφη, διαθέτει ένα υπέροχο λιμάνι και μας προσφέρει όλα όσα χρειαζόμασταν. Παρεμπιπτόντως, η ιστορία του βιβλίου διαδραματίζεται στη Γαλλία.
Ωστόσο, όταν το συζητούσα με τη σύζυγό μου, την Τζιλ Γκριν, η οποία είναι παραγωγός, σκεφτήκαμε ότι, μετά την Κρήτη, θα ήταν υπέροχο να επιλέξουμε ένα ακόμη ελληνικό νησί. Η Κέρκυρα προσέφερε πάρα πολλές δυνατότητες, μεταξύ των οποίων κι ένα από τα ομορφότερα σπίτια, ηλικίας 200 ετών, που διαθέτει ακόμη και δική του εκκλησία.
Με το «Marble Hall Murders» φέρνετε για τρίτη φορά πίσω τη Σούζαν και τον Ατικους. Είχατε εξαρχής στο μυαλό σας ότι η ιστορία θα εξελισσόταν σε τριλογία ή ήταν οι ίδιοι οι χαρακτήρες που σας ώθησαν να συνεχίσετε;
Όχι, στην πραγματικότητα ήταν η Λέσλι Μάνβιλ. Οταν ολοκληρώσαμε το «Moonflower Murders» κι ενώ πίναμε ένα ποτό σε μια ταβέρνα εδώ στην Κρήτη, μου είπε: «Ξέρεις, ήταν πραγματικά τόσο διασκεδαστικό. Πέρασα υπέροχα δουλεύοντας σε αυτό.
Γιατί δεν κάνουμε ακόμη ένα;». Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι θα υπήρχαν τρεις ιστορίες. Αρχικά, μάλιστα, πίστευα ότι θα ήταν μόνο μία. Αυτά τα βιβλία είναι πολύ περίπλοκα στη συγγραφή τους και μου παίρνουν πάρα πολύ χρόνο.
Οταν, όμως, μια ηθοποιός όπως η Λέσλι Μάνβιλ σου λέει ότι θέλει να κάνει ακόμη ένα, όλοι απαντούν «ναι»! Το BBC και κάθε τηλεοπτική εταιρεία στον κόσμο θέλουν να υπάρξει συνέχεια. Οπότε, τι άλλο μπορούσα να κάνω πέρα από το να συμφωνήσω; Ξεκίνησα αμέσως να γράφω το τρίτο βιβλίο, το οποίο πιστεύω ότι πιθανότατα θα είναι και το τελευταίο.
Νομίζω ότι πλέον έχουμε μια τριλογία, αν κι έχω ακόμη μία ιστορία στο μυαλό μου. Επομένως, ποτέ δεν ξέρεις!
Ο Ατικους, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, μοιάζει μ’ έναν τρυφερό φόρο τιμής στους μεγάλους ντετέκτιβ της Χρυσής Εποχής της αστυνομικής λογοτεχνίας. Τον βλέπετε κι εσείς έτσι;
Ναι, ως έναν βαθμό, φυσικά. Έχει αρκετά στοιχεία του Πουαρό και ίσως λίγα από τον Σέρλοκ Χολμς, καθώς και χαρακτηριστικά άλλων ντετέκτιβ που έχω θαυμάσει. Όταν τον δημιούργησα, ήθελα να είναι Ελληνας. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, πιθανότατα λόγω της ιδιαίτερης σχέσης και αγάπης που έχω γι’ αυτή τη χώρα.
Σκέφτηκα να είναι Έλληνα Εβραίος, γιατί αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το γεγονός ότι έχει έρθει αντιμέτωπος με το πραγματικό κακό, όχι το κακό μιας αστυνομικής ιστορίας, αλλά το κακό του πολέμου. Θεώρησα ότι αυτό θα έδινε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον χαρακτήρα του. Ταυτόχρονα, πρέπει να συμφωνήσω μαζί σας ότι είναι βαθιά επηρεασμένος από αυτό που αποκαλούμε αστυνομική λογοτεχνία της Χρυσής Εποχής.
Ήθελα να δημιουργήσω έναν χαρακτήρα χωρίς υπολογιστές, επιστήμη, ιατροδικαστικές εξετάσεις, κινητά τηλέφωνα κι άμεσες απαντήσεις.
Έναν άνθρωπο που πρέπει να σκεφτεί για να λύσει μια υπόθεση. Ήθελα επίσης να είναι ένας outsider, ένας άνθρωπος που βρίσκεται έξω από την ιστορία, κάποιος μοναχικός. Στην τρίτη ιστορία, το «Marble Hall Murders», δεν έχει καν βοηθό αυτή τη φορά.
Είναι πραγματικά μόνος του. Έχει, βέβαια, τον Ζούμπιν Βάρλα που υποδύεται τον Αχιλλέα, τον Έλληνα αστυνομικό. Έτσι, υπάρχει κάποιος που μπορεί να τον βοηθήσει. Αλλά στην αρχή οι δυο τους δεν είναι φίλοι.
Έπειτα από τόσο χρόνο που αφιερώνετε στη δημιουργία φόνων, στοιχείων και υπόπτων, πιάνετε ποτέ τον εαυτό σας να παρατηρεί καθημερινές καταστάσεις και να σκέφτεται ως ντετέκτιβ;
Πιστεύω πράγματι ότι η πιθανότητα ενός φόνου βρίσκεται παντού. Μου αρέσει να λέω ότι κάθε ιστορία που έχει γραφτεί ποτέ θα μπορούσε, αν την κοιτάξεις από διαφορετική οπτική γωνία, να μετατραπεί σε αστυνομική ιστορία μυστηρίου.
