Για να μη σας παρασύρω με τον τίτλο, σπεύδω να πω κατ’ αρχάς ότι δεν εννοώ τον αείμνηστο Κώστα Χατζηχρήστο στον ομώνυμο κινηματογραφικό ρόλο. Αναφέρομαι σε υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο γνωρίσαμε από τις σελίδες τούτης της εφημερίδας το περασμένο Σάββατο. Είναι ο Σον Κλάνσι, Ιρλανδός, λίγο πιο πάνω από πενήντα. Αν κρίνω από τη φωτογραφία του, δείχνει συμπαθέστατος, καθώς κοιτάζει τον φακό με ένα καθαρό γαλανό βλέμμα. Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον τη συνέντευξη που έδωσε στη συνάδελφο κυρία Μαρία Βασιλείου, γιατί ο κ. Κλάνσι είναι πτέραρχος!
Πρώτα ήταν η κατάπληξη από τη διαπίστωση ότι ένας Ιρλανδός μπορεί να είναι πτέραρχος – αγνοούσα την ύπαρξη πολεμικής αεροπορίας στην αγαπημένη μου Ιρλανδία. Επειτα η συγκίνηση, γιατί ο νους πήγε αμέσως στον μοναδικό ιρλανδό αεροπόρο που τυχαίνει να γνωρίζω και να σέβομαι, εκείνον που έπλασε η φαντασία του Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς στο περίφημο ποίημα του για τον ιρλανδό αεροπόρο που προβλέπει τον θάνατό του «κάπου στα σύννεφα εκεί ψηλά».
Ο ιρλανδός αεροπόρος του Γέιτς πολεμούσε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη βρετανική πολεμική αεροπορία της εποχής, γι’ αυτό και λέει σε ένα σημείο: «Αυτούς που μάχομαι δεν τους μισώ, εκείνους που φυλάω δεν αγαπώ». Πολλοί Ιρλανδοί πολέμησαν με τα βρετανικά χρώματα και στον Α’ και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι η σημερινή Ιρλανδία μπορούσε να διαθέτει οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα είδος χωροφυλακής. Ναυτικό, ναι. Είναι νησιωτική χώρα. Αεροπορία όμως; Εξάλλου η Ιρλανδία δεν είναι στο ΝΑΤΟ, ούτε ποτέ είχε δείξει ενδιαφέρον συμμετοχής. Τα τελευταία χρόνια μόνο έχει συνάψει μια ειδική συμφωνία συνεργασίας με τη Συμμαχία.
Ολος ο στρατός της δεν συμπληρώνει τη δύναμη μίας μεραρχίας, αποτελείται από δύο ταξιαρχίες, γύρω στα 6.000 άτομα. Και, ναι, διαθέτει αεροπορία! Οχι ως ανεξάρτητο όπλο, αλλά εντεταγμένη στον στρατό ξηράς, αφού ο ρόλος της αεροπορίας είναι καθαρά μεταφορικός. Με άλλα λόγια, ο φίλος μας ο κ. Κλάνσι, ο πτέραρχος, διοικεί μια μικρή αεροπορική μεταφορική εταιρεία που υπάρχει για να εξυπηρετεί τον στρατό, την ακτοφυλακή και την πολιτική προστασία. Πυρκαγιές στα δάση τους δεν έχουν στην Ιρλανδία, γι’ αυτό και δεν έχει πυροσβεστικά υπό τας διαταγάς του ο κύριος πτέραρχος.
Ολα αυτά είναι ωραία και καλά για να περνά ευχάριστα η ώρα μας, εκεί που σοβαρεύουν τα πράγματα είναι όταν συνειδητοποιώ ότι ο Σον Κλάνσι, ο ιρλανδός πτέραρχος, είναι ο πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ενωσης (EUMC), που είναι το ανώτατο όργανο που έχει η ΕΕ για στρατιωτικά θέματα.
Είναι μάλιστα εκ της θέσεως του, ως πρόεδρος της εν λόγω επιτροπής, και σύμβουλος της Κάγια Κάλας για θέματα στρατηγικής. Προσπαθώ να σας το φέρω με το μαλακό, αλλά αν δεν έχετε ακόμη καταλάβει τι θέλω να πω χωρίς να σας ταράξω, ο ανώτατος στρατιωτικός νους της Ευρώπης είναι ένας ιρλανδός πτέραρχος. Σαν να λέμε, δηλαδή, βεδουίνος αλπινιστής…
Η υπόθεση αυτή παραπέμπει στο περιστατικό που περιγράφει ο αμερικανός δημοσιογράφος Μάικλ Λιούις στο βιβλίο του για τις ευρωπαϊκές χρεοκοπίες της περιόδου 2009-2011. Η γιούργια στις τράπεζες της Ιρλανδίας, με αποτέλεσμα την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, ξεκίνησε όταν βγήκε ο μέχρι τότε άγνωστος διοικητής της κεντρικής τραπέζης για να καθησυχάσει τον κόσμο. Ο κόσμος, όμως, είδε ένα αδύναμο και αβέβαιο γεροντάκι που δεν ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη.
Τότε συνειδητοποίησαν ότι κακώς νόμιζαν ότι υπήρχε τραπεζικό σύστημα στη χώρα τους και αμέσως δόθηκε η εκκίνηση στον αγώνα δρόμου για να σώσει όποιος προλάβει τις καταθέσεις του. Δεν λέω ότι αυτό ισχύει και στην περίπτωσή μας με τον ιρλανδό πτέραρχο, μη με παρεξηγείτε.
Κανένας πανικός δεν πρόκειται να σημειωθεί, γιατί στην Ευρώπη ξέρουμε ότι κοινή άμυνα δεν έχουμε, ούτε και μπορούμε να έχουμε, τουλάχιστον με την πλήρη έννοια του όρου. Και, εδώ που τα λέμε, δεν υπάρχει και λόγος να έχουμε. Οσες ευρωπαϊκές χώρες θέλουν τη στρατιωτική συνεργασία μπορούν να προχωρήσουν. Οι άλλες, εκείνες που δεν θέλουν, μένουν εκτός. Σιγά μη χαλάσουμε τις καρδιές μας…
