Απορίες

^«Από πού προκύπτει ευθύνη της κυβέρνησης για το emailgate;» αναρωτήθηκε χθες η Αλεξάνδρα Σδούκου. Ελα ντε. Από πού να προκύπτει; Απλώς έτυχε μια ευρωβουλευτής, ένα κυβερνητικό στέλεχος και δύο κομματικά στελέχη της ΝΔ να βρεθούν καταδικασμένα από τη Δικαιοσύνη. Προφανώς, λειτούργησαν, ως αυτόνομοι ιδιώτες που ένα πρωί ξύπνησαν με την ακατανίκητη, προσωπική επιθυμία να διακινήσουν προσωπικά δεδομένα ψηφοφόρων.

Η κ. Σδούκου, βέβαια, τουλάχιστον μοιάζει να κατάλαβε ότι η καταδίκη δεν αφορούσε απλώς «ένα μέιλ». Αντίθετα με τον Παύλο Μαρινάκη, ο οποίος – έχων και τη νομική ιδιότητα, όπως μας θυμίζει συχνά – δήλωσε ότι για «ένα μέιλ» η Δικαιοσύνη αντιμετώπισε τους συντρόφους του, «σαν εμπόρους ναρκωτικών». Εδώ που τα λέμε, η «νομική ιδιότητα» του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την ιδιότητα του νομικού· αλλά ας μην είμαστε μικρόψυχοι.

Ας θυμηθούμε όμως, πώς ξεκίνησε αυτό το έπος, τότε που το «γαλάζιο οικοσύστημα» στα social media έβγαζε τρελούς όσους αποδήμους κατήγγειλαν ότι έλαβαν προεκλογικό υλικό της Αννας Μισέλ Ασημακοπούλου σε email που είχαν χορηγήσει αποκλειστικά στο υπουργείο Εσωτερικών. «Λάσπη της Αντιπολίτευσης» και «θεωρίες συνωμοσίας». Ο Αδωνις Γεωργιάδης ωρυόταν στα παράθυρα ότι «κάνουμε την τρίχα τριχιά», το Μαξίμου οχυρωνόταν πίσω από την «άψογη» επιστολική ψήφο και η «Ομάδα Αλήθειας» ειρωνευόταν με κοπτοραπτική. Οταν ήρθαν τα πρόστιμα και οι καταδίκες, το σύστημα γύρισε τον διακόπτη στη σιωπή και στην κλασική γραμμή του «ανθρώπινου λάθους», στην οποία τα κυβερνητικά στελέχη έχουν πια αναπτύξει το ερμηνευτικό ταλέντο ηρωίδας σε μεταπολεμικό λαϊκό μελόδραμα.

Στο δικαστήριο, η εικόνα της «συμπαγούς παράταξης» έγινε το πιο σύντομο ανέκδοτο. Παρακολουθήσαμε ένα κωμικό πινγκ – πονγκ όπου ο ένας «έδινε» τον άλλον για να σωθεί. Η Ασημακοπούλου έδειξε τον Νίκο Θεοδωρόπουλο, εκείνος έδειξε τον Μένιο Κορομηλά και κατήγγειλε ότι τον πίεσαν από το Μαξίμου να αυτοθυσιαστεί, ενώ για τον Μιχάλη Σταυριανουδάκη είπε το αφοπλιστικό ότι «έκανε ό,τι του ζητήθηκε από τον Πρωθυπουργό». Ομολογουμένως, ήταν κάπως διασκεδαστικό να βλέπει κανείς εκείνους που κάποτε κουνούσαν το δάχτυλο, απειλούσαν με μηνύσεις και ξαμόλαγαν τα τρολ, να αλληλοκαρφώνονται. Χρωστάμε, όμως, μια τελική απάντηση στο ερώτημα της κ. Σδούκου. Από πού προκύπτει ευθύνη της κυβέρνησης για το email gate; Από το θράσος των στελεχών της προκύπτει. Και μόνο αυτό αρκεί.