Στη μεταπασχαλινή φάση το σκηνικό θα είναι διαφορετικό. Oχι μόνον επειδή η εκεχειρία στον Περσικό αποδυναμώνει την πολεμική ένταση και την ανασφάλεια που συσπείρωνε κόσμο γύρω από την κυβέρνηση. Αλλά και γιατί τα γεγονότα που μεσολάβησαν – αιφνιδιάζοντας το κυβερνητικό επιτελείο και οδηγώντας σε αντιδράσεις που δείχνουν σπασμωδικές – στρέφουν αναγκαστικά τα βλέμματα στην εσωτερική ατζέντα και σε ζητήματα που αναδεικνύουν μια στρατηγική που χωλαίνει. Από το νέο κύμα δικογραφιών για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την αμηχανία για όσα ξημερώνουν στο μέτωπο των υποκλοπών και την πανταχού παρούσα ακρίβεια που κρατά ανεπούλωτες αρκετές πληγές, στο Μέγαρο Μαξίμου αναγνωρίζουν ότι η μόνη σταθερά με την επιστροφή από την ανάπαυλα του Πάσχα θα παραμένει η έλλειψη εναλλακτικής απέναντι στον Μητσοτάκη. Oσο οι δημοσκόποι δεν βρίσκουν αντίπαλο που να δείχνει απειλητικός για τον Πρωθυπουργό, στο κυβερνητικό επιτελείο θα κινούνται με τη βεβαιότητα ότι εύκολα ή δύσκολα θα διατηρούν τον έλεγχο της κατάστασης. Ο «κανένας», όσο κι αν δυναμώνει, δεν αποτελεί κίνδυνο. Το ζητούμενο είναι εάν η υπεροπλία Μητσοτάκη απέναντι στο «χάος» θα αρκεί έως το τέλος της διαδρομής.
Με αρκετά μέτωπα ανοικτά, το βασικό ερώτημα πολλών στο κυβερνητικό στερέωμα είναι εάν η Λάουρα Κοβέσι ή ο Ταλ Ντίλιαν αποδειχθεί τους επόμενους μήνες η μεγαλύτερη παγίδα. Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, καθ΄ οδόν προς την παράδοση σκυτάλης στον Γερμανό Αντρές Ρίτερ τον προσεχή Νοέμβριο, δεν έχει κανένα λόγο να κινηθεί σε μια γραμμή ισορροπιών. Απεναντίας, μια θητεία με ηρωική κατάληξη θα μπορούσε να αφήσει πιο βαθύ αποτύπωμα. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που ο αντικαταστάτης έχει ήδη φροντίσει να διαμηνύσει ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ «είχε οργανωθεί και καθοδηγηθεί από ψηλά, ως σύστημα». Ο Ντίλιαν, από την άλλη πλευρά, αποτελεί ήδη μια βραδυφλεγή βόμβα και μένει να φανεί εάν οι πυροτεχνουργοί που έχουν κινητοποιηθεί θα καταφέρουν να την απενεργοποιήσουν. Στο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι ένας απασφαλισμένος Ντίλιαν μπορεί να αφήσει πίσω του συντρίμμια.
Οπως αντιλήφθηκαν, μέσα στο πρώτο 24ωρο, το κλίμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ σταμάτησε απότομα να είναι εύκρατο, εγκυμονώντας άλλους κινδύνους. Στο κομματικό παρασκήνιο η υποδοχή της πρότασης Μητσοτάκη για το ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή συνοδεύθηκε από πολύ βαρύτερες εκφράσεις από εκείνες που καταγράφηκαν δημοσίως.
Η κεντρική αναδίπλωση που μετέτρεψε την απόφαση ή πρόταση σε «σκέψη» αναδεικνύει μια δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα που προκαλεί φθορά και στο πρωθυπουργικό προφίλ. Ισως είναι η πρώτη φορά στη διάρκεια της κυβερνητικής επταετίας που μια κίνηση Μητσοτάκη προκαλεί μια μαζική εσωκομματική αντίσταση που συνοδεύεται και από ψήγματα μιας υπόγειας αμφισβήτησης. Και σε μια μακρά προεκλογική περίοδο που έχει ατύπως ξεκινήσει, ένα νέο ζητούμενο είναι εάν η εικόνα της σταθερότητας, την οποία προσπαθούν να χτίσουν στο Μαξίμου, προβάλλοντας τον Μητσοτάκη ως τον μοναδικό εγγυητή, θα αποτελεί την κρίσιμη εκλογική παράμετρο ή εάν το δηλητηριασμένο πολιτικό περιβάλλον θα συμπαρασύρει την εκλογική στρατηγική.
Με προεξοφλημένο ότι η πόλωση θα οξυνθεί, αποκτώντας ενδεχομένως ακραία χαρακτηριστικά, το Μαξίμου μπορεί να τραβήξει κι από την πλευρά του το χαρτί της πόλωσης για να συσπειρώσει μια αποσυντονισμένη ομάδα. Η συνταγή «μόνοι απέναντι σε όλους», ωστόσο, μπορεί να οδηγήσει σε άλλα αδιέξοδα, αποκόπτοντας συμμαχικούς διαύλους και φουντώνοντας την αντισυστημικότητα. Και είναι μάλλον αμφίβολο εάν μέσα από ένα τέτοιο κύμα θα βγει αλώβητη η κυβέρνηση – η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος είναι πρώτα απ’ όλα αντικυβερνητική.
Περιμένοντας να κατακαθίσει η σκόνη, το κυβερνητικό επιτελείο θα επιμείνει σε παρεμβάσεις που θα απευθύνονται σε στοχευμένα κοινά. Από τη μειωμένη φορολογία έως τη φραγή στα social media για τους ανήλικους και το μεταρρυθμιστικό «πακέτο» που θα συνοδεύει την πρόταση για τη συνταγματική αναθεώρηση, ο στόχος είναι να ενισχυθεί η εικόνα μιας κυβέρνησης που κινείται με ατζέντα εκσυγχρονισμού και επενδύει στην πολιτική σταθερότητα, υπευθυνότητα και θεσμικότητα, την ώρα που η αντιπολίτευση θα στήνει αναχώματα για υπονόμευση του κράτους δικαίου και για καθεστωτικές λογικές. Ενα πρόβλημα είναι ότι όλο και περισσότεροι και μέσα στη ΝΔ αρχίζουν να ανοίγουν συζητήσεις για τις υποκλοπές.
