Εν αναμονή της επιστροφής στη μεταπασχαλινή καθημερινότητα, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κυβερνώντος κόμματος φαίνεται να συνεχίζει απτόητη το παιχνίδι με την κολοκυθιά των εκλογών. Αρχισε άμα τη λήξει της σύντομης περιόδου της δημοσκοπικής ευφορίας που ακολούθησε τη συσπείρωση περί τη σημαία που προκάλεσε η αμυντική συνδρομή της μητέρας πατρίδας στην Κύπρο. Συνεχίστηκε παρά τη διαβεβαίωση που ο Πρωθυπουργός περιέλαβε στο επονομασθέν διάγγελμά του την επομένη της κατάθεσης στη Βουλή των δικογραφιών για το σκάνδαλο Νο 2 του ΟΠΕΚΕΠΕ ότι οι εκλογές δεν θα γίνουν προ του 2017. Εξακολουθεί μάλιστα να αναπαράγεται από το ρεπορτάζ, λες και είναι ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών που θα κρίνει την έκβασή τους.
Οχι ότι η συγκυρία δεν είναι καθοριστική για την τροπή που θα πάρει η αναμέτρηση. Δεν είναι όμως οι λίγοι μήνες νωρίτερα ή αργότερα που θα κάνουν τη διαφορά. Πολύ περισσότερο που από μόνο του το ίδιο το διάγγελμα του Πρωθυπουργού συνιστά μια καμπή απείρως μεγαλύτερης σημασίας. Συγκρίσιμης μάλιστα με τη σημασία της καμπής που αποτέλεσε το δυστύχημα των Τεμπών κατεβάζοντας πλήθη στους δρόμους και σημαδεύοντας ανεξίτηλα τη δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη.
Αν το δυστύχημα των Τεμπών αναστάτωσε μια ολόκληρη κοινωνία, το πρωθυπουργικό διάγγελμα της Μεγάλης Δευτέρας αναστάτωσε μια ολόκληρη παράταξη.
Οχι μόνο εξαιτίας των ερωτηματικών που ήγειρε η ιδέα του ασυμβίβαστου μεταξύ της ιδιότητας του βουλευτή και της ιδιότητας του υπουργού που πέταξε ο Πρωθυπουργός. Αλλά κυρίως εξαιτίας της «αβάσταχτης θεσμικής ελαφρότητας» που επέδειξε εν προκειμένω ο τελευταίος (βλ. Αντύπα Καρίπογλου, «ΤΑ ΝΕΑ», 7/4/2026). Πρώτη φορά, για την ακρίβεια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε ολοφάνερα αμήχανος, αιφνιδιαζόμενος από τις κινήσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Οι αντιδράσεις του έδειχναν ότι δεν είχε πια τον έλεγχο των πραγμάτων. Εξού και ο Ευάγγελος Βενιζέλος έσπευσε να εκφράσει ευθέως τους φόβους του ότι ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης οδηγείται σε μια πολιτική επιχειρηματολογία επιδεικτικά ανιστόρητη, θεσμικά άτοπη και συνταγματικά ευτελιστική της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος (βλ. ibidem).
Λόγια που δεν πρόκειται βέβαια να ξεχαστούν εύκολα από το ευάριθμο κοινό που παρακολουθεί πάντα με προσοχή τα λεγόμενα του πρώην αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Πολύ περισσότερο που αυτή τη φορά τα συνόδευσε με την προειδοποίηση ότι η χώρα οδηγείται σε θεσμικό και πολιτικό αδιέξοδο, πράγμα που με μια έννοια αντιστρέφει ευθέως το δίλημμα περί σταθερότητας που προβάλλει η ΝΔ ενόψει των επερχόμενων εκλογών.
Αρκεί άραγε αυτό για να αντιστραφούν πλήρως οι δυσμενείς για την αντιπολίτευση όροι του κομματικού ανταγωνισμού;
Προς το παρόν είναι μάλλον απίθανο. Εκτός και αν εξανεμιστεί γρήγορα το σημερινό δημοσκοπικό προβάδισμα του κυβερνώντος κόμματος και σπεύσει να εφαρμόσει τακτικές τύπου Στιβ Μπάνον, κατακλύζοντας το Διαδίκτυο με fake news κατασυκοφάντησης των αντιπάλων του και αξιοποίησης της υπεροπλίας που διαθέτει στα ΜΜΕ.
Αυτό, όμως, θα προϋπέθετε ταυτόχρονα ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα συνεχίζουν να υπνοβατούν αγνοώντας τους λόγους που τα εμποδίζουν να (ανα)συγκροτηθούν σε αξιόπιστο αντίπαλο δέος, διδασκόμενα από τα μαθήματα του λειτουργικού δικομματισμού της Μεταπολίτευσης.
Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός αναλυτής
