Πάνε ακριβώς εξήντα χρόνια από τότε που εμφανίστηκε στις ζωές μας ο… Ανδρέας Μαυρογιαλούρος, στην περίφημη ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Υπάρχει και φιλότιμο», με τη φανταστική ερμηνεία του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Θέμα; Η ψηφοθηρία, τα ρουσφέτια, η διαφθορά, οι πιέσεις των υψηλά ισταμένων προς… αρμοδίους για να εξυπηρετηθούν τα… πελατάκια!
Γιατί οι πελάτες ψηφοφόροι είναι πάνω απ’ όλα, ακόμα κι από το ίδιο το κράτος! Κι όλοι αυτοί έπιναν νερό στο όνομα των εξυπηρετούντων, που πάλευαν με το θηρίο – κράτος και δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν κανέναν, γιατί «ναι, πίνουν νερό, αλλά πρέπει να φάνε και τίποτε… Μην πάθουν καμία υδρωπικία!».
Εξήντα χρόνια μετά, δεν έχει αλλάξει το παραμικρό. Ή μάλλον, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα! Μας το αποδεικνύει το περίφημο ΟΠΕΚΕΠΕ, το ένα και το δύο, ενώ αναμένεται πιθανόν το… τρία και το τέσσερα, αφού η κυρία ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι στέλνει με δόσεις τα πορίσματά της ζητώντας άρσεις ασυλίας βουλευτών που ενέχονται στην υπόθεση.
Αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι πολλοί βουλευτές είναι συνυφασμένοι με το ρουσφέτι, επειδή ακριβώς αυτό θα τους εξασφαλίσει την έδρα τους στις επόμενες εκλογές. Είναι ντροπή, αλλά συμβαίνει, και συμβαίνει αδιάκοπα. Επομένως, αφού αυτός είναι ο δρόμος, οι βουλευτές κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση πιέζοντας αυτούς που πρέπει να πιέσουν. Τα όρια του νόμιμου και ηθικού είναι δυσδιάκριτα. Υπάρχουν βουλευτές που απλώς κυνηγούν μια εξυπηρέτηση, αλλά και κάποιοι που πιέζουν ξέροντας ότι παρανομούν. Ζητούν από τους αρμόδιους να κάνουν τα στραβά μάτια, να τα κλείσουν τελείως, ώστε να γίνει γρήγορα η δουλειά. Συνήθως ακολουθεί και η φράση «είμαι εδώ για σένα!».
Ολοι ξέρουν ότι μια τέτοια πράξη είναι αντιδεοντολογική και σε κάποιες περιπτώσεις παράνομη, αλλά… αυτό είναι το σύστημα! Από την εποχή του Μαυρογιαλούρου, του Μαντά, του Γκόρτσου, του Θανασάκη του πολιτευόμενου. Και μην ξεχνάμε και τον Ψευτοθόδωρο, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, που ανέλαβε ιδιαίτερος του πολιτικού γραφείου του βουλευτή Θεόφιλου Φερέκη (Παντελής Ζερβός), τάζοντας τα πάντα. Για τα ψηφαλάκια βέβαια!
Μόνο που στις νεότερες εποχές αγρίεψαν τα πράγματα και έγιναν πιο επιστημονικά. Οχι με αθώα ψεματάκια, αλλά με σφοδρές πιέσεις «γιατί ο πελάτης είναι πολύ σημαντικό πρόσωπο και πρέπει να τον τακτοποιήσουμε».
Οι βουλευτές ξέρουν ότι αν δεν πιέσουν όπου χρειάζεται για να εξυπηρετήσουν τους ψηφοφόρους τους, δύσκολα θα μπουν στη Βουλή. Κι αυτό από μόνο του είναι τρομακτικό! Δηλαδή μια εκλογή στηρίζεται στο δούναι και λαβείν; Γιατί αυτό προκύπτει!
Μάλιστα, μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ 2 πολλοί σκέφτηκαν ότι αυτή η ιστορία (αμαρτωλή βέβαια) μπορεί και να οδηγεί στο κλείσιμο των πολιτικών τους γραφείων.
Είναι ξεκάθαρο ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση η συντριπτική πλειοψηφία κινήθηκε όχι προς ίδιον οικονομικό όφελος αλλά για χάρη των ψηφοφόρων – πελατών. Και για να ξέρουμε τι λέμε, έστω κι αν φωνάζει η αντιπολίτευση, όπως γίνεται πάντα: δεν υπάρχει βουλευτής, ειδικά κυβερνητικός, που να μην έχει ζητήσει χάρη (ρουσφέτι, ξεκάθαρα) από κρατική υπηρεσία. Είναι η θλιβερή πραγματικότητα και κανείς δεν μπορεί να πέφτει από τα σύννεφα. Είπαμε. Ετσι είναι το σύστημα. Και πρόκειται για μια τεράστια παθογένεια, για την οποία κανείς δεν βρήκε φάρμακο. Ομως αυτή η αρρώστια, ειδικά αν έχει να κάνει με χρήματα, πρέπει να τελειώσει μια για πάντα. Ο βουλευτής, ο υπουργός, ο όποιος κρατικός λειτουργός, δεν μπορεί να υπάρχει για να κάνει ρουσφέτια. Αλλά δυστυχώς αυτό γίνεται. Και είναι σκανδαλώδες. Η ιερή αγελάδα, ο κρατικός κορβανάς, γονάτισε επειδή την απομυζούν. Τώρα: αν κάποιοι ενέχονται στην ιστορία και για ίδιον όφελος, ας πάνε φυλακή. Τόσο απλά. Επιτέλους Ανάσταση!
