Πώς θα επανεμφανιστεί ο Ολυμπιακός στα play offs; Πόσο πιθανό είναι πλέον ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ να πατήσει τα «κουμπιά» αλλάζοντας σχηματισμό και πρόσωπα με την ελπίδα ότι θα επαναφέρει το γκρουπ του σε εργοστασιακές ρυθμίσεις; Και τέλος πάντων τι φταίει και μια ομάδα που πήγαινε με πατημένο το γκάζι επί μια διετία, ξαφνικά μοιάζει με… άλλη το τελευταίο δίμηνο;
Μια τρίλιζα από λογικές ερωτήσεις που αναζητούν τις κατάλληλες απαντήσεις. Όλες από τον πολύπειρο βάσκο προπονητή που καλείται με τη σειρά του να θυμηθεί τα λόγια του Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Ποτέ μην αφήσεις μια… κρίση να πάει χαμένη».
Το έκανε και προ διετίας είναι αλήθεια, αλλά η «φασαρία» είχε άλλα χαρακτηριστικά. Έπρεπε να διορθώσει λάθη των… προηγούμενων. Κράτησε μόλις μια εβδομάδα. Και κυρίως το αποτέλεσμα ήταν τόσο θεαματικό που το ξεχάσαμε. Ακριβώς ένα μήνα από την άφιξή του: Ολυμπιακός – Μακάμπι 1-4 (7/3/24), Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός 1-3 (10/3/24), Μακάμπι – Ολυμπιακός 1-6 (14/3/24) και πρόκριση στους προημιτελικούς.
Τότε το κυρίαρχο πρόσωπο ήταν ο τερματοφύλακας. Η απόφαση της αντικατάστασης του Αλέξανδρου Πασχαλάκη με τον Κωσταντή Τζολάκη. Άλλαξε όμως σημαντικά ο κύκλος του rotation. Η ενεργοποίηση ποδοσφαιριστών σαν τον Βιθέντε Ιμπόρα και τον Στέφαν Γιόβετιτς που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια. Σταδιακά και η επιλογή ενός κλασικού 4-3-3 που πήγε την ομάδα ως τον τελικό του Conference League στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Αν μπορεί να το ξανακάνει; Προφανώς ο συντελεστής δυσκολίας είναι διαφορετικός. Και κυρίως; Δεν πρόκειται για μια κατάσταση μιας εβδομάδας. Είναι δύο μήνες που ο Ολυμπιακός αφήνοντας το Champions League και μένοντας μόνο με τη Super League δυσκολεύεται στα βασικά.
Δεν έχει σκοράρει στα πέντε τελευταία από τα οκτώ, για όποιον τυχόν το ξέχασε. Και δεν το έκανε ούτε με 4-4-2 και με τους Μεντί Ταρέμι – Αγιούμπ Ελ Κααμπί ο ένας πλάι στον άλλο, 17+10 γκολ από τα 45 των Ερυθρόλευκων στο πρωτάθλημα! Για την ακρίβεια με την ΑΕΚ την περασμένη Κυριακή, το ζητούμενο δεν ήταν καν το γκολ. Το δύσκολο ήταν να σχηματιστεί μια ευκαιρία.
Και για να μη δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις; Το κοντέρ της ομάδας έγραψε 115 χιλιόμετρα τρέξιμο. Πάνω – κάτω τον μέσο όρο της στο Champions League (115,7 χλμ.) που την είχε 5η στην κατάταξη της διοργάνωσης: Μπόντο/Γκλιμτ 126.5, Ίντερ 117.9, Μπριζ 117.5 και Μπιλμπάο 116.88 ήταν μόνο πάνω από εκείνη. Δεν υπάρχει θέμα φυσικής κατάστασης σαν να λέμε. Η ένταση είναι που χαμηλώνει καθώς στο πρωτάθλημα δεν υπάρχουν χώροι. Στην πραγματικότητα είναι πιο δύσκολο να τρέξεις 115 κόντρα στην ΑΕΚ που από το 5΄ κλείστηκε σταδιακά στο μισό γήπεδο.
Ειδικά όταν δεν υπάρχει κάποιος να κερδίσει «κάθετα» μέτρα από την μπάλα. Μια δουλειά που θα έπρεπε να κάνει ο Ντανιέλ Ποντένσε αλλά… δεν. Η ίδια που η επόμενη σκέψη αλλάζει τον σχηματισμό και φέρνει στο προσκήνιο εκείνους που δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες: Τον Γιουσούφ Γιαζίτζι πρώτο και καλύτερο. Τον Τούρκο που ήρθε από τον πάγκο την Κυριακή και πήγε να φέρει τα πάνω – κάτω με την εκτέλεση στο 90+8′, γκολ που ακυρώθηκε για οφσάιντ του Λορέντσο Πιρόλα.
Τον Αντρέ Λουίζ που έχει να εμφανιστεί στο γήπεδο από την 1η Μαρτίου και την εκτός έδρας αναμέτρηση με τον Πανσερραϊκό, μένοντας διαδοχικά εκτός αποστολής ελέω τις θέσεις των ξένων. Ενδεχομένως και τον Ντιόγκο Νασιμέντο που αθόρυβα είναι από τους πιο «θετικούς» στον δεύτερο γύρο.
Ο Γιαζίτζι παίζει και στο «10» αλλά και στις πτέρυγες. Ο Ζέλσον Μαρτίνς μπορεί να μετακινηθεί και αριστερά δίνοντας τον δεξιό διάδρομο είτε στον Τούρκο, είτε στον Αντρέ Λουίζ. Ο Νασιμέντο θα μπορούσε να αλλάξει τον σχηματισμό σε 4-3-3 με παρτενέρ τους Έσε και Γκαρθία. Όχι όλοι μαζί. Όχι όλα μαζί. Όχι απαραίτητα από την αρχή. Σίγουρα όμως «κάτι» με θέα στην αναμέτρηση της επόμενης Κυριακής με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο (19/4).
Διότι ο Ολυμπιακός του Φαλήρου με την ΑΕΚ δεν την κέρδισε την επόμενη ευκαιρία. Όχι για την ήττα. Για την εμφάνιση. Δεν υπάρχει χώρος και δικαίωμα σε άλλο λάθος. Και αυτό είναι κάτι που και ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές συμφώνησαν ότι το κατάλαβαν στις μεταξύ τους συζητήσεις της Κυριακής και της Δευτέρας. Πρέπει να (το) αλλάξουν.
