Η καθημερινή παρακολούθηση της πολιτικής επικαιρότητας προκαλεί, ολοένα και συχνότερα, ένα αίσθημα βαθιάς ματαίωσης, ειδικά όταν το πολιτικό ρεπορτάζ έχει καταλήξει να περνάει μέσα από το δικαστικό. Η πολιτική ζωή της χώρας καταγράφεται καθημερινά σε έρευνες, δικογραφίες, σκάνδαλα και σκανδαλολογία, βρίσκεται πνιγμένη μέσα σε έναν βούρκο από αλληλοκατηγορίες, διασταυρούμενα πυρά, μηνύσεις και αγωγές. Η δε «τοξικότητα» (πόσο κακοποιημένη κι ενοχλητική λέξη πια) έχει χτυπήσει κόκκινο κι η πραγματικά εξοργιστική λεπτομέρεια είναι ότι η διάχυσή της γίνεται συστηματικά κυρίως από εκείνους που, με περίσσιο θεατρινισμό, προσποιούνται δημοσίως ότι η ευαίσθητη καρδούλα τους σκανδαλίζεται από όλον αυτόν τον αλληλοσπαραγμό.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό της απόλυτης παρακμής, ακούγεται τουλάχιστον ως ανέκδοτο να μιλάνε περί «ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής» αυτοί που έχουν κάνει σύστημα τη θεσμική κατάρρευση της χώρας.
Είναι ακόμη πιο υποκριτικό όταν εμφανίζονται ως θύματα αυτής της τάσης οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν κάνει σύστημα την ατιμωρησία του πολιτικού προσωπικού. Ανθρωποι που έχουν γεμίσει τα πινάκια των δικαστηρίων με αγωγές εναντίον δημοσιογράφων, απλών πολιτών και πολιτικών αντιπάλων, την ίδια ώρα που οι ίδιοι ή οι φίλοι τους διεκδικούν το ανέλεγκτο.
Ας πούμε το παράδειγμα του Αδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος σχολίασε τη μήνυση που κατέθεσε εναντίον του ο Νίκος Ανδρουλάκης λέγοντας έτι «δεν μπορεί να καταδικάζεται η πολιτική κριτική», ενώ ο ίδιος έχει καταθέσει δεκάδες αγωγές για ηθική βλάβη. Ακόμα πιο χαρακτηριστική, βέβαια, είναι η περίπτωση του στενού του φίλου, Γρηγόρη Δημητριάδη, ο οποίος έχει υποβάλλει αναρίθμητες αγωγές και εξώδικα προς όσους δημοσιογράφους ασχολήθηκαν με τις υποκλοπές, υπερηφανευόμενος για το γεγονός ότι ο ίδιος δεν έχει ελεγχθεί ποτέ για τίποτα δικαστικά.
Το κοινό μοτίβο είναι ξεκάθαρο, δεν χρειάζεται καν να το περιγράψουμε και, προφανώς, δεν αφορά μόνο τους αναφερόμενους. Ομως οι προκλητικές επιδείξεις ισχύος από ανθρώπους που αισθάνονται (και είναι) ανέγγιχτοι, εκθέτουν ακόμη περισσότερο τη δικαιοσύνη στα μάτια των πολιτών, σε μια κοινωνία που έχει εμπεδώσει ότι οι Αρχές μοιάζουν να κινούνται με δύο ταχύτητες, ανάλογα με το ποιον έχει απέναντί της. Οσο για τη μετατροπή της πολιτικής αντιπαράθεσης σε μια ατελείωτη συζήτηση για τους νόμους και το δίκαιο, αυτό, όχι, δεν είναι δείγμα καλής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών· είναι απόδειξη της αποτυχίας τους.
