Το σκηνικό: 15 χρόνια πριν, με την προτροπή του Βασίλη – μιας και είχα προσλάβει προπονητή στη γυναικεία ομάδα του Αστέρα Εξαρχείων τον πατριάρχη του ελληνικού μπάσκετ τον Φαίδωνα Ματθαίου – πήρα τη Μαντολινάτα και τρεις σολίστες και κάναμε εκεί μια ονειρεμένη συναυλία υπό το φως μιας φουλ φεγγαράτης βραδιάς. Οι μελωδίες γεμάτες νοσταλγία και ο πατριάρχης με σπάνια φωνή βαρύτονου συνόδευε μελωδικότατα.
Ο Βασίλης, αρκετά σχολαστικά, υπενθύμιζε συμβάντα από την κοινή ζωή τους, και το γέλιο περίσσευε, όπως όταν με τον κακό μας δαίμονα, τη Γαλλία, παίζαμε και χάναμε 12 πόντους τελευταίο δίλεπτο, παιχνίδι ουσιαστικά χαμένο. Τότε θυμάται ο Φαίδωνας τον τιμωρημένο Βασίλη. Σε ενάμισι λεπτό ανατρέπονται όλα: έξι δίποντα ο αυτοκράτορας, είκοσι πέντε δεύτερα να λήξει, και η μπάλα δικιά μας.
Τάιμ άουτ ο Ματθαίου, φεύγει σφαίρα ο πατριάρχης με στόχο τον γάλλο κόουτς που τον είχε φούρκα, καθότι τον ειρωνευόταν καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα. Τον κοιτάζει κατάματα και του φωνάζει «και τώρα κιτρινιάρη… ξεπλάκωσε και την παραμάνα». Και ολοκληρώνει ο αυτοκράτορας: «Τον άκουγα 38 λεπτά να μας ειρωνεύεται… μπήκα και το βούλωσε!».
Ατέλειωτα τα ανέκδοτα του Μπίλι, βράδια αξημέρωτα στη ταράτσα του Πανελλήνιου, και το γέλιο να σκοτώνει τον ύπνο των φραγκάτων ιδιοκτητών ευαγών διαμερισμάτων της οδού Μαυροματαίων, οι οποίοι έκαναν μηνύσεις στον Πανελλήνιο «επί διαταράξει, πλην όμως τα μητρώα μας ευρίσκοντο εν τάξει» και την επόμενη βραδιά τα γέλια άφηναν άγρυπνους και τους διαμένοντες στην Πατησίων….
Αυτός ήταν ο Μπίλης μου, ελληνάρας, με μια καρδιά γεμάτη Ελλάδα.
Καλοτάξιδος αυτοκράτορα και καλή επιστροφή!!!
Εγκάρδιο αποχαιρετισμό είχε και από τον σκληρό της παρέας… το λεβεντόπαιδο, τον ομορφάντρα, τον Σαράντη Παπαχριστόπουλο, που η σχέση τους ήταν αδελφική. Τον παραθέτω αυτούσιο, γιατί μέσα του φωτογραφίζεις ανεπανάληπτα την οδύνη του άντρα για την απώλεια του φίλου του.
Μήνυμα του Σαράντη Παπαχριστόπουλου στον Βασίλη Γκούμα
Εγραψε ο Σαράντης Παπαχριστόπουλος: Αποχαιρετισμός στον Αυτοκράτορα
Εφυγες… Και δεν πρόλαβα να κρατήσω το χέρι σου…
Τέσσερις η ώρα τη νύχτα ξύπνησα, έντρομος…
Εβρεχε έξω στις Βρυξέλλες…
Μια αγωνία με είχε πνίξει….
Δεν μπορούσα να ξανακλείσω τα μάτια μου…
Ενιωθα κάτι βαρύ, κάτι ανεξήγητο…
Εφτά η ώρα χτυπάει το τηλέφωνο…
Ο Βασίλης ο Γκούμας…
«Τι να θέλει άραγε;» σκέφτηκα.
«Εμαθες;» μου λέει. «Εφυγε ο Βασίλης».
Πάγωσαν τα χέρια μου… Πάγωσαν τα πόδια μου…
«Πάρε να το επιβεβαιώσεις», μου λέει…
Δεν το σήκωνε το τηλέφωνο…
Και μόλις προχθές είχαμε μιλήσει…
Μου έλεγες πως όλα πάνε καλά…
«Ανέβηκε το οξυγόνο», μου είπες…
Το οξυγόνο που σου έδινε ζωή… ανέβηκε.
Κι όμως…
Σαν ταινία άρχισαν να περνούν οι εικόνες από το μυαλό μου…
Αεροδρόμια… Αεροπλάνα… Γήπεδα… Δρόμοι…
Ζωές ολόκληρες…
Η μορφή σου παντού…
Ημουν παιδί όταν με έβαλες στο σπίτι σου…
Και έφυγα άντρας…
Δεν μου έμαθες μόνο μπάσκετ…
Μου έμαθες τη ζωή…
Πώς να στέκομαι.
Πώς να μιλάω.
Πώς να σέβομαι.
