Ασύνειδη συνεργασία

Οσο μεγάλη και αν είναι σε έκταση μια επιφυλλίδα, πάντα απομένουν κάποιες σκέψεις που δεν καταχωρίστηκαν στο τελικό κείμενο, όπως έγινε ακριβώς με την επιφυλλίδα της περασμένης Τετάρτης με τον τίτλο «προσβλητική προστασία».

Η ανακοίνωση στην είσοδο μιας πολυκατοικίας σε μεγαλοαστικό προάστιο της πρωτεύουσας, όσον αφορά τα μέτρα που θα πρέπει να πάρουν οι ένοικοί της για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους και τις ζωές τους, μπορεί να σχολιάστηκε με έναν δριμύ τρόπο σε σχέση με τη σειρά των συγκεκριμένων λέξεων (πρώτα η λέξη «περιουσίες» και στη συνέχεια η λέξη «ζωές»), άφησε όμως ανέπαφη μια εξίσου σημαντική παράμετρο.

Πως από τη στιγμή που αναγνωρίζεται ως προτεραιότητα η λέξη «περιουσία», σημαίνει πως για να διασφαλισθεί και να προστατευτεί το μέγεθός της, όποιο κι αν είναι αυτό, όπως ενδέχεται να το διαθέτει ο καθένας, κανένα μέτρο δεν μπορεί να θεωρηθεί καταδικαστέο ή απαγορευμένο, αφού εφαρμόζεται για κάτι που απαξάπαντες έχουν συμφωνήσει ως προς την αναντικατάστατη θέση του στις ζωές τους.

Ενώ η ανθρώπινη ζωή με το να τοποθετείται δεύτερη στην κλίμακα των αξιών που οφείλουμε να προστατεύσουμε, παρέχει την ευχέρεια σε σχέση με ό,τι την απειλεί ή και την καταστρέφει να μπορεί να νομιμοποιηθεί και όσο απάνθρωπο, σκληρό και επώδυνο και αν είναι, να παρουσιάζεται ως κάτι αναπόφευκτο. Πολύ περισσότερο όταν έχει πίσω του και ένα αντίστοιχο παρελθόν αιώνων.

Κοιτάζοντας κανείς σήμερα παντού γύρω του, διαπιστώνει αλήθεια κάτι λιγότερο από αυτή την αδιανόητη επικράτηση ενός σχήματος όπως το συγκροτούν οι έννοιες «περιουσία» και «ζωή»; Με την πρώτη να έχει πάρει τα χαρακτηριστικά μιας αυταπόδεικτης αυταξίας, ώστε απειλούμενη να μπορεί να δικαιολογήσει συγκρούσεις, πολέμους, εκατόμβες νεκρών, και με τη δεύτερη τα χαρακτηριστικά μιας τόσο ευτελισμένης απαξίας, ώστε αφανιζόμενη να μην προκαλεί κανενός είδους ηθικής τάξεως προβληματισμό, ή μιας οργάνωσης, σε πολιτικοκοινωνικό εννοείται επίπεδο, προκειμένου να περιορισθεί στο παρόν και, ει δυνατόν, να πάψει να υφίσταται στο μέλλον.

Θα λογαριαζόταν ευχής έργον αν ό,τι τρομακτικό και αφανιστικό συμβαίνει σήμερα στον κόσμο θα μπορούσε να χρεωθεί σε μια απόφαση που, κεκλεισμένων των θυρών, έχει παρθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κρεμλίνο, την Κίνα ή την Κορέα, από τους επικεφαλής δηλαδή των πολιτικών και στρατιωτικών τους συστημάτων.

Οχι πως θα απαλλάσσονταν από τις ευθύνες τους ή ότι αδικαιολόγητα θα τους απευθύνονταν οι βρισιές και οι κατάρες μιας ανθρωπότητας που ταλανίζεται στο σύνολό της σχεδόν, τόσο με όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή όσο και με τον φόβο ενός μέλλοντος με ενδεχόμενη ακόμη και την προοπτική της εξαφάνισής της.

Θα ήταν, όμως, αδύνατον να έχει δημιουργηθεί μια αντίστοιχη πραγματικότητα που, όπως φαίνεται παραμένει σχεδόν μη διαχειρίσιμη από τους καθ’ ύλην αρμόδιους να τη διευθετήσουν, αν οι ίδιοι οι λαοί δεν προσφέρονταν με τα εκφραζόμενα με ποικίλους τρόπους συμφέροντά τους ως προϋπόθεση για την εξαγωγή κάποιων κρίσιμων συμπερασμάτων.

Συμπεράσματα που παραμένουν τελικά ο αποφασιστικότερος δείκτης προκειμένου οι πολιτικοί ιθύνοντες, οπουδήποτε γης, αν και φαίνεται να αποφασίζουν αυτονόμως για το τι μέλλει γενέσθαι, τελικά οι αποφάσεις τους είναι αποτέλεσμα μιας αγαστής συνεργασίας με όσους υφίστανται τις δραματικότερες συνέπειές τους.

Αν η ανακοίνωση στην είσοδο της πολυκατοικίας στο μεγαλοαστικό προάστιο της πρωτεύουσας (όσο και αν οι ένοικοί της θα τη θεωρούν ως μια προσωπική τους πρωτοβουλία) δεν ήταν στα χέρια της παγκόσμιας πολιτικής εξουσίας ως ένα αδιάσειστο και αδιάψευστο στοιχείο μιας στατιστικής που έχει επιχειρηθεί επίσης παγκοσμίως όσον αφορά το τι φρονούν οι επί μέρους άνθρωποι για το ποιες είναι οι αξίες τους και πώς ιεραρχούνται, ακόμα και οι ιταμότερες αντίστοιχες εξουσίες θα ήταν προσεκτικότερες ως προς το μέγεθος της καταστροφής που θα τους επιτρεπόταν να προκαλέσουν.