Πριν από τέσσερα χρόνια και λίγο καιρό αφότου το σκάνδαλο των υποκλοπών είχε πια μπει στην ημερήσια ατζέντα και απασχολούσε τον δημόσιο διάλογο καθώς οι αποκαλύψεις ήταν πια συνεχείς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος έλαβε μέρος σε μια εκδήλωση με τίτλο «Μένουμε Ευρώπη;» και υπότιτλο «Υποκλοπές, δικαιώματα και κράτος δικαίου». Πολλοί δημοσιολογούντες που είχαν τοποθετηθεί εντός του κινήματος «Μένουμε Ευρώπη» το 2015 επέκριναν τον Ευάγγελο Βενιζέλο τότε για τη συμμετοχή του στην εκδήλωση καθώς θεωρούσαν ότι αφενός το κίνημα του 2015 λίγο-πολύ τους ανήκε, αφετέρου ότι ο τίτλος της εκδήλωσης σφετεριζόταν το όνομα του κινήματος σε διαφορετικό συγκείμενο.
Πίσω από όλο αυτό κρυβόταν επί της ουσίας η δυσφορία ορισμένων απέναντι στις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των υποκλοπών, και βασικά απέναντι στην όποια κριτική στόχευε στην κυβέρνηση. Ψιλά γράμματα ότι το Μένουμε Ευρώπη που διατράνωνε την επιθυμία παραμονής στην Ευρώπη όχι μόνο ως ένωση κρατών αλλά ως σύνολο γεωπολιτικό, πολιτισμικό, οικονομικό και αξιακό είχε αγνές αγωνίες, όπως είναι φυσικό, για το κράτος δικαίου.
Το ότι ορισμένοι θεωρούσαν και εξακολουθούν να θεωρούν τις υποκλοπές ήσσονος σημασίας ζήτημα και τη συγκάλυψή του θεμιτή προκειμένου να μην τρωθεί η κυβερνητική σταθερότητα, σάμπως η φιλελεύθερη Δημοκρατία ταυτίζεται με την ανάγκη παραμονής στην εξουσία ενός κόμματος, είναι μια άλλη ιστορία.
Λίγα χρόνια μετά και με τη Νέα Δημοκρατία να έχει ταυτίσει το όνομά της με τον φιλοευρωπαϊσμό επικρίνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και 7-8-9 χρόνια μετά τα γεγονότα του 2015 και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διαβιβάζει δικογραφίες στη Βουλή ζητώντας άρση ασυλίας βουλευτών και έρευνα μελών της κυβέρνησης, διερευνώντας σκάνδαλα και κακοδιαχείριση.
Διερευνώντας βασικά την τρώση του κράτους δικαίου και της διαφάνειας, βασικών ζητούμενων ταύτισης και σύγκλισης με την καλύτερη εικόνα της Ευρώπης. Κορυφαίοι υπουργοί και περιφερόμενοι βουλευτές της ΝΔ επιτίθεται στον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και στους εντεταλμένους ευρωπαίους εισαγγελείς, λένε ψέματα για τον θεσμό και την επιλογή των εισαγγελέων, αμαυρώνουν τον θεσμό που τα κράτη μέλη της Ενωσης συνδημιούργησαν για να προασπίσουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ενωσης. Και όσοι κατηγορούσαν τον Βενιζέλο και όσους μιλούσαν για το κράτος δικαίου τότε, δεν έχουν τώρα να πουν τίποτα. Η Ευρώπη όμως δεν είναι μόνο ένα αίτημα της στιγμής, ακόμα και αν η στιγμή είναι το εφιαλτικό καλοκαίρι του 2015, η Ευρώπη είναι ένα διαρκές αίτημα – μια διαρκής δέσμευση σε αξίες και θεσμούς. Αλλιώς είναι μια υποκρισία. Και ο τόπος δεν χρειάζεται άλλη τέτοια.