Πώς να παλεύω.
Ησουν το ίνδαλμά μου…
Στα τετράδιά μου έγραφα το όνομά σου. Παντού…
Και μετά… με έβαλες να παίξω.
Και είπες εκείνη τη φράση που δεν θα ξεχάσω ποτέ…
«Εχουμε ένα ταλέντο τον Σαράντη που έρχεται».
Ημουν δεκαεπτά χρονών.
Και ένιωσα πως άγγιξα τον ουρανό.
Αχ ρε Αυτοκράτορα…
Θυμάμαι τα πρωινά που με φώναζες…
Πηγαίναμε μαζί να πάρουμε τον Φάνη.
Και τα πειράγματά σου…
«Ποιος είσαι ρε, η Μαρινέλλα; Να έρχεται ο Γκούμας να σε πάρει;»
Πηγαίναμε στα Αστέρια για μπάνιο και έκανες χορογραφίες στα μπαλέτα…
Θυμάμαι τη Γιουγκοπλάστικα
Πώς τους διέλυσες…
Ηξερες να τους κάνεις κομμάτια.
Θυμάμαι όταν με κάλεσαν στην Εθνική, στα 19 μου.
Πήγα και όταν δεν σε είδα εκεί… έκλαψα.
Είπαν… «τιμωρημένος για πάντα»…
Θύμωσα…
Δεν ήθελα να πάω πουθενά χωρίς εσένα…
Εσύ αρχηγός στη Μεικτή Ευρώπης
στο μεγαλύτερο ταξίδι τουρνουά στην Αμερική…
Η Ευρώπη και η Αμερική υποκλίθηκαν στον Αυτοκράτορα…
Εσύ όμως ήθελες να κερδίζεις…
Θυμάμαι τα διπλά στην πλαζ της Βούλας.
Να παίζεις τις Κυριακές…
Να θέλεις να τους νικάς όλους…
Μετά παρέα να πηγαίνουμε στον Τάκι, για μπιφτέκια στη Γλυφάδα.
Ακόμα και σήμερα, όταν περνάω από εκεί… μιλάνε για σένα.
Και εγώ λέω ιστορίες στα παιδιά μου…
Αχ, ρε Αυτοκράτορα… Τι παίκτης ήσουν.
Θυμάμαι όταν είδες τους Αμερικανούς… της Σκαβολίνι…
Δύο μέτρα ο καθένας… Θηρία… Τρόμαξα
Και είπες…«Θα βάψουμε τον Μαραγκό μαύρο να τους τρομάξουμε!»
Τους νίκησες…
Αυτά τα αστεία σου…
Κάθε βράδυ στο Le Prince…
Να μιλάς, να γελάς, να λες ιστορίες,
όλοι γύρω σου να σε ακούν…
Οι Γιατζόγλου, Χαϊκάλης, Κορωναίος, Κανακάκης, Κοκορόγιαννης, Παπαντωνίου…
Ο Τάσος Μητρόπουλος… Ολοι εκεί…
Κι εσύ… ασταμάτητος…
Δεν έδινες πάσα να μιλήσει κανείς άλλος… σε απολαμβάναμε.
Θυμάμαι όταν ο γιος μου έκανε tryouts… 15 χρονών παιδί.
Είσαι στο τηλέφωνο και του έλεγες…
«Θα μπεις στα αποδυτήρια και θα πεις, εγώ είμαι ο καλύτερος».
Και σου έλεγα… «Ρε, δεν είναι Γκούμας το παιδί…»
Αλλά εσύ… πάντα έτσι. Να δίνεις θάρρος. Να χτίζεις ανθρώπους…
Αχ, ρε Βασίλη…
Θυμάμαι τις νύχτες που με πήγαινες, που με γύρναγες…
Γιώτα, Γιάννα…
Τη ζωή μου έδειξες…
Τι ανθρώπους μου γνώρισες…
Τη Ματούλα…
«Ασ’ τον», της έλεγες, «δεν είναι για τα δόντια σου»…
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα… Ημιτελικός με την ΑΕΚ στο στάδιο…
Περνούσες από τα αποδυτήρια… Μου έριξες μια ματιά…
Μια ματιά μόνο… Και ήταν σαν να μου είπες… «Προχώρα»
Πάντα αυτό μου έλεγες… Προχώρα.
Ακόμα και όταν έφυγες από τον Πανελλήνιο…
αυτό άφησες πίσω σου.
Γιατί μου τα είχες μάθει όλα…
Ολα τα κόλπα.
Ολη τη ζωή.
Αυτοκράτορα…
Σ’ αγαπάω.
Και όπου κι αν είσαι τώρα στο φως, με τους δικούς σου,
με τον Κολοκυθά και τα άλλα παιδιά, να ξέρεις κάτι…
Εμείς εδώ… θα σε έχουμε πάντα μέσα μας.
Στην ψυχή… Στην καρδιά…
Γι’ αυτό… θα μείνεις αθάνατος.
Αιωνία σου η μνήμη…
ΥΓ. Η φωτό από τη βράβευσή μας από τον ΣΠΑΚΕ…
