Ο πρώτος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών στη Γαλλία επιβεβαίωσε την κανονικοποίηση του ακροδεξιού μετώπου. Κι αυτό δεν έχει απλώς να κάνει με το γεγονός πως οι δυνάμεις αυτές επαναδιεκδικούν μια καλή παρουσία έστω σε μια σειρά δημοτικών συμβουλίων ενόψει και του δεύτερου γύρου, αλλά με το ότι η επιλογή μιας τέτοιας ψήφου δεν μοιάζει πια «περιθωριακή» ή «αντισυμβατική» από μεγάλη μερίδα πολιτών. Παράλληλα η δυνατότητα και η ευκαιρία για να διαμορφωθεί μέτωπο κατά της Ακροδεξιάς ώστε να την αποκλείσει από την κατάκτηση «κλειδιών» μεγάλων πόλεων δεν συνεπάγεται πως οι δυνάμεις γύρω από τους Λεπέν – Μπαρντελά δεν έχουν κάνει ένα ακόμη βήμα παράστασης σοβαρού διεκδικητή ενόψει και των προεδρικών εκλογών του 2027.
Τα αποτελέσματα σε δήμους, μετακινούν για μία ακόμη φορά τη συζήτηση στο «σταυρικό» ζήτημα του Κέντρου και των μετριοπαθών δημοκρατικών δυνάμεων της Γαλλίας. Τι έπραξαν εδώ και χρόνια ώστε να δοθεί ο χώρος στην Ακροδεξιά να επελαύνει και τι πρέπει να κάνουν ώστε να αποτραπεί στρατηγικά – και όχι απλώς τακτικά – η οριστική νίκη της και εκλογή. Ας μη μας διαφεύγει πως η εν λόγω συζήτηση και αναστοχασμός αφορά τη Γαλλία, δηλαδή ίσως τον κρισιμότερο παίκτη της Ευρώπης και στο φόντο πολλών μετακινούμενων γεωπολιτικών μεταβολών που καθιστούν τη Γηραιά Ηπειρο αναγκαία δύναμη πολιτικής σταθερότητας και υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου. Κοινώς, το τι γίνεται πολιτικά στη Γαλλία, αφορά πολύ τις οικονομίες και τις κοινωνίες της ΕΕ.
