Προσπαθώ να μπω στη θέση της Ντόρας Μπακογιάννη. Διαχωρίζει τον Αντώνη Σαμαρά από τον Κώστα Καραμανλή, και είναι λογικό, ο πρώτος έριξε την κυβέρνηση του πατέρα της, ενώ ο δεύτερος ήταν απλώς ένας πρωθυπουργός που έβλεπε την κρίση να καταπίνει τη χώρα και σφύριζε αδιάφορα.
Θεωρεί χρήσιμες τις παρατηρήσεις του Καραμανλή για το κομμάτι του βιβλίου της που έχει να κάνει με την εξωτερική πολιτική, και είναι λογικό κι αυτό, επί δικής του πρωθυπουργίας βρέθηκε σε αυτό το υπουργείο την περίοδο 2006-2009. Γιατί όμως την ενδιαφέρει τόσο πολύ να παραστεί ο απόμαχος πολιτικός στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας;
Η προφανής απάντηση είναι για να δοθεί προς τα έξω μια εικόνα ενότητας, ιδιαίτερα σημαντική σε μια περίοδο που αρκετοί βουλευτές, σίγουρα παραπάνω από τους πέντε που εκδηλώθηκαν πρόσφατα δημοσίως, αμφισβητούν τη διαχείριση της κατάστασης από τον Πρωθυπουργό. Πόσο πιστευτή όμως είναι αυτή η εικόνα;
Eίναι αλήθεια ότι, αντίθετα με τον Σαμαρά που δεν μπορεί να κρύψει την προσωπική του αντιπάθεια προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Καραμανλής προτιμά να εκφράζεται με χρησμούς. Είναι επίσης αλήθεια ότι αν ο πρώτος σκέπτεται σοβαρά να ιδρύσει μια πολιτική κίνηση για να δυσκολέψει όσο μπορεί την επανεκλογή του εχθρού του, ο δεύτερος προτιμά να ασχολείται με τα αγροτικά ζητήματα, όπως έδειξε και η χθεσινή του ομιλία στην Παλλήνη.
Από την άλλη πλευρά, μια από τις πιο αμήχανες στιγμές του προηγούμενου συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας ήταν όταν ο πρόεδρος του κόμματος είχε απευθύνει στους δύο πρώην πρωθυπουργούς επαίνους που δεν πίστευε, αφού οι άνθρωποι βρίσκονταν ήδη εμφανώς σε διαφορετικό μήκος κύματος. Στο συνέδριο της επόμενης εβδομάδας αυτή η αμηχανία δεν θα υπάρξει, αφού μετά τον Σαμαρά, που έτσι κι αλλιώς έχει διαγραφεί από το κόμμα, διαμήνυσε ότι δεν θα παραστεί και ο Καραμανλής. Η Ντόρα δεν τον έπεισε, κάτι που φαίνεται να βολεύει το Μαξίμου, αφού ενδεχόμενη παρέμβασή του θα έριχνε πιθανότατα λάδι στη φωτιά.
Η ανακούφιση όμως του Πρωθυπουργού είναι μισή, καθώς υπάρχει εδώ μια λεπτή, ή όχι και τόσο λεπτή, ειρωνεία. Η βασική διαφωνία των δύο πρώην με τον νυν έγκειται στα εθνικά ζητήματα: Σαμαράς και Καραμανλής κατηγορούν τον Μητσοτάκη ότι δεν είναι αρκετά σκληρός με την Τουρκία, ότι κάνει διάλογο με μια χώρα που μας απειλεί με πόλεμο, ότι προβαίνει σε απαράδεκτες παραχωρήσεις. Αυτό τους φέρνει κοντά στον πολιτικό που φαίνεται αυτή τη στιγμή πιθανότερο να διαδεχθεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν έρθει η ώρα, που μπορεί να μην είναι και τόσο μακριά: τον Νίκο Δένδια.
Το συμπέρασμα είναι λοιπόν άραγε ότι την ενότητα την εμποδίζει ο Μητσοτάκης; Η μήπως ότι η πολιτική, όπως και η ζωή, κάνει κύκλους και μας κοροϊδεύει;