Θα σας δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Το «Moonflower Murders», το προηγούμενο βιβλίο της σειράς, βασίστηκε σε μια όπερα του Μότσαρτ, τους «Γάμους του Φίγκαρο». Κι όμως, οι «Γάμοι του Φίγκαρο» μετατράπηκαν σε μια ιστορία δολοφονίας. Πάντα πίστευα ότι οποιαδήποτε ιστορία κι αν μου αναφέρετε, αν εξετάσετε τα κίνητρα των χαρακτήρων, μπορείτε να ανακαλύψετε ότι κάποιος μισεί κάποιον άλλον, έχει ένα μυστικό, κρύβει κάτι ή συμβαίνει οτιδήποτε άλλο. Είναι πολύ εύκολο να μετατρέψεις αυτές τις ιστορίες σε ιστορίες φόνου. Όταν περπατάω στον δρόμο και ακούω συζητήσεις, πιάνω συχνά τον εαυτό μου να σκέφτεται: «Τι θα μπορούσε να κάνει αυτόν τον άνθρωπο να θέλει να σκοτώσει εκείνον;». Γιατί από εκεί ξεκινά για μένα κάθε ιστορία. Αυτή η πιθανότητα βρίσκεται παντού γύρω μας.
«Το θέμα δεν είναι η βία, αλλά η αλήθεια»
Η εξιχνίαση ενός μυστηρίου αποτελεί πάντα μια μορφή δικαιοσύνης ή η αποκάλυψη της αλήθειας μπορεί μερικές φορές να προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά από το να αφήσουμε το παρελθόν πίσω μας;
Είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Πιστεύω ότι η αλήθεια μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σ’ έναν φόνο. Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν κάποιος ανακαλύψει κάτι για έναν άλλον άνθρωπο που μέχρι τότε αγνοούσε κι αυτό τον αναστατώσει βαθιά, τότε μπορεί να έχουμε την αρχή μιας ιστορίας δολοφονίας. Για μένα, όμως, η μεγάλη δύναμη μιας αστυνομικής ιστορίας κι ο λόγος που οι ιστορίες μυστηρίου με φόνους είναι τόσο δημοφιλείς δεν έχουν καμία σχέση με τον ίδιο τον φόνο. Δεν έχουν να κάνουν με τη βία αλλά με την αλήθεια. Το να παρακολουθείς μια τηλεοπτική σειρά όπως το «Marble Hall Murders» είναι ένα ταξίδι προς την πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας. Σήμερα, η αλήθεια είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί. Έχουμε ψευδείς ειδήσεις, 24ωρη ενημέρωση, θεωρίες συνωμοσίας, αλλά και την προσωπική αλήθεια του καθενός. Τι είναι, λοιπόν, αληθινό πλέον στον 21ο αιώνα; Υπάρχει ένα πράγμα που είναι αληθινό: η ταυτότητα του ανθρώπου που δολοφόνησε τη λαίδη Μάργκαρετ Τσάλφοντ, καθώς και εκείνη του ανθρώπου που σκότωσε τη Μίριαμ.
Η σειρά παίζει με τις προσδοκίες μας από την κλασική αστυνομική ιστορία. Σας ενδιαφέρει να αμφισβητείτε τις αντιλήψεις του κοινού σχετικά με το τι συνιστά μια σωστή αστυνομική ιστορία μυστηρίου;
Με ενδιαφέρει απόλυτα να αμφισβητώ τις δικές μου παραδοχές. Προσπαθώ διαρκώς να κάνω κάτι καινούργιο, κάτι που δεν έχει γίνει ξανά. Η αφηγηματική φόρμα των «Magpie Murders», «Moonflower Murders» και «Marble Hall Murders» βασίζεται στην ιδέα ότι ένας φόνος κρύβεται μέσα σε ένα βιβλίο. Το βιβλίο αποτελεί μέρος της ιστορίας και στη συνέχεια οδηγεί σε έναν ακόμη φόνο στην πραγματική ζωή. Πρόκειται για κάτι πολύ καινούργιο, αυτό που αποκαλούμε μεταμυθοπλασία. Αυτός είναι ολόκληρος ο χώρος που εξερευνώ αυτή την περίοδο μέσα από τη δουλειά μου. Λατρεύω την ιδέα να παίρνω την κλασική φόρμα της αστυνομικής ιστορίας όπου αναζητούμε τον ένοχο και να την ανατρέπω, αλλάζοντας εντελώς τις προσδοκίες του κοινού. Για παράδειγμα, η σχέση ανάμεσα στη Σούζαν, που ζει στον 21ο αιώνα και τον Ατικους, που ζει στο 1955 κι είναι ούτως ή άλλως ένας φανταστικός χαρακτήρας, ένα δημιούργημα της μυθοπλασίας. Κι όμως, οι δυο τους είναι φίλοι. Επικοινωνούν, έχουν μια σχέση. Για μένα, αυτό είναι κάτι καινούργιο και συναρπαστικό. Δεν μπορώ να γράφω ιστορίες που είναι προβλέψιμες. Προσπαθώ διαρκώς να δημιουργώ κάτι διαφορετικό και πρωτότυπο.












